Everything comes to an end. After 8.5 months of travelling we have arrived in Johannesburg, the last stop of our journey. Within 24 hours we will be back at Schiphol Airport, where we started from on 19 September. Overall, it has been an amazing experience. We have seen so much and so much has happened. We have travelled 1000s of kilometers and met many people along the way. We have dived and snorkeled in the Pacific, Indean Ocean and South China Sea. We have been quadbiking, jetboating, glacier hiking, canooing, horseriding and rafting. We have walked and hiked through amazing scenary and have seen lots of beautiful sunrises and sunsets. We have seen the most awesome skies filled with stars. We have encountered interesting wildlife in every place we have been to. Australia has shown us what remoteness and heat is, Africa has made us realise how incredibly privileged we are. And now we are going home with mixed feelings. On the one hand, we are really looking forward to seeing our friends and family again and sharing our stories. After months of sharing bathrooms and kitchens, we are also excited about being able to enjoy the luxury comforts and privacy of our own home again. On the other hand we are sad that it is all oer now and a bit worried about having to adapt again to the pace of western working life. In the last couple of months we have slowed down so much that we are able to keep busy all day whilst actually doing very little. How will we be able to cope when we have to fit in 10 things in a day?
At last, we want to thank everyone for their nice emails and great reactions to our weblog. It has always been fantastic to get to an internet cafe and find messages from people at home keeping us up to date and telling us how they are enjoying our stories and photos. We are looking forward to seeing you all again soon!
zondag 15 juni 2008
Capetown to Johannesburg
Op zaterdag 10 mei kwamen we rond lunchtijd in Kaapstad aan, opgelucht dat we na 8 weken in de truck weer eindelijk ons eigen ding konden gaan doen. De avond ervoor had ik nog licht wraak kunnen nemen voor alle frustraties en irritaties door samen met drie andere meiden een ‘Award Ceremony’ te organiseren. Na iedereen de avond ervoor gevraagd te hebben om te stemmen, reikten we naar awards voor ‘The Best Meal’ (die Rene en ik wonnen voor onze Orux steak, hoewel dat meer aan te Oryx dan aan onze kookkunsten te danken was), en ‘Funniest Overlander’, ook awards uit aan de ‘Laziest Overlander’ (Mark – die als prijs de hele afwas van die avond mocht doen), de ‘Biggest Attention Seeker’(Rose – die een spiegeltje kreeg om om haar nek te hangen met de woorden ‘You’re amazing, voor het geval dat ze weer eens aandacht en bevestiging van anderen nodig had) en de ‘Biggest Bullshitter’ (Annie).
In Kaapstad was het koud, bewolkt en regenachtig – de eerste in weken en, met uitzondering van een paar dagen in Nieuw Zeeland, in 8 maanden, dat de temperatuur onder de 20 graden was. Aangezien het winter in Zuid Afrika aan het worden was, en dus op meerdere plaatsen kouder zou zijn dan we gewend waren, besloten we ook maar meteen naar de V&A Waterfront Mall te gaan om daar een jas voor mij, een dik vest voor Rene en een paar sneakers te kopen. Samen met onze spijkerbroeken, die Peter ’s avonds voor ons meebracht, zagen we er voor het eerst sinds maanden weer ‘normaal’uit en niet meer als vieze backpackers in verwassen kleren.
Arme Peter, komt hij ons eindelijk opzoeken, is het voor het eerst in bijna 8 maanden, in Nederland warmer en zonniger dan waar wij zijn. Hij kwam ’s avonds om 21:30 op het vliegveld in Kaapstad aan, waar we ook meteen onze huurauto voor de daaropvolgende 3 weken ophaalden.
Autorijden in Zuid Afrika in het donker is erg stressvol en ook levensgevaarlijk, ondervonden we meteen, toen we tijdens de terugweg bijna met 120 km per uur op een auto knalden die midden op de snelweg met pech stilstond. (stilstond!) De infrastructuur in Zuid Afrika mag dan op plaatsen op die van een eerste wereldland lijken, het weggedrag is duidelijk nog derde wereld. Zo lopen er hier overal mensen en kinderen langs de snelweg, soms met z’n drieën naast elkaar, en steken zo ook regelmatig de snelweg over. Zo zouden sommige auto’s al lang niet meer rond moeten rijden – APK bestaat in Zuid Afrika niet – wat ook blijkt uit de flinke hoeveelheid die je met pech langs (en dus soms ook op) de snelweg ziet staan. Zo hebben veel bestuurders niet eens een rijbewijs, en zagen we op een van de laatste dagen zelfs een auto een U-turn op een vierbaans-snelweg maken! Gelukkig is het op de meeste plekken relatief rustig, dus als je een beetje oplet en overdag rijdt, valt het allemaal nog wel mee.
Op maandag 12 mei besloten we een dagtrip rond de Kaap te gaan doen. Onze eerste stop: Boulders Beach, waar een enorme kolonie Afrikaanse pinguïns leeft. Eens een populair strand voor mensen uit de buurt om te zwemmen en zonnebaden, kwamen hier de eerste 4 pinguïns aan in de jaren 80. Ze hadden het hier zo naar hun zin dat ze besloten om te blijven, en inmiddels is de kolonie aangegroeid tot 4000 pinguïns. Het strand is inmiddels gesloten voor mensen, maar je kan wel over een boardwalk door het duingebied waar ze broeden lopen en vanaf een platform over het strand uitkijken. Een geweldig gezicht, net pinguïns die op vakantie zijn. De pinguïns zelf komen ook regelmatig even bij de mensen kijken, en zo vinden de lokale bewoners regelmatig een pinguïn in hun tuin of zelfs hun woonkamer. (Voor geïnteresseerden: de film ‘City Slickers’ is een bijzonder grappige documentaire over deze pinguïns.)
Na Boulders Beach reden we door naar Cape Point, waar we van een fantastische lunch in het chique restaurant genoten. Ondanks het feit dat Zuid Afrika welvarender is dan de andere Afrikaanse landen waar we geweest zijn, zijn de meeste dingen hier veel goedkoper en de kwaliteit van o.a. accommodatie en eten is erg goed. In Nederland zou een restaurant bij een populaire toeristisch attractie als Cape Point waarschijnlijk te duur, te vet en redelijk smakeloos eten serveren, hier genoot Peter voor 7 euro van een heerlijk malse struisvogelbiefstuk en trakteerde ik mezelf voor een kleine 20 euro op een uitgebreide seafood platter met kreeft. De Kaap is een prachtige, wilde plek – zelfs met slecht weer – en onderweg wisten we tot ons enthousiasme zelfs zebra’s, bavianen, een aantal bokjes en struisvogels te spotten.
