maandag 22 oktober 2007
Adelaide - 22 October
Naar een voorspoedige, maar vermoeiende reis van Singapore naar Brisbane, en Brisbane naar Adelaide, zijn we gisteravond aangekomen in Adelaide. Na een maand in Azië, is het wel even wennen in Australië: alles is zoveel duurder! We moeten nu echt op ons budget letten en kunnen niet zo maar alles doen en eten, zoals we gewend waren. Ook het weer valt een beetje tegen: het is hier vandaag koud en regenachtig! Zo hadden we ons Australië niet voorgesteld. Gelukkig zijn de vooruitzichten goed en wordt het woensdag al weer beter. Waarschijnlijk zullen we binnenkort wel terug verlangen naar de kou en de regen, want vandaag hebben we onze reis naar Alice Spring en Uluru geregeld! We gaan 7 dagen bushcampen in de outback! Met een groep van 10 mensen in een 4WD, en slapen in de woestijn onder de sterren. Dat wordt wel een beetje afzien maar ook een geweldige ervaring. En zolang er geen bloedzuigers zijn of 100% luchtvochtigheid, zoals in de jungle in Borneo, zal het allemaal wel meevallen. Een compleet overzicht van onze trip kun je vinden op http://www.headingbush.com/. We gaan woensdagavond met de Greyhound bus naar Coober Pedy, en worden dan donderdag aan het einde van de ochtend opgehaald. Omdat de reis al begonnen is en wij pas later opstappen, hebben we een erg goede deal gekregen. Binnenkort kun je dus foto’s van ons onder het rode stof bewonderen op de weblog!
Semporna to Singapore - 17 October
It is amazing how much your standards, expectations and perceptions can change over the course of 3.5 weeks. Tonight we arrived back in Singapore after travelling through Peninsular Malaysia and Malaysian Borneo for 24 days. Had we felt slightly concerned about the safety of our belongings, the hygiene of the hawker’s stalls or the tropical odour of the durian during our first visit, now we are amazed by how clean, efficient and Western Singapore really is.
This morning we set off just before 10 from Seporna, which easily beats Kota Bharu to the number 1 spot of most horrible towns in Malaysia. Only popular because of its vicinity to some of the best diving spots in the world, Semporna is busy, poor and dirty, and the first place in Malaysia we have been to where children are begging on the street. Fortunately, Vincent (the hostel owner of the Tropicana Lodge in KK) had recommended an excellent hotel, the Sipadan Inn, on oasis of peace, quiet and hygiene in this otherwise so unappeling town.
Even though our flight was only at 16:05, and the busride to Tawau Airport only 1.5 hours by minibus, we decided to set off early because we had been told that there was no set schedule and the buses to Tawau only leave when full. Having read about the Asian habit to stuff as many people as possible into a rackety minibus, and the likeliness of a breakdown, we expected at least 1 hour waiting time befoe the bus left, and calculated about 2.5 hours for the journey. However, as soon as we arrived at the busstation, we were assigned the last 2 seats in an already full minibus, and we took off only a few minutes later, after they managed to squeeze a fourth passenger on the backseat of the bus. At 11:15 we arrived at the airport, with nearly 5 boring hours to go before our flight left. Thankfully, even though it there’s about the same amount of daily flights leaving from it, Tawau Airport has quite a few more facilities than Coventry Airport, (for those who are unfamiliar with it: a large shed with a landing strip next to it), so we could at least get something to eat and even managed to buy a final souvenir before we took off.
At 18:15 our flight landed in Johor Bahru, just over the border with Singapore. Even though not much further away from Singapore than 20 km, it took us over 3 hours to make it to our hostel, due to excessive security and customs procedures at the border. But wow! The roads are so well maintained here, the people so used to foreigners, the women clad so much more skimpily, and everything just so much more organised and clean, that we’re nearly suffering our first reverse culture shock.
This morning we set off just before 10 from Seporna, which easily beats Kota Bharu to the number 1 spot of most horrible towns in Malaysia. Only popular because of its vicinity to some of the best diving spots in the world, Semporna is busy, poor and dirty, and the first place in Malaysia we have been to where children are begging on the street. Fortunately, Vincent (the hostel owner of the Tropicana Lodge in KK) had recommended an excellent hotel, the Sipadan Inn, on oasis of peace, quiet and hygiene in this otherwise so unappeling town.
