Photos Melbourne and Sydney

Melbourne and Sydney

Melbourne to Sydney

Feeling slightly sad, we left the YHA Oasis in Melbourne early evening on Christmas day to catch the overnight Greyhound bus to Sydney. After staying for 6 nights, the cosy hostel with its helpful staff, good facilities and friendly guests had really started to feel like home and it felt strange to leave it all behind again. We also left the hostel with a pretty bad hangover. For the first time in 3 months, we actually got really drunk on Christmas Eve.

It all started pretty low key (although frankly, it never really kicked off either). We went for a cheap Italian meal with Sven, a Dutch guy we got to know pretty well in the train from Perth to Adelaide and had bumped into on several occasions since. After the meal, we decided to go home and have a few beers in the hostel garden before going to bed. For the first time in 5 days, it had stopped raining so we thought we may as well enjoy being outside.

Whilst sitting outside, we got talking to this Irish guy, who had big carton of cheap red wine and the most annoying Canadian we have ever met. The guy was like a walking encyclopedia with verbal diarrhea and just wouldn’t stop spraying us with completely irrelevant facts. It didn’t matter what we were talking about, every conversation would be interrupted by one of his completely uninteresting monologues about some fact. So I guess we just kept on drinking the red wine to dull our annoyance. In the meatime, the Irish guy was getting drunker and quieter, occasionally just mumbling ‘Bullshit!’or ‘Who cares!’ to the Canadian guy. We were then joined by two German guys, who were also getting pretty fed up with the Canadian guy whilst polishing off a bottle of vodka. So when our verbal tormentor finally decided to go to bed, we just had to stay for a little longer to enjoy his absence and talk about how annoying he was. By the time we went to bed it was 3am and we were both pretty plastered. We paid for this the next day, especially as we had to get up and check out by 10.

Christmas day turned out to be a nice day, despite the hangover. For the first time in days it was sunny and reasonably warm. The hostel had organised a nice Christmas brunch, and then we left to meet Garrett and Andrea, the two Canadians we had met on our outback trip, and Andrea’s brother, who had invited us for a lovely seafood x-mas dinner, with an abundance of garlic prawns, mussles and salmon. Satisfied and stuffed, we left their place to pick up our stuff at the hostel and head to the bus station.

The bus trip passed reasonably well and fast for a 12 hour trip (nothing in comparison to a 45
hour train journey). Despite the fact that it was Christmas Day, the bus was surprisingly full, but we managed to both secure a double seat. This allowed us to sleep pretty comfortably until we got to Canberra at 4 in the morning, when more passengers got on and we had to revert to our original seats.

Upon arrival in a very quiet Sydney at 7:45 in the morning, we found out the hostel was only a 5 minute walk away from the bus station. Considering we have managed to collect quite a lot of luggage in the last 2 months in Australia, this was a very welcome surprise. We got a little shock when the girl at reception first claimed that our original reservation had miraculously been cancelled by another hostel (where the hell were we supposed to go when every place in Sydney has been booked up for 5 months already?!), but thankfully this turned out to be a mistake.

Not being able to access our room until noon, we decided to explore the Sydney and headed towards the famous Harbour Bridge and Opera House, which are both amazing sights. Sydney is by far the most photogenic city in Australia we have been to, and I’ve already taken at least 50 pictures of the skyline, bridge and Opera House from different angles. After a long orientation walk through the Rocks, Circular Quay and the beautiful botanic gardens, we headed back to the hostel to don our swimming gear. We caught the bus to Nielsen Park, which the Tourist Information had recommended to us as a place to get a good view of the harbour and a nice swim.

After an exciting bus ride with a chaffeur who seemed to be under the impression he drove a Ferrari (where had this happened before?), we arrived at the most crowded beach ever. Even Scheveningen on a hot summer Sunday afternoon offers no comparison, it was unbelievable. We managed to secure a tiny patch of sand and stretched out to enjoy the sun and our picnic lunch.

The next day, we found the best (and only?) bargain in Australia: for 38 dollars we purchased a travelcard that allows us unlimited access to all buses and ferries in Sydney for a grand total of 7 days! We decided not to wait any longer to explore the harbour and got on the longest ferry trip we could find, 1 hour to Parramatta with a superfast rivercat boat. Just to give you an impression of the distance, in the colonial days the trip from Sydney to Parramatta took 1 week! Parramatta itself is a pretty boring place with nothing to visit except for a supercheap supermarket that sells local produce, but the ferry trip was really cool. In the evening, we were invited by Caroline and Laurent (two old colleagues from CFS Brussels) for a BBQ at their lovely flat. After 3 months away from home it was so nice to see some people I knew from before and we had a great evening.