De volgende dag reden we over de N2 en door de Karoo naar Oudshoorn, waar we leuke accommodatie vonden in een ‘log cabin’ tussen de bergen en aan een meertje. We bezochten daar het Cango Wildlife Centre, wat onderdak biedt aan o.a. krokodillen, pygmee nijlpaarden, stokstaartjes, otters, cheeta’s, leeuwen, tijgers en een jaguar. Oudshoorn promoot zichzelf als ‘ostrich capital of the world’, dus een bezoekje aan een struisvogel boerderij kon ook niet ontbreken. Struisvogels zijn geweldige beesten/ Met een bijzonder kleine hersenmassa en een trap die dodelijk is, een echte domme kracht. Hun vlees is super mager en heerlijk mals (en daarnaast ook 100% biologisch), hun leer is bijzonder duurzaam en hun veren op sommige plekken in de wereld zeer gewild. Naast een toer van de boerderij zelf, mochten we op een ei gaan staan om te tonen hoe stevig die zijn. Daarna kreeg ik gelegenheid om op een struisvogel te rijden (de jongens waren alle twee te zwaar), wat ik, onder enige groepsdruk dan ook maar deed. Waar ik niet op gerekend had, is dat dit niet stapvoets zou gaan, maar dat dat beest meteen begon te racen, wat een bijzonder hilarisch filmpje van een gillende Marjolein op een rennende struisvogel opleverde (zie weblog).
Na het bezoek aan de struisvogel boerderij, reden we door naar Mossel Bay, om daar de volgende dag te gaan ‘Shark Cage Diving’. De westkust van Zuid Afrika is één van de plekken ter wereld waar witte haaien in grote getale voorkomen. Een aantal tour operators biedt de mogelijkheid om met een boot deze indrukwekkende beesten te gaan ‘spotten’, om vervolgens gezeten in een kooi naast de boot (met je hoofd boven water maar met duikbril zodat je snel even onder water kan kijken) de haai van dichtbij te zien. Maar natuur blijft natuur en daardoor onvoorspelbaar, en wij hadden pech. Na 4 uur wachten kwam er dan eindelijk eens één kleine, en enigszins verlegen haai opdagen, waarvan Rene en ik nog wel even de vin en kop onder water gezien hebben. Een slechte ‘vangst’gezien het feit dat ze meestal tussen de 4 en 8 grotere haaien spotten, die ook vaak wat nieuwsgieriger zijn en met hun neus tegen de hooi aan gaan beuken. Gelukkig was het mooi en waren er vishengels aan boord, zodar Rene gewoon zijn eigen highlight creëerde door een haai(tje) te vangen – overigens geen grote witte.
In Plettenburg Bay – onze volgende stop – viel het kanoen met dolfijnen letterlijk in het water omdat de golven te hoof waren. In plaats daarvan maakten we een prachtige wandeling over het Robberg schiereiland. ‘Freak waves’ creëerden daar een prachtig spektakel door meters hoog op te spatten als we op de rotsen braken. Na Plettenburg reden we door naar Addo Elephant Park, waar we onderdak vonden in sfeervolle rondavels (traditionele ronde huisjes) met bijzonder comfortabele bedden en een heerlijke regendouche. In Addo mag je met eigen voertuig rondrijden en tijdens onze eerste ‘safari’ zagen we bijzonder veel kudu’s (grote antilopen) en wrattenzwijnen maar jammer genoeg leken de olifanten zich een beetje te verstoppen in de bosjes. De volgende dag echter bood olifanten in overvloed. Vanwege de warmte zochten grote kuddes verkoeling bij de waterplaatsen, waar ze uitgelaten dronken, badderden en speelden. Een indrukwekkend billenknijp momentje was toen een enorme bull op slechts 2 meter van de auto langsliep. Na de lunch (kudusteak) hadden we nog meer geluk, en zagen we 3 leeuwen (wel op flinke afstand) en een waterbuffel. Zo waren we de hele dag zoet voor slechts 10 euro p.p.
Na Addo trokken we veder naar het aan de kust geleden Cintsa, waar we de volgende dag een mountainbike toer door de omgeving en een aantal Xhosa dorpjes deden, en ’s middags op een quad door een gamepark reden. Zodra je de Wild Coast (voormalige Transkei) binnenrijdt waan je je weer in het echte Afrika. Overal staan vrolijk gekleurde, traditionele hutjes en de wegen zitten weer vol met gaten. Weg zijn de chique, westerse winkelcentra. In plaats daarvan vindt je de typisch Afrikaanse chaos van mensen, verkeer en rommelige winkeltjes en kraampjes. Blanken zie je nauwelijks meer, en de mensen zijn nieuwsgierig en vriendelijk. Port St Johns, midden in de Wild Coast, viel jammer genoeg wel erg tegen. Het landschap was prachtig, maar de aanwezigheid van een filmcrew betekende dat alle redelijk geprijsde accommodatie vol zat, zodat we uiteindelijk terecht kwamen in een sfeervolle, maar kleine en gehorige cabin die bijna 2 keer zoveel kostte als wat we normaal betaalden. Om deze reden besloten we de volgende dag maar meteen verder te rijden naar Durban. Een korte detour over een onverharde weg leidde naar de Magma Falls, een prachtig watervalletje dat tientallen meters naar beneden stort. Erg leuk, zeker omdat je via een aantal stenen in het waterbij een punt kon komen waar je direct in de afgrond keek. Een meisje uit een nabij gelegen dorpje kwam al enthousiast aanrennen toen ze onze auto zag, en leidde ons vervolgens mee naar een aantal prachtige uitkijkpunten. Een mooie ervaring, zeker omdat wij de enige mensen daar waren, met uitzondering van 3 vrouwen die in het riviertje de was aan het doen waren.
Eenmaal aangekomen in Umkomaas, net onder Durban, zat de reis voor Peter er al weer op. Zaterdag hebben we nog even lekker op het strand gelegen en in de hoge golven gespeeld, zondag zijn we ’s ochtends wezen snorkelen / duiken (wat overigens een beetje tegenviel) en ’s avonds stapte hij op het vliegtuig. Toen was het laatste weekje van de reis voor ons echt aangebroken en konden we nog even met z’n tweeën genieten.