Even though our flight was only at 16:05, and the busride to Tawau Airport only 1.5 hours by minibus, we decided to set off early because we had been told that there was no set schedule and the buses to Tawau only leave when full. Having read about the Asian habit to stuff as many people as possible into a rackety minibus, and the likeliness of a breakdown, we expected at least 1 hour waiting time befoe the bus left, and calculated about 2.5 hours for the journey. However, as soon as we arrived at the busstation, we were assigned the last 2 seats in an already full minibus, and we took off only a few minutes later, after they managed to squeeze a fourth passenger on the backseat of the bus. At 11:15 we arrived at the airport, with nearly 5 boring hours to go before our flight left. Thankfully, even though it there’s about the same amount of daily flights leaving from it, Tawau Airport has quite a few more facilities than Coventry Airport, (for those who are unfamiliar with it: a large shed with a landing strip next to it), so we could at least get something to eat and even managed to buy a final souvenir before we took off.
At 18:15 our flight landed in Johor Bahru, just over the border with Singapore. Even though not much further away from Singapore than 20 km, it took us over 3 hours to make it to our hostel, due to excessive security and customs procedures at the border. But wow! The roads are so well maintained here, the people so used to foreigners, the women clad so much more skimpily, and everything just so much more organised and clean, that we’re nearly suffering our first reverse culture shock.
Diving at Sipadan Island - 15 & 16 October
On 15 and 16 October we went snorkling and diving around Sipadan Island. Sipadan Island is a very small tropical island located in the Celebes Sea on the coast of North Borneo. Sipadan was declared a national park in 1997. This means that there’s limited access to the island and only 150 people per day may enter Sipadan and its surrouding waters. This is strictly regulated by the Malaysian government and a small regiment of soldiers stationed on the island. These are the only people that are permanent residents. Before 1997, there were a couple of small resorts to accommodate the tourists. Now these buildings are abandoned and no longer in use.
On the morning of the 15th we needed to be at the North Borneo Divers diveshop in Semporna at 8:00. Even when we’re travelling we have to get up early sometimes ;-). At 8:30 we went to the boat, which was quite big compared to the other boats we’ve been on so far, but it was equipped with 2x 200 HP engines, so it was very fast. Still, it took us little over one hour and approximately 100L (fuel tanks were transparant 25L jerry cans) of fuel to reach the Island. On the first day I did three dives, all around 45 minutes and between 22 and 15 meters deep. Marjolein went snorkling along the beach and the coral. About 50 meters from the beach there was a huge drop off, dropping down to at least 50 meters. Who thought you could have vertigo when you’re snorkling…? During the dives I saw a wide variety of sealife including huge turtles (too many to count), white tip reef sharks, barracudas, a huge school of travellies and lots and lots more.
After the diving we went to Mabul Island to spend the night in a Longhouse. We stayed with a family who participated in the homestay program, which was very interesting because you get a view of how the local people live their lives. The village on the island was one of the poorest vilages we’ve seen so far. It was rather crude to watch children play in the water, just metres away from where our toilet flushed directly into the sea. A rather strange contrast with the two super expensive resorts that are on the Island as well. Local people may not even enter the premises of these resorts. Our room was very basic with electricity only available from 18:00 till 06:00, which meant we woke up very early from the increasing heat when the fan had stopped working. We know that in Bora Bora there are some very expensive resorts that have glass panels in the floor, which allow you to see the sea and sealife underneath. At Mabul, we had a very budget version of this, with holes in the linoleum and cracks between the floorboards, which allowed us to see the aquamarine water underneath.
The next day, we did the same all over again. I did three dives, Marjolein snorkeled and we were back at Semporna harbour around 16:30 hr. Sipadan Island is known as one of the top ten best divesits in the world. I can only say that I fully agree. It is the best dive site I’ve seen so far since I got my license back in 2001.