On Friday we took it pretty easy, as I was a little bit slow due to the drinks from the night before, but in the evening we walked to Darling Harbour and got on ferry to Circular Quay just before sunset to once again see the beautiful skyline and takes lots of pictures. Today we took another ferry (gotta get our money’s worth from the travelcard) to Manly Beach, which was nice, but completely overcrowded. In fact, the whole of Sydney is completely crazy with tourists, which is a little overwhelming at times. We have been warned that there will be around 2 million people around the Opera House area from as early as noon on New Years Eve, and that areas will be closed off when they become full. Not being a great fan of crowds in any situation, but especially not after nearly 2 months of relative solitude, we’re hoping to find a more quiet spot a bit further away from the center, where we’ll have a good overview of all the fireworks, which is promising to be amazing.

For the next couple of days we want to visit Paddy’s Market, the Sydney Aquarium, take a bus or walk across Harbour Bridge (as actually climbing the bridge costs more than $200 p.p. at the moment), take another ferry just after sunset, and maybe (if we have the courage) go to the probably even more crowded Bondi Beach (you just gotta see it). Let’s see how much of that we’ll really get done.

Grampians to Melbourne

Op weg naar de Grampians waren er weer erg veel bezienswaardigheden, waaronder een roze zoutmeer en goudgele velden tot aan de horizon. Een heel ander landschap als wat we tot nu toe gezien hebben. In de Grampians aangekomen hebben we een wandelingetje gemaakt naar de MacKenzie Falls. Jammer genoeg was een deel van het park niet open wegens schade veroorzaakt door een grote brand begin 2006. Na onze wandeling zijn we doorgereden naar Halls Gap waar we op zoek gegaan zijn naar onderdak voor de nacht. Omdat ons verblijf de nacht ervoor wel was bevallen, hebben we weer een caravan gehuurd in een caravan park in het ‘centrum’ van Halls Gap. ’s Avonds een heleboel kangaroes gezien die van het groene gras op de camping kwamen smullen. Ook hebben we na het eten een korte wandeling gemaakt om de zonsondergang te bekijken van één van de uitkijkpunten in de omgeving. Onderweg kwamen we een paar wallibis tegen.

De volgende dag hebben we een redelijk zware wandeling gemaakt naar ‘the Pinnacle’, een overhangende rots met uitzicht op Halls Gap. Na 1,5 uur klimmen en klauteren konden we van het mooie uitzicht genieten. Na de lunch zijn we vertrokken richting Port Fairy, het begin van onze Great Ocean Road tour richting Melbourne. ’s Avonds na het eten zijn we naar Griffiths Island gereden om te genieten van een nogal bewolkte zonsondergang, vele wallibis, de woeste golven en een oude vuurtoren.

Na de overnachting in Port Fairy was onze eerste stop op de Great Ocean Road aan de Bay of Islands, zoals de naam doet vermoeden een baai met rots eilandjes. Erg mooi. Verder hebben we nog stops gemaakt bij The Grotto, London Bridge, de Loch Ard Gorge en natuurlijk de beroemde 12 Apostles. Hoge kliffen en dramatische gele kalksteenrotsen die door de woeste golven op allerlei manieren gevormd en uitgehold zijn. Erg indrukwekkend, maar ook vrij toeristisch en heel veel vliegen. Op een gegeven moment voel je je ook een beetje een Japanner – parkeren, snel naar het uitzichtspunt, een paar foto’s maken en weer verder. En we hebben zo langzamerhand al zoveel mooie plekken gezien dat we alle twee een beetje verwend zijn. De mooiste plekken zijn toch degenen waar je als één van de weinigen van de natuur kunt genieten.

Wat wel weer erg leuk was is dat we bij de 12 Apostles nog een echidna, de Australische versie van het stekelvarken, in het wild gezien hebben. De echidna is een ontzettend leuk beestje dat rond hobbelt in het hoge gras en met zijn lange snuit naar insecten graaft. Aan het einde van de dag hebben we op een camping in Apollo Bay een huisje gehuurd met een eigen douche/toilet en een TV, tegenwoordig voor ons een ongekende luxe.