Op maandag 26 mei, reden we van Umkomaas naar de Drakensberg, waar we gezellig onderkomen vonden in een kleine self-catering appartement op een boerderij met prachtig uitzicht over de bergen en een meertje. We hebben nog even geprofiteerd van het mooie weer en de rust en vrijheid door een aantal stevige, en prachtige wandelingen te maken. Daarnaast zijn we een dagje in een nabij geleden Nature Reserve geweest, waar we voor een schijntje een paardrijd tocht gemaakt hebben tussen de giraffen, zebra’s en neushoorns. De laatste hadden we alleen nog maar van heel ver weg gezien, dus om op 30 meter afstand te komen was heel speciaal. Op zaterdag reden we naar Johannesburg en na een laatste bezoekje aan de curio markt, om de laatste souvenirs te kopen en tevens onze oude spullen weg te geven, zat het er echt op.
In Kaapstad was het koud, bewolkt en regenachtig – de eerste in weken en, met uitzondering van een paar dagen in Nieuw Zeeland, in 8 maanden, dat de temperatuur onder de 20 graden was. Aangezien het winter in Zuid Afrika aan het worden was, en dus op meerdere plaatsen kouder zou zijn dan we gewend waren, besloten we ook maar meteen naar de V&A Waterfront Mall te gaan om daar een jas voor mij, een dik vest voor Rene en een paar sneakers te kopen. Samen met onze spijkerbroeken, die Peter ’s avonds voor ons meebracht, zagen we er voor het eerst sinds maanden weer ‘normaal’uit en niet meer als vieze backpackers in verwassen kleren.
Arme Peter, komt hij ons eindelijk opzoeken, is het voor het eerst in bijna 8 maanden, in Nederland warmer en zonniger dan waar wij zijn. Hij kwam ’s avonds om 21:30 op het vliegveld in Kaapstad aan, waar we ook meteen onze huurauto voor de daaropvolgende 3 weken ophaalden.
Autorijden in Zuid Afrika in het donker is erg stressvol en ook levensgevaarlijk, ondervonden we meteen, toen we tijdens de terugweg bijna met 120 km per uur op een auto knalden die midden op de snelweg met pech stilstond. (stilstond!) De infrastructuur in Zuid Afrika mag dan op plaatsen op die van een eerste wereldland lijken, het weggedrag is duidelijk nog derde wereld. Zo lopen er hier overal mensen en kinderen langs de snelweg, soms met z’n drieën naast elkaar, en steken zo ook regelmatig de snelweg over. Zo zouden sommige auto’s al lang niet meer rond moeten rijden – APK bestaat in Zuid Afrika niet – wat ook blijkt uit de flinke hoeveelheid die je met pech langs (en dus soms ook op) de snelweg ziet staan. Zo hebben veel bestuurders niet eens een rijbewijs, en zagen we op een van de laatste dagen zelfs een auto een U-turn op een vierbaans-snelweg maken! Gelukkig is het op de meeste plekken relatief rustig, dus als je een beetje oplet en overdag rijdt, valt het allemaal nog wel mee.
Op maandag 12 mei besloten we een dagtrip rond de Kaap te gaan doen. Onze eerste stop: Boulders Beach, waar een enorme kolonie Afrikaanse pinguïns leeft. Eens een populair strand voor mensen uit de buurt om te zwemmen en zonnebaden, kwamen hier de eerste 4 pinguïns aan in de jaren 80. Ze hadden het hier zo naar hun zin dat ze besloten om te blijven, en inmiddels is de kolonie aangegroeid tot 4000 pinguïns. Het strand is inmiddels gesloten voor mensen, maar je kan wel over een boardwalk door het duingebied waar ze broeden lopen en vanaf een platform over het strand uitkijken. Een geweldig gezicht, net pinguïns die op vakantie zijn. De pinguïns zelf komen ook regelmatig even bij de mensen kijken, en zo vinden de lokale bewoners regelmatig een pinguïn in hun tuin of zelfs hun woonkamer. (Voor geïnteresseerden: de film ‘City Slickers’ is een bijzonder grappige documentaire over deze pinguïns.)
Na Boulders Beach reden we door naar Cape Point, waar we van een fantastische lunch in het chique restaurant genoten. Ondanks het feit dat Zuid Afrika welvarender is dan de andere Afrikaanse landen waar we geweest zijn, zijn de meeste dingen hier veel goedkoper en de kwaliteit van o.a. accommodatie en eten is erg goed. In Nederland zou een restaurant bij een populaire toeristisch attractie als Cape Point waarschijnlijk te duur, te vet en redelijk smakeloos eten serveren, hier genoot Peter voor 7 euro van een heerlijk malse struisvogelbiefstuk en trakteerde ik mezelf voor een kleine 20 euro op een uitgebreide seafood platter met kreeft. De Kaap is een prachtige, wilde plek – zelfs met slecht weer – en onderweg wisten we tot ons enthousiasme zelfs zebra’s, bavianen, een aantal bokjes en struisvogels te spotten.
De volgende dag reden we over de N2 en door de Karoo naar Oudshoorn, waar we leuke accommodatie vonden in een ‘log cabin’ tussen de bergen en aan een meertje. We bezochten daar het Cango Wildlife Centre, wat onderdak biedt aan o.a. krokodillen, pygmee nijlpaarden, stokstaartjes, otters, cheeta’s, leeuwen, tijgers en een jaguar. Oudshoorn promoot zichzelf als ‘ostrich capital of the world’, dus een bezoekje aan een struisvogel boerderij kon ook niet ontbreken. Struisvogels zijn geweldige beesten/ Met een bijzonder kleine hersenmassa en een trap die dodelijk is, een echte domme kracht. Hun vlees is super mager en heerlijk mals (en daarnaast ook 100% biologisch), hun leer is bijzonder duurzaam en hun veren op sommige plekken in de wereld zeer gewild. Naast een toer van de boerderij zelf, mochten we op een ei gaan staan om te tonen hoe stevig die zijn. Daarna kreeg ik gelegenheid om op een struisvogel te rijden (de jongens waren alle twee te zwaar), wat ik, onder enige groepsdruk dan ook maar deed. Waar ik niet op gerekend had, is dat dit niet stapvoets zou gaan, maar dat dat beest meteen begon te racen, wat een bijzonder hilarisch filmpje van een gillende Marjolein op een rennende struisvogel opleverde (zie weblog).