On the morning of the 15th we needed to be at the North Borneo Divers diveshop in Semporna at 8:00. Even when we’re travelling we have to get up early sometimes ;-). At 8:30 we went to the boat, which was quite big compared to the other boats we’ve been on so far, but it was equipped with 2x 200 HP engines, so it was very fast. Still, it took us little over one hour and approximately 100L (fuel tanks were transparant 25L jerry cans) of fuel to reach the Island. On the first day I did three dives, all around 45 minutes and between 22 and 15 meters deep. Marjolein went snorkling along the beach and the coral. About 50 meters from the beach there was a huge drop off, dropping down to at least 50 meters. Who thought you could have vertigo when you’re snorkling…? During the dives I saw a wide variety of sealife including huge turtles (too many to count), white tip reef sharks, barracudas, a huge school of travellies and lots and lots more.
After the diving we went to Mabul Island to spend the night in a Longhouse. We stayed with a family who participated in the homestay program, which was very interesting because you get a view of how the local people live their lives. The village on the island was one of the poorest vilages we’ve seen so far. It was rather crude to watch children play in the water, just metres away from where our toilet flushed directly into the sea. A rather strange contrast with the two super expensive resorts that are on the Island as well. Local people may not even enter the premises of these resorts. Our room was very basic with electricity only available from 18:00 till 06:00, which meant we woke up very early from the increasing heat when the fan had stopped working. We know that in Bora Bora there are some very expensive resorts that have glass panels in the floor, which allow you to see the sea and sealife underneath. At Mabul, we had a very budget version of this, with holes in the linoleum and cracks between the floorboards, which allowed us to see the aquamarine water underneath.
The next day, we did the same all over again. I did three dives, Marjolein snorkeled and we were back at Semporna harbour around 16:30 hr. Sipadan Island is known as one of the top ten best divesits in the world. I can only say that I fully agree. It is the best dive site I’ve seen so far since I got my license back in 2001.
dinsdag 16 oktober 2007
Photos Sipadan
Even though the boat to Sipadan was pretty modern with 2 x 200 horsepower engines, the petrol tank was rather primitive. A couple of jerrycans full of fuel that needed to be swapped during the boatride.
Welcome to Sipadan, one of the 10 best divesites in the world!
Sipadan seen from the diving boat
René in full diving gear
Going overboard
Everything ok!
Tiny lobster in the sand
Mabul homestay, where we slept in between our 2 days at Sipadan
Taking a shower outside
Sunset at Mabul homestay
zondag 14 oktober 2007
Photos Kinabatangan National Park
Kinabatangan riverfront
Monitor lizard on the riverbank
Silver leaf monkey
White bird or Egret
Kinabatangan river cruise
A tree full of probiscus monkeys
Sunset over the river
At our jungle lodge
A tree full of probiscus monkeys
Sunset over the river
At our jungle lodge
Kinabatangan National Park - 12 & 13 October
Op vrijdag vertrokken we om half negen ’s ochtends voor een lange reis naar Kinabantangan National Park, één van de beste nationale parken van Maleisië in het noordoosten naar Sabah. We werden vervoerd in een minibus, die door backpackers ook wel ‘flying coffins’ – vliegende dooskisten – genoemd worden. Waarom werd ons al snel duidelijk. Onze minibus vloog met flinke snelheid de bochtige bergweggetjes over, terwijl de chauffeur bij voorkeur andere voortuigen inhaalde voor een blinde bocht of net voordat we bovenop een helling kwamen. De route voerde ons door de bergen van Sabah heen, langs de zeer indrukwekkende Mount Kinabalu, met 4200 meter de hoogste berg van Zuidoost Azië. Na ene flink hobbelige weg, waarbij we regelmatig bijna een halve meter in de lucht vlogen (we zaten dan ook boven het wiel achterin de bus), sloegen we een onverharde weg in. Toen we een half uur echt goed door elkaar geschut waren, kwamen we aan op de plaats van bestemming waar we met de boot afgeleverd weren in ons junglekamp.
