 |
| Perth to Melbourne |
vrijdag 21 december 2007
Photos Perth to Melbourne
Please click on the link below and then click on the 'diavoorstelling' button, just above the photo labelled 'Pinnacles Desert'.
Freemantle to Adelaide - 8-14 December
Omdat het YHA hostel in Perth maar voor 1 nacht plaats had, en alle andere hostels ook vol leken te zitten, verhuisden we zaterdagochtend naar de YHA in Freemantle, ongeveer 10 km ten zuiden van Perth. Freemantle is een leuk historisch plaatsje dat bekend staat om zijn relaxte sfeer en de Cappuccino strip, en ligt aan een grote haven en aan het strand. Na de zeer hygenische en goed georganiseerde YHA in Perth, viel het hostel in eerste instantie erg tegen. Rommelig, vol en oud, met douchekoppen die erbij afvielen, toiletten die niet altijd effectief doorspoelden en wastafels die niet goed doorliepen. Het feit dat we de eerste nacht moesten doorbrengen in een piepklein kamertje met stapelbed maakte het er niet veel beter op. Het is echter ongelooflijk hoe snel je je als backpacker aanpast aan je omgeving en al na 2 dagen voelde het hostel als een ‘home away from home’: we liepen rond alsof we er al jaren woonden, kenden alle medewerkers en ‘permanentere’ gasten, en nog belangrijker, zij kenden ons.
In combinatie met de relaxte sfeer van Freemantle en de lange reis die we net achter de rug hadden, is het ook niet verwonderlijk dat we die dagen eigenlijk weinig uitvoerden. Op mijn verjaardag hebben we nog wel een wijntoer in Swan Valley, net buiten Perth, gedaan. De toer had minder met wijn proeven dan met wijn zuipen te maken. Al om 11 uur ’s ochtends stonden we aan ons eerste glas wijn, en vanaf dat moment werden we van de ene naar de andere wijnboerderij gesjeesd, waar we in noodtempo de ene na de andere wijn geserveerd kregen. Na 5 uur en 40 wijnen waren we flink aangeschoten en proefden we nauwelijks nog het verschil tussen witte en rode wijn, laat staan de verschillende druivensoorten. Maar zoals we al eerder begrepen hadden, gaat het in Australië meer om kwantiteit dan kwaliteit, en dus was deze toer absolute ‘value for money’. Van René heb ik trouwens, heel toepasselijk, een nieuwe bikini gekregen.
Na vier dagen relaxen in Freemantle, begonnen we op woensdagochtend aan de langste treinreis van ons leven (44½ uur). Een reis die af en toe mooi en indrukwekkend was, maar vooral oncomfortabel en saai. Of zoals de Australische jongen die voor ons zat en door zijn vader op de trein was gezet voor de ‘ervaring’ bij aankomst in Adelaide zei: “Dit was de meeste verschrikkelijke reis van mijn leven. Ik dacht dat er nooit een einde aan zou komen. Ik ben zo blij dat het eindelijk over is!” Gelukkig zaten er twee onderbrekingen in de reis: de goudstad Kalgoorlie-Boulder, en de spookstad Cook. In Kalgoorlie hadden we de mogelijkheid om een toer te doen van het stadje en de ‘superpit’, een enorme goudmijn, waar 24 per dag naar goud gegraven wordt. De toer zelf stelde niet veel voor, maar de gids was des te beter, Hij vertelde ons, dat er tijdens de goudkoorts rond de 40,000 mijnwerkers, 100 pubs, 200 bordelen, en 3000 prostituees in Kalgoorlie waren. Een bezoekje aan een dame van lichte zeden kostte 1 shilling, in vergelijking met 2 shilling voor een bezoek aan het zwembad. Inmiddels zijn er nog maar 3 bordelen over, waar de gids met de bus langsreed, terwijl hij uitgebreid uitlegde hoe ieder bordeel in zijn werk ging. Ik denk dat wij één van de weinigen waren die zijn droge commentaar op prijs stelden, aangezien de rest van de passagiers bestond uit Engelse 65+ers en één of twee families met kleine kinderen. Cook stelde nog minder voor, maar daar waren we ook maar 30 minuten, aangezien we voor de verandering weer eens vertraagd waren, vanwege het vele stoppen en wachten op goederentreinen.