Na het bezoek aan de struisvogel boerderij, reden we door naar Mossel Bay, om daar de volgende dag te gaan ‘Shark Cage Diving’. De westkust van Zuid Afrika is één van de plekken ter wereld waar witte haaien in grote getale voorkomen. Een aantal tour operators biedt de mogelijkheid om met een boot deze indrukwekkende beesten te gaan ‘spotten’, om vervolgens gezeten in een kooi naast de boot (met je hoofd boven water maar met duikbril zodat je snel even onder water kan kijken) de haai van dichtbij te zien. Maar natuur blijft natuur en daardoor onvoorspelbaar, en wij hadden pech. Na 4 uur wachten kwam er dan eindelijk eens één kleine, en enigszins verlegen haai opdagen, waarvan Rene en ik nog wel even de vin en kop onder water gezien hebben. Een slechte ‘vangst’gezien het feit dat ze meestal tussen de 4 en 8 grotere haaien spotten, die ook vaak wat nieuwsgieriger zijn en met hun neus tegen de hooi aan gaan beuken. Gelukkig was het mooi en waren er vishengels aan boord, zodar Rene gewoon zijn eigen highlight creëerde door een haai(tje) te vangen – overigens geen grote witte.
In Plettenburg Bay – onze volgende stop – viel het kanoen met dolfijnen letterlijk in het water omdat de golven te hoof waren. In plaats daarvan maakten we een prachtige wandeling over het Robberg schiereiland. ‘Freak waves’ creëerden daar een prachtig spektakel door meters hoog op te spatten als we op de rotsen braken. Na Plettenburg reden we door naar Addo Elephant Park, waar we onderdak vonden in sfeervolle rondavels (traditionele ronde huisjes) met bijzonder comfortabele bedden en een heerlijke regendouche. In Addo mag je met eigen voertuig rondrijden en tijdens onze eerste ‘safari’ zagen we bijzonder veel kudu’s (grote antilopen) en wrattenzwijnen maar jammer genoeg leken de olifanten zich een beetje te verstoppen in de bosjes. De volgende dag echter bood olifanten in overvloed. Vanwege de warmte zochten grote kuddes verkoeling bij de waterplaatsen, waar ze uitgelaten dronken, badderden en speelden. Een indrukwekkend billenknijp momentje was toen een enorme bull op slechts 2 meter van de auto langsliep. Na de lunch (kudusteak) hadden we nog meer geluk, en zagen we 3 leeuwen (wel op flinke afstand) en een waterbuffel. Zo waren we de hele dag zoet voor slechts 10 euro p.p.
Na Addo trokken we veder naar het aan de kust geleden Cintsa, waar we de volgende dag een mountainbike toer door de omgeving en een aantal Xhosa dorpjes deden, en ’s middags op een quad door een gamepark reden. Zodra je de Wild Coast (voormalige Transkei) binnenrijdt waan je je weer in het echte Afrika. Overal staan vrolijk gekleurde, traditionele hutjes en de wegen zitten weer vol met gaten. Weg zijn de chique, westerse winkelcentra. In plaats daarvan vindt je de typisch Afrikaanse chaos van mensen, verkeer en rommelige winkeltjes en kraampjes. Blanken zie je nauwelijks meer, en de mensen zijn nieuwsgierig en vriendelijk. Port St Johns, midden in de Wild Coast, viel jammer genoeg wel erg tegen. Het landschap was prachtig, maar de aanwezigheid van een filmcrew betekende dat alle redelijk geprijsde accommodatie vol zat, zodat we uiteindelijk terecht kwamen in een sfeervolle, maar kleine en gehorige cabin die bijna 2 keer zoveel kostte als wat we normaal betaalden. Om deze reden besloten we de volgende dag maar meteen verder te rijden naar Durban. Een korte detour over een onverharde weg leidde naar de Magma Falls, een prachtig watervalletje dat tientallen meters naar beneden stort. Erg leuk, zeker omdat je via een aantal stenen in het waterbij een punt kon komen waar je direct in de afgrond keek. Een meisje uit een nabij gelegen dorpje kwam al enthousiast aanrennen toen ze onze auto zag, en leidde ons vervolgens mee naar een aantal prachtige uitkijkpunten. Een mooie ervaring, zeker omdat wij de enige mensen daar waren, met uitzondering van 3 vrouwen die in het riviertje de was aan het doen waren.
Eenmaal aangekomen in Umkomaas, net onder Durban, zat de reis voor Peter er al weer op. Zaterdag hebben we nog even lekker op het strand gelegen en in de hoge golven gespeeld, zondag zijn we ’s ochtends wezen snorkelen / duiken (wat overigens een beetje tegenviel) en ’s avonds stapte hij op het vliegtuig. Toen was het laatste weekje van de reis voor ons echt aangebroken en konden we nog even met z’n tweeën genieten.
Op maandag 26 mei, reden we van Umkomaas naar de Drakensberg, waar we gezellig onderkomen vonden in een kleine self-catering appartement op een boerderij met prachtig uitzicht over de bergen en een meertje. We hebben nog even geprofiteerd van het mooie weer en de rust en vrijheid door een aantal stevige, en prachtige wandelingen te maken. Daarnaast zijn we een dagje in een nabij geleden Nature Reserve geweest, waar we voor een schijntje een paardrijd tocht gemaakt hebben tussen de giraffen, zebra’s en neushoorns. De laatste hadden we alleen nog maar van heel ver weg gezien, dus om op 30 meter afstand te komen was heel speciaal. Op zaterdag reden we naar Johannesburg en na een laatste bezoekje aan de curio markt, om de laatste souvenirs te kopen en tevens onze oude spullen weg te geven, zat het er echt op.
Het einde van de overland trip is (gelukkig) nabij
De lol van het kamperen is er zo langzamerhand wel van af. Misschien aanvoelend dat het einde van de trip nabij is, beginnen onze spullen het, net iets te vroeg, één voor één te begeven. Na 11 weken nachtelijk comfort geboden te hebben, is ons luchtbed een week geleden lek gegaan. Ondanks meerder plakpogingen zit er nog steeds een klein gaatje in, zodat hij 's nachts nog steeds langzaam leegt loopt. Ook de ritsen van de slaapzakken hebben het begeven en zelfs de rits van mijn rugzak, die ik al 6 jaar heb, is ineens niet mee betrouwbaar. We kunnen dan ook niet wachten totdat we in Kaapstad zijn, mede omdat de groep op dit deel van de trip erg tegenvalt, zoals we al een beetje verwacht hadden. Een combinatie van een aantal jonge mensen met oudere mensen die zich gedragen alsof ze nog 20 zijn, heeft een middelbare-schoolachtige sfeer gecreëerd, waarin het er met name omgaat wie de grootste mond heeft en wie het meest populair is. De meeste mensen zijn ook meer bezig met zichzelf en de rest van de groep dan met het feit dat ze in Afrika zijn. Zodra we op een camping aankomen, rennen ze naar de bar om (soms flink) te gaan drinken en overdag liggen ze in de truck te slapen en missen dus de spectaculaire landschappen van Namibië. Er zijn er zelfs een paar die al een aantal activiteiten, zoals wandelingen en bezoeken aan lokale gemeenschappen of musea gemist hebben - je vraagt je af wat ze hier doen.