Ons onderkomen hier is het meest primitieve dat we tot nu toe meegemaakt hebben. Een piepklein kamertje met twee beden, en een badkamertje met WC, wastafel en koude douche. We kunnen ons nog net langs de bedden wringen. De jungle is prachtig en er is hier enorm veel wildlife te zien. Gisteren hebben we eerst een rivercruise gedaan van 1.5 uur, tijdens welke we een krokodil, een aantal makaken en 3 bomen vol de befaamde probiscus apen hebben gezien! Na het eten was er een night walk in de jungle georganiseerd. Al vrij snel wist onze gids een schorpioen te vinden, en daarnaast liet hij ons een aantal grote insecten, hagedissen, gekko’s en een paar slapende vogeltjes zien. Tijdens de ochtendcruise vandaag zagen we heel veel prachtige vogels, waaronder de neushoornvogel en de kingfisher, een aantal ‘silver leaf’ apen en een grote varaan.
Waar ik het tot nu toe nog niet over gehad heb, is het minder prettige ‘wildlife’van Maleisië, namelijk het ongedierte. Na de eerste kakkerlak gespot te hebben in de Kota Bharu, schrok ik me in de Perhentians de tandjes toen ik ’s nachts op de WC een enorm rood beest zag lopen. Ik had op dat moment geen bril op dus schreeuwde heel hard ‘Kakkerlak!’, maar bij nadere inspectie door René bleek dat het om een mier van 4 cm ging. Deze mieren zijn hier in de jungle geen uitzondering en daar kijken we dus al lang niet meer van op. Ook de muggen zijn op sommige plekken echt heel vervelend. In tegenstelling tot Nederland, waar het gezoem vaak irritanter is dan dat ene kleine bultje wat je er aan over houdt, merk je de muskieten hier nauwelijks op, maar ze laten wel enorme, flink jeukende bulten achter. Vooral in de Perhentian Islands en Kuching zaten we helemaal onder. Dankzij Mosiguard, valt het hier gelukkig wel mee. De kakkerlakken, mieren en muggen zijn echter niets vergeleken bij de bloedzuigers waarmee het hier vol zit. Kleine zwart-rode slijmerige beestjes van zo’n 2 cm lang, die zodra ze bloed ruiken wel 5 cm lang kunnen worden om dan op je huid te kunnen springen en zich eens lekker even vastzuigen. Je komt ook lastig van de krengen af als ze eenmaal op je zitten, zelf als ze zich nog niet vastgezogen hebben. Na onze jungletrek vandaag, had René ineens een bloedvlek op zijn broek zitten – een teken dat een bloedzuiger zich onder zijn shirt had vastgezogen. Gelukkig voor Marjolein, aan wie de taak zou vallen de het beest weg te halen, had hij zich al volgezogen en weer laten vallen, zodat er alleen een bloedend wondje overbleef. Bloedzuigers hebben daarnaast de vervelende gewoonte om een soort van bloedverdunner achter te laten, waardoor je wond nog makkelijk een half uur door blijf bloeden.
Ondanks al dit afzien, genieten we wel met volle teugen van al het moois om ons heen. Het is hier nog zo ongerept en er is zoveel leven, dat je je als mens echt ondergeschikt voelt aan de natuur. En dat is voor ons Nederlanders wel eventjes wennen.
Ons onderkomen hier is het meest primitieve dat we tot nu toe meegemaakt hebben. Een piepklein kamertje met twee beden, en een badkamertje met WC, wastafel en koude douche. We kunnen ons nog net langs de bedden wringen. De jungle is prachtig en er is hier enorm veel wildlife te zien. Gisteren hebben we eerst een rivercruise gedaan van 1.5 uur, tijdens welke we een krokodil, een aantal makaken en 3 bomen vol de befaamde probiscus apen hebben gezien! Na het eten was er een night walk in de jungle georganiseerd. Al vrij snel wist onze gids een schorpioen te vinden, en daarnaast liet hij ons een aantal grote insecten, hagedissen, gekko’s en een paar slapende vogeltjes zien. Tijdens de ochtendcruise vandaag zagen we heel veel prachtige vogels, waaronder de neushoornvogel en de kingfisher, een aantal ‘silver leaf’ apen en een grote varaan.