De volgende dag zijn we een stukje teruggereden naar Cape Otway om de vuurtoren te bekijken. Jammer genoeg hing aan een bezoekje weer een flink prijskaartje, en dus hebben we besloten de bezichtiging maar te laten zitten, en een kleine wandeling door de omgeving te maken. Onderweg hebben we nog een aantal koalabeertjes gezien, waarvan twee met een kleintje. Zulke ontzettend leuke beestjes, en voor ons de eerste keer dat we ze in het wild zagen. Veel doen ze niet, zeker niet overdag, maar ze zien er zo lief uit, dat je gewoon zin hebt om ze te knuffelen. Dat kan trouwens ook in een aantal parken en dierentuinen in Australie waar ‘Cuddle a Koala’ één van de grootste attracties is.

Na een bezoek aan een aantal uitzichtspunten, watervallen en een vuurtoren die we wel gratis van buiten konden bezichtigen, kwamen we rond 7 uur aan in Melbourne, waar we een kamer geboekt hadden bij de YHA Oasis. Dit hostel is noord Melbourne is wat kleiner en knusser dan de meeste andere hostels in de stad, en bood met een tv kamer, 2 keukens, een grote tuin en binnenplaats, en een grote lounge waar we spelletjes konden huren, een fijne plek om een aantal dagen te verblijven. Erg belangrijk, met name omdat doordat het bijna de hele tijd regende en dus niet de beste tijd was om de stad te verkennen. Volgens de Melbournians de meeste regen die ze in 4 jaar, voor ons de meeste regen die we de laatste 3 maanden gehad hadden. We hebben het ‘sightseeën’ dus een beetje aan onze laars gelapt en gedaan wat de ‘locals’ in dezelfde omstandigheden zouden doen: uitslapen, internetten, een spelletje Triviant spelen, films huren van de receptie, naar het zwembad toe voor spa en sauna, lekker eten en naar de IMAX bioscoop voor een 3D film.

Photos Perth to Melbourne

Please click on the link below and then click on the 'diavoorstelling' button, just above the photo labelled 'Pinnacles Desert'.

Perth to Melbourne

Freemantle to Adelaide - 8-14 December

Omdat het YHA hostel in Perth maar voor 1 nacht plaats had, en alle andere hostels ook vol leken te zitten, verhuisden we zaterdagochtend naar de YHA in Freemantle, ongeveer 10 km ten zuiden van Perth. Freemantle is een leuk historisch plaatsje dat bekend staat om zijn relaxte sfeer en de Cappuccino strip, en ligt aan een grote haven en aan het strand. Na de zeer hygenische en goed georganiseerde YHA in Perth, viel het hostel in eerste instantie erg tegen. Rommelig, vol en oud, met douchekoppen die erbij afvielen, toiletten die niet altijd effectief doorspoelden en wastafels die niet goed doorliepen. Het feit dat we de eerste nacht moesten doorbrengen in een piepklein kamertje met stapelbed maakte het er niet veel beter op. Het is echter ongelooflijk hoe snel je je als backpacker aanpast aan je omgeving en al na 2 dagen voelde het hostel als een ‘home away from home’: we liepen rond alsof we er al jaren woonden, kenden alle medewerkers en ‘permanentere’ gasten, en nog belangrijker, zij kenden ons.

In combinatie met de relaxte sfeer van Freemantle en de lange reis die we net achter de rug hadden, is het ook niet verwonderlijk dat we die dagen eigenlijk weinig uitvoerden. Op mijn verjaardag hebben we nog wel een wijntoer in Swan Valley, net buiten Perth, gedaan. De toer had minder met wijn proeven dan met wijn zuipen te maken. Al om 11 uur ’s ochtends stonden we aan ons eerste glas wijn, en vanaf dat moment werden we van de ene naar de andere wijnboerderij gesjeesd, waar we in noodtempo de ene na de andere wijn geserveerd kregen. Na 5 uur en 40 wijnen waren we flink aangeschoten en proefden we nauwelijks nog het verschil tussen witte en rode wijn, laat staan de verschillende druivensoorten. Maar zoals we al eerder begrepen hadden, gaat het in Australië meer om kwantiteit dan kwaliteit, en dus was deze toer absolute ‘value for money’. Van René heb ik trouwens, heel toepasselijk, een nieuwe bikini gekregen.