Sara, het IJslandse meisje, blijkt steeds vreemder en vervelender te zijn dan ze op het eerste gezicht leek. Zo spreken haar verhalen elkaar totaal tegen en lijkt het regelmatig alsof ze maar gewoon wat zit te verzinnen om indruk te maken. Een aantal weken vertelde ze mij en Nick dat ze nog nooit een vriendje had gehad en daar erg onzeker over was, maar zei later tegen Annie dat ze al 3 serieuze relaties achter de rug had. Als iemand alles maar lijkt te verzinnen dan weet je van niets meer of je het moet geloven, en zo ergeren we ons inmiddels ontzettend als ze weer één of ander bullshit verhaal zit op te hangen om stoer te zijn. Haar neiging om met iedereen mee te lullen maar tegelijkertijd te doen alsof ze van alles verstand heeft is al vervelend, maar daarnaast maakt ze regelmatig heel belerende, onaardige opmerkingen waarin ze iemands manier van doen bekritiseert. Zo heeft ze Ashleigh verteld dat ze overkomt als een lesbienne en haar totaalgebruik totaal niet vrouwelijk is. Als laatste loopt ze al weken als een hondje achter Louka, en laat ze alles vallen zodra hij haar een beetje aandacht geeft, hoewel het al lang duidelijk is dat hij niet echt geïnteresseerd in haar is.
Annie lult ook met alle winden mee omdat ze door iedereen aardig gevonden wil worden. Zo loopt ze regelmatig mensen achter hun rug te bekritiseren maar als puntje bij paaltje komt durft ze niets tegen die persoon zelf te zeggen en is alles ineens ok. Louka is een aardige jongen maar vreselijk egocentrisch en verwend. Zijn ouders sponsoren zijn verblijf van 5 maanden in Afirka en het is duidelijk dat hij nog nooit voor zijn geld heeft moeten werken of überhaupt zich heeft moeten aanpassen aan anderen. Zo zei hij laatst dat hij op vakantie is, dus als hij geen zin heeft om af te wassen, het dan gewoon niet doet, wat betekent dat dezelfde mensen er iedere keer weer voor opdraaien. Hij is werkelijk iedere dag als minstens 1 keer te laat. We hebben inmiddels in totaal al uren op hem zitten wachten. Laatst was Blair (onze reisleider) het zo zat dat Sara, Louka en Mark weer te laat waren na een wandeling langs een aantal rotsschilderingen (tijdens welke ze ondanks meerdere bordjes en het verzoek van de gids, toch van het pad afgingen om over de rotsen te klimmen), dat hij wegreed naar een lunchspot en ze pas 1 uur later op de terugweg ophaalde. Maar zelf die boodschap is niet echt overgekomen.
Rose en Georgia hebben ook rijke ouders, en laten overal hun teringzooi slingeren. Zo leek onze kampeerplek na een dag meer op een woonwagenkamp, vol met lege blikjes, flessen, tijdschriften, kleren en tassen. Voorals Rose heeft het regelmatig over 'daddy' die rechter is en heel hard werkt. Daarnaast loopt ze sinds een verkeerde val tijdens het sandboarden selectief mank, afhankelijk van de hoeveelheid aandacht die ze op dat moment kan genereren.
Mark is voor een vent van 36 behoorlijk dom en clueless, en daarnaast erg lui. Laatst liepen we een nacht in een hostel. Nadat hij straalbezopen terug kwam met Louka en Sam, leeft hij 's nachts op Georgia staan plassen omdat hij dacht dat hij op de WC was. Alles was zeiknat! Grappig verhaal, maar als hij het één van ons geflikt had waren we zo boos geweest, zeker omdat hij dit soort 'wildplassen' regelmatig doet als hij teveel gedronken heeft. Over het algemeen is er gewoon weinig respect voor anderen en houden mensen weinig rekening met de rest van de groep. Het eten is een soort van aanloopbuffet geworden, en het gebeurt regelmatig dat een aantal mensen te laat of helemaal niet komen opdagen voor het eten zonder dat van tevoren te laten weten.
Gelukkig zijn er een aantal die er hetzelfde over denken als wij. Ashleigh en Brett, en daarnaast ook Sheri, die al een flinke aanvaring met Sara heeft gehad, toen die totaal over de rooie ging omdat Sheri niet wilde dat zij ook in de tent die Sheri met Louka deelt kwam slapen. Een hoop drama en irritatie dus. Zoals je je dus kunt voorstellen kijken we er erg naar uit om nog 3 weken met z'n tweeën en drieën rond te reizen (Peter vliegt zaterdag naar Kaapstad om reist 2 weken mee). We roepen inmiddels ook alle twee volmondig: "Een groepsreis, dat nooit meer!".
Sara, het IJslandse meisje, blijkt steeds vreemder en vervelender te zijn dan ze op het eerste gezicht leek. Zo spreken haar verhalen elkaar totaal tegen en lijkt het regelmatig alsof ze maar gewoon wat zit te verzinnen om indruk te maken. Een aantal weken vertelde ze mij en Nick dat ze nog nooit een vriendje had gehad en daar erg onzeker over was, maar zei later tegen Annie dat ze al 3 serieuze relaties achter de rug had. Als iemand alles maar lijkt te verzinnen dan weet je van niets meer of je het moet geloven, en zo ergeren we ons inmiddels ontzettend als ze weer één of ander bullshit verhaal zit op te hangen om stoer te zijn. Haar neiging om met iedereen mee te lullen maar tegelijkertijd te doen alsof ze van alles verstand heeft is al vervelend, maar daarnaast maakt ze regelmatig heel belerende, onaardige opmerkingen waarin ze iemands manier van doen bekritiseert. Zo heeft ze Ashleigh verteld dat ze overkomt als een lesbienne en haar totaalgebruik totaal niet vrouwelijk is. Als laatste loopt ze al weken als een hondje achter Louka, en laat ze alles vallen zodra hij haar een beetje aandacht geeft, hoewel het al lang duidelijk is dat hij niet echt geïnteresseerd in haar is.