Waar ik het tot nu toe nog niet over gehad heb, is het minder prettige ‘wildlife’van Maleisië, namelijk het ongedierte. Na de eerste kakkerlak gespot te hebben in de Kota Bharu, schrok ik me in de Perhentians de tandjes toen ik ’s nachts op de WC een enorm rood beest zag lopen. Ik had op dat moment geen bril op dus schreeuwde heel hard ‘Kakkerlak!’, maar bij nadere inspectie door René bleek dat het om een mier van 4 cm ging. Deze mieren zijn hier in de jungle geen uitzondering en daar kijken we dus al lang niet meer van op. Ook de muggen zijn op sommige plekken echt heel vervelend. In tegenstelling tot Nederland, waar het gezoem vaak irritanter is dan dat ene kleine bultje wat je er aan over houdt, merk je de muskieten hier nauwelijks op, maar ze laten wel enorme, flink jeukende bulten achter. Vooral in de Perhentian Islands en Kuching zaten we helemaal onder. Dankzij Mosiguard, valt het hier gelukkig wel mee. De kakkerlakken, mieren en muggen zijn echter niets vergeleken bij de bloedzuigers waarmee het hier vol zit. Kleine zwart-rode slijmerige beestjes van zo’n 2 cm lang, die zodra ze bloed ruiken wel 5 cm lang kunnen worden om dan op je huid te kunnen springen en zich eens lekker even vastzuigen. Je komt ook lastig van de krengen af als ze eenmaal op je zitten, zelf als ze zich nog niet vastgezogen hebben. Na onze jungletrek vandaag, had René ineens een bloedvlek op zijn broek zitten – een teken dat een bloedzuiger zich onder zijn shirt had vastgezogen. Gelukkig voor Marjolein, aan wie de taak zou vallen de het beest weg te halen, had hij zich al volgezogen en weer laten vallen, zodat er alleen een bloedend wondje overbleef. Bloedzuigers hebben daarnaast de vervelende gewoonte om een soort van bloedverdunner achter te laten, waardoor je wond nog makkelijk een half uur door blijf bloeden.
Ondanks al dit afzien, genieten we wel met volle teugen van al het moois om ons heen. Het is hier nog zo ongerept en er is zoveel leven, dat je je als mens echt ondergeschikt voelt aan de natuur. En dat is voor ons Nederlanders wel eventjes wennen.
Photos Kota Kinabalu
Huge cinnamon sticks on the central market
Scraping out the cocunut
In the balcony kitchen of the hostel whilst the chickens are hanging to dry
Vincent cooking the salty baked chicken
Kota Kinabalu - 11 October
Na twee drukke dagen dinsdag en woensdag, en een jungletrip in het vooruitzicht, besloten we het donderdag maar rustig aan te doen. Na lekker uitgeslapen en ontbeten te hebben, heeft René Vincent (onze hosteleigenaar) een tijdje geholpen met het downloaden van muziek en het branden van CDs. Vincent was Bob Marley toch wel een beetje zat aan het worden, en wilde weer eens wat andere muziek voor in zijn auto. Daarna zijn we een beetje rond gaan lopen in KK. De lokale markt bezoeken is altijd leuk, en staat garant voor een groot scala aan geuren, kleuren en indrukken. Zo zagen we kaneelstokken van wel 1.5 meter lang, en ook hoe kokos machinaal uit de noot wordt geschraapt, om vervolgens in zakjes verkocht te worden (zie foto’s).
Terug in het hostel stelde Vincent voor om zijn beroemde ‘Salty Baked Chicken’ te maken, en nam ons mee naar de Chinese markt om een aantal echte scharrelkippen te kopen. Terug in het hostel werden de kippen aan het balkon gehangen (zie foto’s) om te drogen, in speciaal papier verpakt, om vervolgens in een enorme wok bedekt met zout te garen. Heerlijk! Met 1 kip per persoon zaten we wel voller dan vol.