Na vier dagen relaxen in Freemantle, begonnen we op woensdagochtend aan de langste treinreis van ons leven (44½ uur). Een reis die af en toe mooi en indrukwekkend was, maar vooral oncomfortabel en saai. Of zoals de Australische jongen die voor ons zat en door zijn vader op de trein was gezet voor de ‘ervaring’ bij aankomst in Adelaide zei: “Dit was de meeste verschrikkelijke reis van mijn leven. Ik dacht dat er nooit een einde aan zou komen. Ik ben zo blij dat het eindelijk over is!” Gelukkig zaten er twee onderbrekingen in de reis: de goudstad Kalgoorlie-Boulder, en de spookstad Cook. In Kalgoorlie hadden we de mogelijkheid om een toer te doen van het stadje en de ‘superpit’, een enorme goudmijn, waar 24 per dag naar goud gegraven wordt. De toer zelf stelde niet veel voor, maar de gids was des te beter, Hij vertelde ons, dat er tijdens de goudkoorts rond de 40,000 mijnwerkers, 100 pubs, 200 bordelen, en 3000 prostituees in Kalgoorlie waren. Een bezoekje aan een dame van lichte zeden kostte 1 shilling, in vergelijking met 2 shilling voor een bezoek aan het zwembad. Inmiddels zijn er nog maar 3 bordelen over, waar de gids met de bus langsreed, terwijl hij uitgebreid uitlegde hoe ieder bordeel in zijn werk ging. Ik denk dat wij één van de weinigen waren die zijn droge commentaar op prijs stelden, aangezien de rest van de passagiers bestond uit Engelse 65+ers en één of twee families met kleine kinderen. Cook stelde nog minder voor, maar daar waren we ook maar 30 minuten, aangezien we voor de verandering weer eens vertraagd waren, vanwege het vele stoppen en wachten op goederentreinen.

Na 2 nachten niet bijzonder goed geslapen te hebben op de zit/ligstoelen, kwamen we vrijdagochtend doodmoe aan in Adelaide. Gelukkig hadden we al een hostel geboekt, en na ontbijt en korte wandeling door de stad om een aantal dingen te regelen hebben we de rest van de dag in bed doorgebracht om een beetje bij de slapen. Vanochtend hebben we onze huurauto opgehaald, waarmee we de komende paar dagen naar Melbourne zullen rijden. Van een Landcruiser naar een Hyundai Getz is wel even wennen: we zitten met ons hoofd tegen het dak aan, en iedere keer dat we het gaspedaal aanraken, schiet de auto vooruit. Gelukkig is deze wel een stuk economischer. Vandaag zijn we via de Barossa Valley naar Bordertown gereden, waar we na een beetje zoeken, een stacaravan hebben gevonden die we voor een nachtje goedkoop konden huren. We zitten dus nu heerlijk in ons tijdelijke ‘huisje’ thee te drinken en TV te kijken. Morgen rijden we door naar de Grampians.

Western Australia

Would I offend anyone in saying that Western Australians seem to be a cross between redneck Americans and working class English? Probably not, as we don’t have any friends that fall into either category. Western Australians are loud and obnoxious, they dress like they still live in the 80s and they are small mindeed, seemingly knowing little of anything outside of their country. They are often overweight, especially the younger generation. But, above all (and closely coinciding with the last point) they are culinary barbarians, as we found out on the few occasions we went out for something to eat. When you order fish, no matter how exquisite or expensive, they will, without fail, serve it to you with a greasy layer of batter around it. This is ok when you buy it at the local fish and chips shop, but when you order an €80 seafood platter, when you go out for a special dinner, it is rather disappointing.

Words like quaint or pittoresque were also not invented to describe any place in Western Australia. The nature is fantastic and overwhelming, but anything manmade is nothing aside from practical and, in most cases, downright ugly. The houses, the buildings, the streets – making something look pleasing to the eye is obviously not a high priority. And as soon as they do manage to have built something that looks reasonably nice, or has some kind of history to it, they charge you for it. Like the one mile jetty in Carnavon, which is a jetty that, you guessed it, is one mile long. Built over 50 years ago, this is obviously a major heritage site, so they charge you $4 per person just to walk it. However, this is a bargain compared to taking the historic tram, for which you easily play upto $10 per person. Imagine taking your family with 3 kids for a trip there! As soon as there is anything remotely interesting to see or do it costs you, and they charge a premium price for it. Boat trip - $50 or more, diving - $120 for 1 dive, 4 WD drive tag along tour (you bring your own vehicle, diesel and lunch) - $170, going fishing - $190 per line, $250 if you share! It really takes the piss.

Thankfully, nature in Western Australia is still reasonable priced. Many National Parks and Nature Reserves are free, and for only $35 dollars you buy a holiday pass which gives you unlimited access to all the other parks for a period of four weeks. And even when you loose this pass, like we did when it blew out of the car in the Francois Perron National Park, a kind ranger will call the Tourist Office you bought it from to verify, and then issue you with a new pass. For free. Some things are good in Western Australia.