Annie lult ook met alle winden mee omdat ze door iedereen aardig gevonden wil worden. Zo loopt ze regelmatig mensen achter hun rug te bekritiseren maar als puntje bij paaltje komt durft ze niets tegen die persoon zelf te zeggen en is alles ineens ok. Louka is een aardige jongen maar vreselijk egocentrisch en verwend. Zijn ouders sponsoren zijn verblijf van 5 maanden in Afirka en het is duidelijk dat hij nog nooit voor zijn geld heeft moeten werken of überhaupt zich heeft moeten aanpassen aan anderen. Zo zei hij laatst dat hij op vakantie is, dus als hij geen zin heeft om af te wassen, het dan gewoon niet doet, wat betekent dat dezelfde mensen er iedere keer weer voor opdraaien. Hij is werkelijk iedere dag als minstens 1 keer te laat. We hebben inmiddels in totaal al uren op hem zitten wachten. Laatst was Blair (onze reisleider) het zo zat dat Sara, Louka en Mark weer te laat waren na een wandeling langs een aantal rotsschilderingen (tijdens welke ze ondanks meerdere bordjes en het verzoek van de gids, toch van het pad afgingen om over de rotsen te klimmen), dat hij wegreed naar een lunchspot en ze pas 1 uur later op de terugweg ophaalde. Maar zelf die boodschap is niet echt overgekomen.
Rose en Georgia hebben ook rijke ouders, en laten overal hun teringzooi slingeren. Zo leek onze kampeerplek na een dag meer op een woonwagenkamp, vol met lege blikjes, flessen, tijdschriften, kleren en tassen. Voorals Rose heeft het regelmatig over 'daddy' die rechter is en heel hard werkt. Daarnaast loopt ze sinds een verkeerde val tijdens het sandboarden selectief mank, afhankelijk van de hoeveelheid aandacht die ze op dat moment kan genereren.
Mark is voor een vent van 36 behoorlijk dom en clueless, en daarnaast erg lui. Laatst liepen we een nacht in een hostel. Nadat hij straalbezopen terug kwam met Louka en Sam, leeft hij 's nachts op Georgia staan plassen omdat hij dacht dat hij op de WC was. Alles was zeiknat! Grappig verhaal, maar als hij het één van ons geflikt had waren we zo boos geweest, zeker omdat hij dit soort 'wildplassen' regelmatig doet als hij teveel gedronken heeft. Over het algemeen is er gewoon weinig respect voor anderen en houden mensen weinig rekening met de rest van de groep. Het eten is een soort van aanloopbuffet geworden, en het gebeurt regelmatig dat een aantal mensen te laat of helemaal niet komen opdagen voor het eten zonder dat van tevoren te laten weten.
Gelukkig zijn er een aantal die er hetzelfde over denken als wij. Ashleigh en Brett, en daarnaast ook Sheri, die al een flinke aanvaring met Sara heeft gehad, toen die totaal over de rooie ging omdat Sheri niet wilde dat zij ook in de tent die Sheri met Louka deelt kwam slapen. Een hoop drama en irritatie dus. Zoals je je dus kunt voorstellen kijken we er erg naar uit om nog 3 weken met z'n tweeën en drieën rond te reizen (Peter vliegt zaterdag naar Kaapstad om reist 2 weken mee). We roepen inmiddels ook alle twee volmondig: "Een groepsreis, dat nooit meer!".
Etosha to Swakopmund
Namibië - Etosha National Park
Na een lange, vermoeiende rit zijn we aangekomen in Nanutomi campsite in Etosha National Park Vroeger een afgelegen kazerne van het duitse leger, tegenwoordig een luxe safari lodge met kampeer gelegenheid. De camping beschikt over een waterhole waar in het droge seizoen veel wild te zien is. Jammer genoeg zijn we er net na het regenseizoen, dus is er overal water in overvloed. Dit zorgt er mede voor dat het park relatief groen is, wat het gamespotten moeilijker maakt. Gelukkig is er in het park geen schaarste aan wild, dus tijdens onze game drive hebben we veel gezien, zoals springbok, oxyx (gemsbok), giraffen en zebra. 's Avonds tijdens het eten kregen we gezelschap van een aantal 'wilde' jakhalzen die om onze kampeerplek aan het snuffelen waren naar etensresten. De volgende ochtend hebben we weer een gamedrive gedaan met onze eigen truck. Etosha is een van de weinige nationale parken in Afrika waar je zelf mag rondrijden met een 'gewone' auto. De gamedrive was tevens de reis naar de volgende campsite, verderop in het park. Omdat we deze ochtend niet zoveel zagen (na het regenseizoen migreren veel dieren naar het noorden van het park waar je als toerist niet kunt komen) waren we al rond 12:30 op de camping, waar we een rustige middag genoten. Rond 4 uur zijn we nog een keer op pad geweest en toen hadden we meer geluk: 3 leeuwen die een zebra hadden gevangen. Helaas hebben we de 'live kill' niet gezien. Daarentegen was het aanzicht van 3 leeuwen met een prooi genoeg om een tijd lang te kijken, zeker omdat een paar nieuwsgierige jakhalzen genoeg moed probeerden te verzamelen om een stukje van de prooi te stelen. Tegen zonsondergang waren we weer terug in het kamp. Ook hier was een waterhole waar we die avond in onze slaapzakken naar wild hebben zitten kijken. Buiten wat Zebra’s en Jakhalzen hadden we niet zo’n succes.
Wat wel opvallend is, is dat sinds wij in Namibië zijn, het aantal mensen dat per eigen of gehuurde 4x4 reist aanmerkelijk groter is dan de andere Afrikaanse landen die we gezien hebben. Jammer genoeg neemt de concentratie Duitsers ook met de dag toe al zijn de meeste niet zo gek als de Duitser op het eerste deel van de trip.