Terug in het hostel stelde Vincent voor om zijn beroemde ‘Salty Baked Chicken’ te maken, en nam ons mee naar de Chinese markt om een aantal echte scharrelkippen te kopen. Terug in het hostel werden de kippen aan het balkon gehangen (zie foto’s) om te drogen, in speciaal papier verpakt, om vervolgens in een enorme wok bedekt met zout te garen. Heerlijk! Met 1 kip per persoon zaten we wel voller dan vol.
woensdag 10 oktober 2007
Photos Kota Kinabalu
View from Mamutik beach at Abdul Rahman Marine Park (watch the clouds coming in)
Vincent, René and Dave
Tropical storm hits the island
With our self made ponchos
Having an Indian with Vincent and Dave
Kota Kinabalu - 10 October
In Dutch we have a saying that goes ‘Zo dronken als een Maleier’ which translates into ‘As drunk as a Malaysian’. Until so far, we found no evidence to support this saying in any way – in fact, the only people that we have really seen drinking alcohol in Malaysia have been foreigners. Until we met Vincent. Vincent is the very jovial owner of the Tropicana Lodge, the hostel we are staying in in Kota Kinabalu. Also called KK, it is the capital of Sabah on the Northeastern point of Borneo. Vincent used to work for pharmaceutical companies and sold medication all over Brunei and Malaysian Borneo, but so he says, he hated his job, his boss and the company. So he quit his job and set up a backpackers hostel. Vincent is now a free spirited soul. He likes to listen to Bob Marley and take care of his guests. He’s incredibly knowledgeable about Sabah and takes on the role of your personal travel agent / tourguide when you stay with him. He also loves to dive, drinks like a fish and smokes like a chimney.
Already last night, after he picked up from the airport and we arrived at the hostel, we were noticing the apparent ease with which Vincent was knocking back the Tiger beers. This only became more clear today, when he took us and Dave, an Australian guy, for a snorkling trip at the Abdul Rahman Marine Park, just off the coast off KK. After starting the day with a spliff, Vincent drove us to the pier at 9:30, from which we took the boat to one of the islands. We went for a snorkling trip, lounged around, had a buffet lunch and went for another snorkling trip. By the time we left the island at 16:15, he had knocked back a total of 8 cans of Tiger Beer and smoked another 3 spliffs.
Leaving the island was quite an adventure in itself, as the tropical island was hit by a tropical storm at about 15:00. We managed to find some shelter under a large canape, but by this time it was raining so hard and the wind was blowing so fiercely that we were still getting wet. Not to worry though, Vincent got us all a binbag from which we fabricated a poncho. This kept the top half of our bodies dry and therefore reasonably warm. Despite the booze and the weed, Vincent turned out to be the most switched on of all of us.
Vincent has also managed to sort us out with a pretty cool trip around Sabah. This is a huge achievement, considering that the Hari Raya (the end of the Ramadan) will virtually paralyse all transport and services in Sabah on the 13th and 14th. Tomorrow we are having a relax day in Kuching, then we are taking a 3 day activity packed trip into the Kinabantan jungle, from which we’re transferring straight to Seporna. There René can dive at Sipadan, one of the world best diving site, whilst I’m going snorkling. In a week’s time, we will be flying back to Singapore from Tawau.
Already last night, after he picked up from the airport and we arrived at the hostel, we were noticing the apparent ease with which Vincent was knocking back the Tiger beers. This only became more clear today, when he took us and Dave, an Australian guy, for a snorkling trip at the Abdul Rahman Marine Park, just off the coast off KK. After starting the day with a spliff, Vincent drove us to the pier at 9:30, from which we took the boat to one of the islands. We went for a snorkling trip, lounged around, had a buffet lunch and went for another snorkling trip. By the time we left the island at 16:15, he had knocked back a total of 8 cans of Tiger Beer and smoked another 3 spliffs.
Leaving the island was quite an adventure in itself, as the tropical island was hit by a tropical storm at about 15:00. We managed to find some shelter under a large canape, but by this time it was raining so hard and the wind was blowing so fiercely that we were still getting wet. Not to worry though, Vincent got us all a binbag from which we fabricated a poncho. This kept the top half of our bodies dry and therefore reasonably warm. Despite the booze and the weed, Vincent turned out to be the most switched on of all of us.
Vincent has also managed to sort us out with a pretty cool trip around Sabah. This is a huge achievement, considering that the Hari Raya (the end of the Ramadan) will virtually paralyse all transport and services in Sabah on the 13th and 14th. Tomorrow we are having a relax day in Kuching, then we are taking a 3 day activity packed trip into the Kinabantan jungle, from which we’re transferring straight to Seporna. There René can dive at Sipadan, one of the world best diving site, whilst I’m going snorkling. In a week’s time, we will be flying back to Singapore from Tawau.