Photos Broome to Perth

Please click on the link below and then click on the 'diavoorstelling' button, just above the photo labelled 'Seagull on Cable Beach.

Broome to Perth

Carnavon to Perth

We hebben het gehaald. Na 4 ½ week is er een einde gekomen aan ons 4WD avontuur en zijn we veilig in Perth aangekomen. In 33 dagen hebben we hebben 8511 kilometer afgelegd, we hebben vele euros uitgegeven aan diesel, we zijn in 16 Nationale Parken geweest, we hebben 6 keer ‘ge-bush-campt’, we zijn 2 keer vast komen te zitten, we hebben 1 keer een lekke band gehad, we hebben de auto 1 keer moeten laten repareren, we hebben prachtige zonsondergangen gezien en hebben talloze ontmoetingen gehad met het Australische wildlife – krokodillen, kangaroes, wallibis, allerlei hagedissen en vogels, emoes, zeekoeien, en dolfijnen. Onze huid is bruin en ook onze kleren hebben een permanente bruinrode tint gekregen, die er zelfs na een paar keer wassen niet meer uit te krijgen is.

Na Coral Bay zijn we via de Blowholes doorgereden naar Carnavon. De Blowholes zijn een natuurlijk fenomeen 70 km aan de kust boven Carnavon. Door wind en water zijn er gaten uit de kliffen gesleten, waar met het inrollen van de golven, grote hoeveelheden water doorheen spuit. In Carnavon kwamen we Colin en zijn vrouw weer tegen. Colin is een Australier van zo’n 55 jaar die we op de camping in Point Samson hadden leren kennen, en we daarna nog zijn tegen gekomen waren in Exmouth en Coral Bay. Twee en een half jaar geleden besloten hij en zijn vrouw hun huis en inboedel te verkopen, en sinds die tijd reizen ze met hun caravan rond in Australië, waar ze af en toe een paar maanden op één plaats blijven om te werken en geld te verdienen. Want, zo zegt hij, zo zien ze nog een beetje van de wereld voordat ze dood gaan. Colin is trouwens niet de enige die zo denkt. Een hoop oudere en gepensioneerde Australiërs reizen rond met een caravan. Aan de contrapsies die ze om hun sleurhutten heen gebouwd hebben, lijken sommigen soms permanent te wonen in de caravan parken waar we regelmatig overnachtten. In Carnavon is een zelfs een Retiree Caravan Park, een camping speciaal voor gepensioneerden, waar regelmatig ‘gepaste’entertainment verzorgd wordt.

Na Carnavon zijn de doorgereden naar Monkey Mia, gelegen aan het Werelderfgoed van Shark Bay. Shark Bay is een grote, zeer ondiepe baai (op de meeste plaatsen maar een paar meter diep), die grotendeels begroeid is met zeegras, en daarom een thuisbasis is voor 10% van alle zeekoeien te wereld, en daarnaast bescherming biedt aan zo’n 300 dolfijnen, verschillende soorten haaien, zeeslangen en roggen. Iedere ochtend komen er aan het strand van Monkey Mia een aantal wilde dolfijnen naar de kust om daar, onder streng toezicht van de rangers, gevoerd te worden door toeristen en vrijwilligers. Een redelijk spektakel, wat tussen de 50 en 150 toeristen trekt. De dolfijnen krijgen maximaal 1/3 van hun dagelijkse behoefte aan vis gevoerd, zodat ze hun eigen jagersinstinct niet verliezen. Toen wij er waren was er net een jonkie geboren, die samen met zijn moeder iedere ochtend langs kwam. Ontzettend leuk om zo’n jong, speels dolfijntje te zien zwemmen en spelen.

Na 1½ dag Monkey Mia, waar we nog een zeiltocht gedaan hebben met de Shotover, een prachtige Katamaran die een aantal wereldrecords op zijn naam had staan, hebben we een bezoek gedaan aan het Francois Perron National Park. Het park is alleen toegankelijk voor High Clearance 4WD voertuigen en de tracks bestaan grotendeels uit zacht en diep zand. Er werd ons aangeraden om onze banden flink leeg te laten lopen, en het was ongelooflijk hoeveel verschil dat maakte! Op geen enkel moment kwamen we vast te staan, zelfs niet toen we vanuit stilstand uit 30 cm diep zand weg moesten rijden. Het park bood prachtige aanblikken aan de kust, waar dieprode kliffen samenkwamen met witte zandstrange en een helder blauwe zee. Vanuit het viewing platform bij Skipjack Point, hoog gelegen op de klifen, hadden we een prachtige uitzicht op de ondiepe baai van Shark Bay, waar we enorme roggen konder zien zwemmen – erg spectaculair! ’s Avonds overnachtten we op een bushcamping aan het strand, vanwaar we een direkt uitzicht hadden op de Big Lagoon.