De volgende dag weer vroeg op pad richting het zuiden. Op de planning stond naast een heel eind rijden ook een overnachting op de campsite van een Cheetapark. Onderweg zijn we nog gestopt in een klein plaatsje met een supergoede bakkerij. Pepersteak pasteitje van topklasse, vandaar dat ik er ook maar meteen twee heb gegeten. Jammer genoeg hebben ze deze pasteitjes niet in Nederland. Na de lunch moeste we op zoek naar het avondeten en de lokale slager bood een uitstekende oplossing namelijk: Oryx oftewel Gemsbok steak. Nog wat groente erbij gekocht en het maal was compleet. Aangekomen bij het Cheetapark konden we op de foto met 3 tamme Cheeta’s die in de achtertuin van de eigenaar leefden. Wel een apart idee om 3 behoorlijk grote roofdieren in je tuin te hebben rondlopen. Na de foto sessie zijn we de tenten gaan opzetten. Vlak voor zonsondergang werden de wilde Cheeta’s gevoerd, dus wij zijn met z’n allen in een aanhanger achter een pick-up truck het omheinde Cheeta reservaat ingereden om te kijken hoe de Cheeta’s gevoerd werden. Voor 20 cheeta’s werd er ongeveer een halve ezel gevoerd.
Na het voeren van de cheeta’s begonnen met het eten. Met een beetje hulp bij de Oryx steaks van de Michelin kok Sam hebben we een heerlijk maal genoten. Hierna is een deel van de groep naar de campingbar vertrokken en tot diep in de nacht doorgezakt. Leuk detail: In een dronken bui was een andere camping gast Sara aan het rondslingeren waarbij hij haar heeft laten vallen met als gevolg een gat in haar hoofd. Door alle alcohol had ze er weinig last van.
De volgende dag hebben we nog een kort bezoek aan een Himba stam gebracht en lekker gerelaxed bij het zwembad. Op een gegeven moment hoorden we een hoop gegrom en we besloten op onderzoek uit te gaan. Tot onze verbazing waren de campingeigenaren bezig met een luipaard die ze een aantal nachten daarvoor in het wild (net buiten de camping) hadden gevangen. Ze waren bezig om het luipaard in een apart verblijf te transporteren, maar het luipaard wilde niet echt meewerken. Daarbij kwam dat hij naar alles wat ook maar in de buurt van de kooi kwam uithaalde. Niet een makkelijke taak dus. Uiteindelijk werd het luipaard vanuit z’n kooi in z’n nieuwe onderkomen gezet en verdween daarna snel in de bosjes. Zijn nieuwe onderkomen was een omheind stuk land met veel bomen waarin hij zich kon verschuilen. Nieuwsgierig als wij waren besloten we te kijken of we hem konden ontdekken. In het begin zagen we hem niet, maar we hoorden een constant diep gegrom, een duidelijk teken dat hij er nog was. Op een gegeven moment zagen we hem ook onder een bosje liggen. Hij hield ons scherp in de gaten. Toen hij doorhad dat wij hem zagen liep hij uit zicht om vervolgens 3 seconden later op volle snelheid een aanval op ons uit voeren. Gelukkig voor ons stond er een flink hek tussen ons en het luipaard, zodat we alleen heel erg schrokken. Nadat we het verhaal aan de rest van de groep hadden verteld zijn er nog een paar dappere mensen gaan kijken en ook zij werden het doel van een aanval van het luipaard.
De volgende dag zijn we richting Twijfelfontein gereden, een bron die zijn naam dankt aan dat hij soms wel water produceert en soms ook niet. Hier hebben we een aantal oude rotstekeningen gezien en een korte wandeling gemaakt. Omdat een aantal mensen uit de groep voorkeur gaf om de rotsen te beklimmen in plaats van bij de gids te blijven (er stonden overal bordjes dat je op de paden moest blijven…) liepen we wat vertraging op, tot grote ergernis van onze chauffeur. Deze besloot dan ook om de mensen die te laat waren achter te laten en pas na de lunch weer op te pikken. Door deze vertraging konden we onze tour bij de Brandberg niet meer doen die dag, dus we hebben een mooi rustig plekje gezocht, ver buiten de bewoonde wereld, en hebben een bushcamp gedaan. De volgende ochtend extra vroeg op om de Wandeling bij Brandberg te maken en “The white lady” te bekijken. The white lady is een oude rotstekening waarvan men in het begin werd gedacht dat het om een afbeelding van een blanke vrouw ging. Later bleek dat het een afbeelding was van een medicijnman in een transformatie fase.
De volgende dag weer vroeg op voor de lange rit naar Spitzkoppe, wederom een bushcamp. Halverwege de dag bereikten we de Atlantische kust. Lunch was op het strand, een stuk frisser dan het strand bij Dar es Salaam. Na de lunch zijn we doorgereden naar Cape Cross waar een van de grootste populaties furseals te vinden is. Dat hebben we geroken, voor de mensen die niet bekend zijn met de stank van een kolonie zeehonden: het is bijna ziekmakend. Toen door naar Spitzkoppe, een gebergte met spitse toppen, vandaar ook de naam. Onderweg naar Spitzkoppe kregen we nog wat problemen met de truck, niets ernstigs gelukkig want het begon al donker te worden. De volgende dag hebben we rondgelopen tussen de bergen en zelfs een wat kleinere beklommen.
Door naar Swakopmund, ook wel de adventure stad van Namibië genoemd. Hier kan je van alles doen, maar wij hebben het gehouden bij sandboarding (met je snowboard van een zandduin af) en quadbiking in de zandduinen (supergaaf). Gelukkig bleven een aantal dagen zodat we ons na twee bushcamps ook weer een beetje konden opfrissen en ook wat meer onze eigen gang gaan. De groep hebben we bewust vermeden, gewoon omdat we iedereen een beetje zat waren en het ook wel lekker vonden om met z’n tweeën wat te doen.