Photos Kuching and Matang Wild Life Centre
Kuching Sunday Market
Posing at the Kuching cat statue
Young Urang Utan returning from a couple of hours in the jungle
The waterfall we hiked to
maandag 8 oktober 2007
Matang Wild Life Centre - 8 October
Vandaag zijn we met het motortje naar het Matang Wild Life Centre gereden, ongeveer 30 kilometer van Kuching. We waren de eerste bezoekers van de dag. In het centre hebben we een selectie van dieren gezien die op maleisisch Borneo in het wild voorkomen. Helaas waren een aantal van deze dieren bij mensen thuis weggehaald (vooral aapjes) omdat ze deze als huisdieren hielden. Andere dieren waaronder krokodillen en Sun bears zijn door de lokale bevolking bij het centre gebracht omdat ze te dicht in de buurt van de dorpen leefden. Tijdens onze wandeling kwamen we twee verzorgers tegen die een jonge Orang Utan aan het "uitlaten" waren. De verzorger vertelde dat ze de Orang Utan aan het voorbereiden waren voor haar vrijlating in het wild. Toen we de wandeling achter de rug hadden hebben we even wat gegeten bij een tentje net buiten het park. In de middag hebben we nog een wandeling gemaakt door het regenwoud naar een waterval. Tijdens de wandeling nog een varaan gezien en op de terugweg ook nog een slang. Natuurlijk was het weer zweten, zweten en nogmaals zweten, maar ja met 32 graden en >90% luchtvochtigheid is dat ook niet zo gek. 's Avonds afscheid genomen van ons motortje, morgen vliegen we naar Kota Kinabalu.
zaterdag 6 oktober 2007
Photos Bako National Park
Vandaag zijn we met de motor naar het dorpje Bako gereden, vanwaar we de boot namen naar Bako National Park. Bako NP staat met name bekend om zijn Probiscus Apen of Neusapen, die een gigantische neus hebben. Leuk feitje van Wikipedia: "De Maleise bevolking noemt dit dier Orang Belanda ofwel de "Mens die lijkt op Nederlanders", waarmee ze de eerste scheepslui en missiepaters bedoelden die op Borneo voet aan wal hadden gezet. Zij hadden net zo'n grote lange neus en een bolle buik als de neusaap."
Jammergenoeg hebben we deze verlegen aap niet gezien. We hebben wel twee interessante ontmoetingen gehad met Langstaartmakaken. De eerste keer leek er eentje René te willen aanvallen, de tweede keer jatte er één mijn chocoladekoekjes van de tafel van het park restaurant. Bako was erg mooi, maar heet, heet, heet, en in combinatie met de hoge vochtigheid erg zweterig, zoals je op de foto's misschien wel kunt zien. Na een wandeling van 6 km en bijna 4 uur (de gemiddelde 5 km per uur was op dit terrein in deze hitte ver van haalbaar) waren we er dan ook redelijk klaar mee.
Rene on the boat to the Bako NP
Jammergenoeg hebben we deze verlegen aap niet gezien. We hebben wel twee interessante ontmoetingen gehad met Langstaartmakaken. De eerste keer leek er eentje René te willen aanvallen, de tweede keer jatte er één mijn chocoladekoekjes van de tafel van het park restaurant. Bako was erg mooi, maar heet, heet, heet, en in combinatie met de hoge vochtigheid erg zweterig, zoals je op de foto's misschien wel kunt zien. Na een wandeling van 6 km en bijna 4 uur (de gemiddelde 5 km per uur was op dit terrein in deze hitte ver van haalbaar) waren we er dan ook redelijk klaar mee.
Rene on the boat to the Bako NP
Walking in the park
Hot and sweaty
View over the park
At the viewpoint
Bako beach
Hot and sweaty
View over the park
At the viewpoint
Bako beach
vrijdag 5 oktober 2007
Photos Kuching and Damai Beach
Kuching waterfront
Local market
Damai Beach
Trying out the motorbike
Mount Santubong
Kuching - 5 October
Yesterday we arrived in Kuching, the capital of Sarawak, which is a lovely little town with a large river on the north western side of Borneo. Quite a relief after all the hustle and bustle, and not to forget the polluted air of Kuala Lumpur. Kuching means 'cat' in Malay, and according to one guidebook the city has a certain feline feel to it, like a lazy cat snoozing in the sun. However, in contrast to cats, which become active at night, Kuching after sunset is a rather boring place, as we experienced first hand last night.