Na 2 nachten niet bijzonder goed geslapen te hebben op de zit/ligstoelen, kwamen we vrijdagochtend doodmoe aan in Adelaide. Gelukkig hadden we al een hostel geboekt, en na ontbijt en korte wandeling door de stad om een aantal dingen te regelen hebben we de rest van de dag in bed doorgebracht om een beetje bij de slapen. Vanochtend hebben we onze huurauto opgehaald, waarmee we de komende paar dagen naar Melbourne zullen rijden. Van een Landcruiser naar een Hyundai Getz is wel even wennen: we zitten met ons hoofd tegen het dak aan, en iedere keer dat we het gaspedaal aanraken, schiet de auto vooruit. Gelukkig is deze wel een stuk economischer. Vandaag zijn we via de Barossa Valley naar Bordertown gereden, waar we na een beetje zoeken, een stacaravan hebben gevonden die we voor een nachtje goedkoop konden huren. We zitten dus nu heerlijk in ons tijdelijke ‘huisje’ thee te drinken en TV te kijken. Morgen rijden we door naar de Grampians.
In combinatie met de relaxte sfeer van Freemantle en de lange reis die we net achter de rug hadden, is het ook niet verwonderlijk dat we die dagen eigenlijk weinig uitvoerden. Op mijn verjaardag hebben we nog wel een wijntoer in Swan Valley, net buiten Perth, gedaan. De toer had minder met wijn proeven dan met wijn zuipen te maken. Al om 11 uur ’s ochtends stonden we aan ons eerste glas wijn, en vanaf dat moment werden we van de ene naar de andere wijnboerderij gesjeesd, waar we in noodtempo de ene na de andere wijn geserveerd kregen. Na 5 uur en 40 wijnen waren we flink aangeschoten en proefden we nauwelijks nog het verschil tussen witte en rode wijn, laat staan de verschillende druivensoorten. Maar zoals we al eerder begrepen hadden, gaat het in Australië meer om kwantiteit dan kwaliteit, en dus was deze toer absolute ‘value for money’. Van René heb ik trouwens, heel toepasselijk, een nieuwe bikini gekregen.
Na vier dagen relaxen in Freemantle, begonnen we op woensdagochtend aan de langste treinreis van ons leven (44½ uur). Een reis die af en toe mooi en indrukwekkend was, maar vooral oncomfortabel en saai. Of zoals de Australische jongen die voor ons zat en door zijn vader op de trein was gezet voor de ‘ervaring’ bij aankomst in Adelaide zei: “Dit was de meeste verschrikkelijke reis van mijn leven. Ik dacht dat er nooit een einde aan zou komen. Ik ben zo blij dat het eindelijk over is!” Gelukkig zaten er twee onderbrekingen in de reis: de goudstad Kalgoorlie-Boulder, en de spookstad Cook. In Kalgoorlie hadden we de mogelijkheid om een toer te doen van het stadje en de ‘superpit’, een enorme goudmijn, waar 24 per dag naar goud gegraven wordt. De toer zelf stelde niet veel voor, maar de gids was des te beter, Hij vertelde ons, dat er tijdens de goudkoorts rond de 40,000 mijnwerkers, 100 pubs, 200 bordelen, en 3000 prostituees in Kalgoorlie waren. Een bezoekje aan een dame van lichte zeden kostte 1 shilling, in vergelijking met 2 shilling voor een bezoek aan het zwembad. Inmiddels zijn er nog maar 3 bordelen over, waar de gids met de bus langsreed, terwijl hij uitgebreid uitlegde hoe ieder bordeel in zijn werk ging. Ik denk dat wij één van de weinigen waren die zijn droge commentaar op prijs stelden, aangezien de rest van de passagiers bestond uit Engelse 65+ers en één of twee families met kleine kinderen. Cook stelde nog minder voor, maar daar waren we ook maar 30 minuten, aangezien we voor de verandering weer eens vertraagd waren, vanwege het vele stoppen en wachten op goederentreinen.
Na 2 nachten niet bijzonder goed geslapen te hebben op de zit/ligstoelen, kwamen we vrijdagochtend doodmoe aan in Adelaide. Gelukkig hadden we al een hostel geboekt, en na ontbijt en korte wandeling door de stad om een aantal dingen te regelen hebben we de rest van de dag in bed doorgebracht om een beetje bij de slapen. Vanochtend hebben we onze huurauto opgehaald, waarmee we de komende paar dagen naar Melbourne zullen rijden. Van een Landcruiser naar een Hyundai Getz is wel even wennen: we zitten met ons hoofd tegen het dak aan, en iedere keer dat we het gaspedaal aanraken, schiet de auto vooruit. Gelukkig is deze wel een stuk economischer. Vandaag zijn we via de Barossa Valley naar Bordertown gereden, waar we na een beetje zoeken, een stacaravan hebben gevonden die we voor een nachtje goedkoop konden huren. We zitten dus nu heerlijk in ons tijdelijke ‘huisje’ thee te drinken en TV te kijken. Morgen rijden we door naar de Grampians.
Abonneren op:
Posts (Atom)