We begonnen ook ineens te merken dat we verder naar het zuiden gingen aan de temperaturen. Overdag in de zon was het ineens lekker, en ’s avonds werd het ineens fris. Dat waren we niet meer gewend. Zo hebben de slaapzakken maar tevoorshcijn gehaald, en hebben we ’s avonds zelfs een aantal keer in de campervan gegeten omdat het buiten te hard waaide en te fris was. Het grootste voordeel was echter, dat we weer wat langer konden uitslapen, omdat we niet meer zo vroeg de campervan uitzweetten. Omdat het ook veel langer licht is in het zuiden, dan toen we begonnen in het noorden, is het ook niet zo erg meer, dat we ’s ochtends wat langzamer op gang kwamen, aangezien de dagen ook veel langer zijn.

Na nog 1 nachtje in Monkey Mia gebleven te zijn, reden we de volgende dag door naar Kalbarri, bij uitzondering een leuk kustplaatsje, dat toegang biedt tot het Kalbarri National Park, waar een aantal spectaculaire Coastal en River Gorges te bewonderen zijn. ’s Ochtends werd op het strand tegenover onze camping de pelicanen gevoerd, een leuk spektakel, hoewel niet zo bijzonder als de dolfijnen in Monkey Mia. Na 1½ in Kalbarri zijn we een flink stuk verder gereden naar het zuiden over de Indian Ocean Highway, waar we in de buurt van Sandy Cape tussen Leeman en Jurien Bay een prachtig plekje aan een baai vonden om te wild kamperen. Het plekje was door een aantal eerdere wildkampeerders ‘Champagne Bay’genoemd (zie foto), een toepasselijke naam.

De volgende dag zijn we de omgeving een beetje gaan verkennen. In Stockyard Gully National Park, konden we met zaklampen zelf door een ondergrondse tunnel van kalksteen lopen en in het Lesueur National Park hebben we een prachtige (maar enigszins regenachtige) wandeling gedaan langs allerlei mooie planten en bloemen – na al die weken in droogte wel even wat anders regen en heel veel verschillende soorten groen. ’s Avonds zijn we vanaf onze camping in Cervantes naar de Pinnacles desert gereden, een woestijn van geel zand vol met puntige, zandstenen rotsen. Erg mooi, maar een Sinterklaas gevoel kregen we er niet van.

De laatste dag van onze trip zijn we nog één keer naar de Pinncles gaan kijken en daarna via Yancep National Park naar Perth gereden. We blijven hier tot woensdag, en nemen dan de trein terug naar Adelaide, een reis van bijna 48 uur!

Exmouth and Coral Bay

Exmouth

Na ons vliegenavontuur in de bushcamp en ontbijt tijdens het rijden (door de vliegenoverlast) waren we het allemaal een beetje zat, dus besloten we zodra we in Exmouth zouden aankomen een goed caravanpark op te zoeken. Aangekomen in Exmouth, voor Australische westkust begrippen toch wel een redelijk grote stad, hebben we eerst wat foldertjes verzameld bij het lokale toeristen informatie bureau. Alle activiteiten en bezienswaardigheden waren volgens de foldertjes allemaal het beste en het meest de moeite waard om te zien of te doen, maar ervaring heeft ons inmiddels geleerd dat dit meestal niet helemaal waar is. Zo ook hier, een hoop dure tours die weinig meer bieden dan dat we zelf konden doen. Dus hebben we op eigen houtje zo’n beetje alle bezienswaardigheden zelf bezichtigd. Ook hebben we gesnorkeld in Turqoise bay, een van de beste snorkel spots in de buurt van Exmouth, helaas konden onze verwachtingen niet worden waargemaakt. Een hoop beschadigd koraal en relatief weinig kleuren. Wel zaten er grote vissen, alleen waren deze nogal schaars. Al met al blij dat we niet betaald hebben voor een tour, aangezien met de huidige diesel prijzen ons budget toch al danig te lijden heeft. Van het geplande duiken hebben we ook maar afgezien, van verschillende mensen gehoord dat het allemaal niet zo heel spectaculair was, en gezien onze snorkel ervaring eerder besloten om het duiken maar te bewaren voor het Great Barrier Reef. Ons caravan park beviel erg goed, heel weinig vliegen en een beetje wind maakten het erg aangenaam. Ook de camp keuken en het sanitair waren erg goed. Ook de bezoekjes van twee emoes waren achteraf gezien wel leuk. In het begin schrik je nogal van zo’n grote vogel, zeker als het lijkt als of hij je achtervolgt. ’s Avonds zijn we nog naar een van de stranden in de buurt gereden om schildpadden te zien. In deze periode komen ze het strand op en leggen ze eieren. Op de weg naar het strand zagen we nog een slang over de weg kruipen, gelukkig zaten wij in de auto. Op het strand hebben we ongeveer 20 minuten moeten zoeken tot we een spoor vonden die ons naar een gravende schilpad leidde. Al met al hebben we bijna het hele proces van een gat graven, eieren leggen en de terugtocht naar zee gezien. Een unieke ervaring, maar je moet wel geduld hebben: ons exemplaar was toch wel 2,5 uur bezig…..maar ja we hadden toch niets anders te doen. Na 3 nachten besloten dat we Exmouth wel weer gezien hadden en zijn we verder afgereisd naar Coral Bay.