First of all, we made the 'mistake' of going out for dinner too late last night, at 8pm. After not having eaten all day, all Malays rush to the nearest restaurant at 6:00 / 6:30 pm, which means the place was deserted by the time we fancied getting a bite to eat. On top of that, most restaurants offer a special Ramadan buffet, probably to decrease waiting times and allow people to stuff their faces after nearly 10 hours of abstinence. By the time we arrived, there were only some disappointing leftovers. So, after not such a satisfying meal of pineapple fried rice and lemon chicken, we decide to try and find a place to have a drink. Not so easy either. All remotely decent looking bars were equally deserted as the restaurants, so in the end we ended up buying a couple of cans of beer in a supermarket (which was a fairly rare find in itself) and drinking them in the hostel whilst watching 'Scrubs' on the local TV channel. Films and TV series are broadcasted in the original language with subtitles, which makes Malaysia a far more appealing place to watch TV or go to the cinema than, for example, France or Germany.
Today, we rented a motorbike to go to the nearby Damai Beach, which was wicked. For €8 a day we are the proud temporary owners of a lovely Orange machine, which according to the speedometer goes upto 120 km/hour, although we think it more close to 80 km/hour. This is still pretty fast, considering the only protection you wear is a helmet. Foreigners on motorbikes are rare in this area and René did such a great job of navigating through the local traffic that we were stared and waved at by many people. Like in the rest of Malaysia, people here are incredibly friendly, and twice on the way there we were asked by fellow drivers where we were going so they could indicate which direction we needed to continue in. After a lovely day at the beach, we returned to Kuching in time to enjoy at Ramadan buffet at the Lebanese restaurant which was a delight.
Tomorrow, we're hoping to take the motorbike to the Bako National park, for some jungle walking and wildlife spotting.
First of all, we made the 'mistake' of going out for dinner too late last night, at 8pm. After not having eaten all day, all Malays rush to the nearest restaurant at 6:00 / 6:30 pm, which means the place was deserted by the time we fancied getting a bite to eat. On top of that, most restaurants offer a special Ramadan buffet, probably to decrease waiting times and allow people to stuff their faces after nearly 10 hours of abstinence. By the time we arrived, there were only some disappointing leftovers. So, after not such a satisfying meal of pineapple fried rice and lemon chicken, we decide to try and find a place to have a drink. Not so easy either. All remotely decent looking bars were equally deserted as the restaurants, so in the end we ended up buying a couple of cans of beer in a supermarket (which was a fairly rare find in itself) and drinking them in the hostel whilst watching 'Scrubs' on the local TV channel. Films and TV series are broadcasted in the original language with subtitles, which makes Malaysia a far more appealing place to watch TV or go to the cinema than, for example, France or Germany.
Today, we rented a motorbike to go to the nearby Damai Beach, which was wicked. For €8 a day we are the proud temporary owners of a lovely Orange machine, which according to the speedometer goes upto 120 km/hour, although we think it more close to 80 km/hour. This is still pretty fast, considering the only protection you wear is a helmet. Foreigners on motorbikes are rare in this area and René did such a great job of navigating through the local traffic that we were stared and waved at by many people. Like in the rest of Malaysia, people here are incredibly friendly, and twice on the way there we were asked by fellow drivers where we were going so they could indicate which direction we needed to continue in. After a lovely day at the beach, we returned to Kuching in time to enjoy at Ramadan buffet at the Lebanese restaurant which was a delight.
Tomorrow, we're hoping to take the motorbike to the Bako National park, for some jungle walking and wildlife spotting.
donderdag 4 oktober 2007
Photos of Silver Leaf Monkeys (Bukit Melawati hill)
Monkey on the Canon
Feeding the monkeys
Baby monkey
René's new friend (this monkey would't leave his shoulder even after he stopped feeding him)
This monkey has either kidnapped or adopted this tiny kitten, probably because she could not have any babies of her own.
Abonneren op:
Posts (Atom)