Coral Bay

Coral Bay ligt op ongeveer 150 km vanaf Exmouth eenkort stukje rijen dus vergeleken met eerder afgelegde afstanden. In Coral Bay hebben we ook weer een caravan park opgezocht, een beetje luxe is toch wel erg fijn, zeker omdat het allemaal al zo primitief is met onze campervan. Coral Bay is eigenlijk een zelfde soort stadje als Exmouth, ook gelegen aan het Ningaloo reef alleen een stuk kleiner. Hier hebben we gesnorkeld en een broedplaats voor rifhaaien bezocht. Een hoop baby haaien gezien een ook nog een paar grotere (vanaf de kant helaas….we mochten niet snorkelen omdat dit de haaien zou verstoren). We hebben nog zitten twijfelen of we een quad tour wilden doen, maar gezien de prijs hebben we besloten om dit tot Dubai te bewaren. Misschien is het daar net zo duur, maar ik denk wel een stuk spectaculairder met alle zandduinen. Het grote verschil met Exmouth (vooral veel rotsen en stroming) was het fantastische witte zandstrand met azuurblauw water. Na twee nachten zijn we verder gegaan naar Carnarvon, ongeveer 300 km zuidelijker.

Broome to Karijini National Park

Maybe because we’ve been travelling for 2 months already and are suffering from the so called ‘travellers fatigue’, maybe it is because there was nothing of interest between Broome and Karijini or maybe we’re just suffering from the Australia blues – too many flies, too hot and too expensive - but the last couple of days have been more uncomfortable than enjoyabe. Whereas a lot of you have commented on the high ‘wish you were here’ factor of the stories and photos we have posted until so far, the following story will probably leave you with more of a ‘happy I am at home’ feeling.

It all started off on the day we left Broome. Not having seen everything the town has to offer, we decided to spend a couple of hours visiting some of the main sights, before heading further down south. Our first stop was the lighthouse, from where some dinasaurs footprints can be seen in the rocks down at the beach. However, just like the two other main phenonoma that Broome is famous for – the staircase to the moon and the WWII plainwrecks, these can only been seen at extremely low tide between March and October. Bummer! We also couldn’t find the concrete cast of the prints, which is just by the lighthouse, so returned to the car in the scorching heat to retrieve the map so that we could locate them. This was the second time we went back to the carpark, the first time being because I couldn’t find the keys, which I had stupidly left on the picknick bench.

After the lighthouse we drove around the residential area of Broome for at least 30 minutes looking for an unsecured Wifi network so that we could check our email and update the weblog, but to no avail. We then decided to get some petrol, quickly visit the pearl vessels and set off. But we found the petrol at the Shell rather expensive so decided to drive to the Caltexx, which turned out to be exactly the same price. As we had more discount tickets for the Shell (you get these every time you spend more than $30 at certain supermarkets), we returned to the Shell, only to find that they were refilling on Diesel, which would take at least another 20 minutes. So we decided to visit the Pearl vessels first, where I got told off for refilling my waterbottle from the water machine.

That night we had planned to bushcamp near the ruins of a farm along the road, but when we got there, the gate was locked and it said it was private property. We then returned to an overnight carpark, but that was a dump, so we decided to continue our journey to 80 Mile Beach, where we hoped we could bushcamp along the beach. However, no bushcamping was allowed at 80 Mile Beach and we didn’t want to spend another $30 on a caravan park. So we continued our journey and found a pretty good spot along a small unsealed road just before a parking spot. René made a nice bonfire, I cooked up a tasty salad, and after waiting for it to get dark enough for the flies to disappear, we enjoyed a nice meal at our secluded camping spot.

Until… I woke up in the middle of the night because I heard voices. Camping in the middle of nowhere completely on your own can be a little frightening at times, but it gets a lot more scary when it’s you and one stranger. My sleepy brain first was afraid it was the ‘bushcamp police’ (as if!), then I was worried it would be a couple of drunk Aboriginals, but finally we realised we heard an engine running and saw a couple of headlights. The voices and torch went past us, and then came back again, and then the high beams went on and we heard a lot of maneuvring for a long time. After discussing our little scare the next morning, we figured it was probably a roadtrain that had driven into our little road thinking it was the parking spot. Realising his mistake, the driver went to explore the road to find out whether it came back to the main road. When this turned out not to be the case, he must have disconnected the trailers and turned them around manually, taking over 1 hour of maneuvring. I guess he was a lot more p*d off than we were scared.

The next day we continued our journey to the Dampier peninsula, which had been recommended to us by our Australian neighbours in Broome. Expecting a couple of quaint seaside towns and villages, we were disappointed to have ended up in ‘Industry Central’, a bit like a widely spread Pernis. Thankfully the campsite they had recommended in Point Samson did not disappoint, with excellent facilities, such as Wifi (hooray!), indoor camp kitchen and recreation room (very important considering there were again about 1 million flies around). The campsite was only at 2 minutes walk from the Honeymoon Cove, which sounded promising, so we donned our snorkling gear and headed for the beach… to find the sea offered little visibility and was infested with sea lice.

After the continuing breeze allowed us a lovely sleep and a tiny lie in until 8 am, we set off the explore the rest of the peninsula which, according to the local tourist brochure, offered lots of interesting things to see and do. The brochure must have been written by someone that can sell ice to eskimos, because these attractions turned out not half as interesting as they sounded. The main sight in the tiny town of Wickam was a yellow steam engine and the ghost town of Cossack with its 100 year old ruins was a disappointment (old and culture have a slightly different meaning in Australia than in Europe). We couldn’t be bothered to do the 6 km heritage trail considering we were covered by 50 flies after 5 minutes outside of the car, but the lookout near Settlers Beach turned out to be pretty nice. Dampier was every bit as horrible as can be expected of a major industrial port (a bit like putting a beach in the middle of Rotterdam harbour), we couldn’t find the unmarked trail to the Gorge with Aboriginal art, and the Visitor Center of the Onshore Gas Plant wasn’t very amazing either. The fully airconditioned shopping centre in Karratha was pretty good though, even though we have no money to buy anything because Australia is even more expensive than Europe. And did I mention the temperatures are between 35 and 45 Celsius (hitting 49 in the shade yesterday) and that there are lots of flies? We decided to dodge the flies and the heat and spend the rest of the day by the pool in a Caravan Park in Roeburne.

The next two days we spent in the Karijini National Park, which was wonderful (despite the bottle of Cordial that broke and covered everything with a nice sticky layer – which happened on a campsite with no running water!). We travelled over a private road along the Iron Train Track, saw 3 big Iron Trains with an estimated length of 2 km each and 200+ carts, visited a number of amazing gorges (some with a depth of 100 metres), swam in natural pool and showered under a waterfall. I also managed some challenging 4WD going up Mount Nameless, which I’m very proud of. The incredibly steep unsealed, rocky track could only be taken in Low 4WD Gear, as we found out when we got stuck in the middle of the hill and even some pretty impressive gas clutch balancing only resulted in us rolling slowly backwards as soon as the handbreak was released.

Last night, we were suffering from the highest fly concentration until so far, being covered in at least 100 flies within minutes of exiting the car. Even our flynets didn’t offered enough protection, with some flies being able to get underneath it and into our noses, eyes, mouths and ears. Even nightfall wouldn’t bring enough relief. When we eventually retired into our oven of a vehicle, it took us 20 minutes to kill off at least 20 flies with our flipflops, before we could lay down and sweat without buzzing. So when you’re going to bed tonight, in your cool, comfortable and insectless bed, think of us and indulge in the luxury of being at home.