Na een lange, vermoeiende rit zijn we aangekomen in Nanutomi campsite in Etosha National Park Vroeger een afgelegen kazerne van het duitse leger, tegenwoordig een luxe safari lodge met kampeer gelegenheid. De camping beschikt over een waterhole waar in het droge seizoen veel wild te zien is. Jammer genoeg zijn we er net na het regenseizoen, dus is er overal water in overvloed. Dit zorgt er mede voor dat het park relatief groen is, wat het gamespotten moeilijker maakt. Gelukkig is er in het park geen schaarste aan wild, dus tijdens onze game drive hebben we veel gezien, zoals springbok, oxyx (gemsbok), giraffen en zebra. 's Avonds tijdens het eten kregen we gezelschap van een aantal 'wilde' jakhalzen die om onze kampeerplek aan het snuffelen waren naar etensresten. De volgende ochtend hebben we weer een gamedrive gedaan met onze eigen truck. Etosha is een van de weinige nationale parken in Afrika waar je zelf mag rondrijden met een 'gewone' auto. De gamedrive was tevens de reis naar de volgende campsite, verderop in het park. Omdat we deze ochtend niet zoveel zagen (na het regenseizoen migreren veel dieren naar het noorden van het park waar je als toerist niet kunt komen) waren we al rond 12:30 op de camping, waar we een rustige middag genoten. Rond 4 uur zijn we nog een keer op pad geweest en toen hadden we meer geluk: 3 leeuwen die een zebra hadden gevangen. Helaas hebben we de 'live kill' niet gezien. Daarentegen was het aanzicht van 3 leeuwen met een prooi genoeg om een tijd lang te kijken, zeker omdat een paar nieuwsgierige jakhalzen genoeg moed probeerden te verzamelen om een stukje van de prooi te stelen. Tegen zonsondergang waren we weer terug in het kamp. Ook hier was een waterhole waar we die avond in onze slaapzakken naar wild hebben zitten kijken. Buiten wat Zebra’s en Jakhalzen hadden we niet zo’n succes.
Wat wel opvallend is, is dat sinds wij in Namibië zijn, het aantal mensen dat per eigen of gehuurde 4x4 reist aanmerkelijk groter is dan de andere Afrikaanse landen die we gezien hebben. Jammer genoeg neemt de concentratie Duitsers ook met de dag toe al zijn de meeste niet zo gek als de Duitser op het eerste deel van de trip.
De volgende dag weer vroeg op pad richting het zuiden. Op de planning stond naast een heel eind rijden ook een overnachting op de campsite van een Cheetapark. Onderweg zijn we nog gestopt in een klein plaatsje met een supergoede bakkerij. Pepersteak pasteitje van topklasse, vandaar dat ik er ook maar meteen twee heb gegeten. Jammer genoeg hebben ze deze pasteitjes niet in Nederland. Na de lunch moeste we op zoek naar het avondeten en de lokale slager bood een uitstekende oplossing namelijk: Oryx oftewel Gemsbok steak. Nog wat groente erbij gekocht en het maal was compleet. Aangekomen bij het Cheetapark konden we op de foto met 3 tamme Cheeta’s die in de achtertuin van de eigenaar leefden. Wel een apart idee om 3 behoorlijk grote roofdieren in je tuin te hebben rondlopen. Na de foto sessie zijn we de tenten gaan opzetten. Vlak voor zonsondergang werden de wilde Cheeta’s gevoerd, dus wij zijn met z’n allen in een aanhanger achter een pick-up truck het omheinde Cheeta reservaat ingereden om te kijken hoe de Cheeta’s gevoerd werden. Voor 20 cheeta’s werd er ongeveer een halve ezel gevoerd.
Na het voeren van de cheeta’s begonnen met het eten. Met een beetje hulp bij de Oryx steaks van de Michelin kok Sam hebben we een heerlijk maal genoten. Hierna is een deel van de groep naar de campingbar vertrokken en tot diep in de nacht doorgezakt. Leuk detail: In een dronken bui was een andere camping gast Sara aan het rondslingeren waarbij hij haar heeft laten vallen met als gevolg een gat in haar hoofd. Door alle alcohol had ze er weinig last van.
De volgende dag hebben we nog een kort bezoek aan een Himba stam gebracht en lekker gerelaxed bij het zwembad. Op een gegeven moment hoorden we een hoop gegrom en we besloten op onderzoek uit te gaan. Tot onze verbazing waren de campingeigenaren bezig met een luipaard die ze een aantal nachten daarvoor in het wild (net buiten de camping) hadden gevangen. Ze waren bezig om het luipaard in een apart verblijf te transporteren, maar het luipaard wilde niet echt meewerken. Daarbij kwam dat hij naar alles wat ook maar in de buurt van de kooi kwam uithaalde. Niet een makkelijke taak dus. Uiteindelijk werd het luipaard vanuit z’n kooi in z’n nieuwe onderkomen gezet en verdween daarna snel in de bosjes. Zijn nieuwe onderkomen was een omheind stuk land met veel bomen waarin hij zich kon verschuilen. Nieuwsgierig als wij waren besloten we te kijken of we hem konden ontdekken. In het begin zagen we hem niet, maar we hoorden een constant diep gegrom, een duidelijk teken dat hij er nog was. Op een gegeven moment zagen we hem ook onder een bosje liggen. Hij hield ons scherp in de gaten. Toen hij doorhad dat wij hem zagen liep hij uit zicht om vervolgens 3 seconden later op volle snelheid een aanval op ons uit voeren. Gelukkig voor ons stond er een flink hek tussen ons en het luipaard, zodat we alleen heel erg schrokken. Nadat we het verhaal aan de rest van de groep hadden verteld zijn er nog een paar dappere mensen gaan kijken en ook zij werden het doel van een aanval van het luipaard.
De volgende dag zijn we richting Twijfelfontein gereden, een bron die zijn naam dankt aan dat hij soms wel water produceert en soms ook niet. Hier hebben we een aantal oude rotstekeningen gezien en een korte wandeling gemaakt. Omdat een aantal mensen uit de groep voorkeur gaf om de rotsen te beklimmen in plaats van bij de gids te blijven (er stonden overal bordjes dat je op de paden moest blijven…) liepen we wat vertraging op, tot grote ergernis van onze chauffeur. Deze besloot dan ook om de mensen die te laat waren achter te laten en pas na de lunch weer op te pikken. Door deze vertraging konden we onze tour bij de Brandberg niet meer doen die dag, dus we hebben een mooi rustig plekje gezocht, ver buiten de bewoonde wereld, en hebben een bushcamp gedaan. De volgende ochtend extra vroeg op om de Wandeling bij Brandberg te maken en “The white lady” te bekijken. The white lady is een oude rotstekening waarvan men in het begin werd gedacht dat het om een afbeelding van een blanke vrouw ging. Later bleek dat het een afbeelding was van een medicijnman in een transformatie fase.
De volgende dag weer vroeg op voor de lange rit naar Spitzkoppe, wederom een bushcamp. Halverwege de dag bereikten we de Atlantische kust. Lunch was op het strand, een stuk frisser dan het strand bij Dar es Salaam. Na de lunch zijn we doorgereden naar Cape Cross waar een van de grootste populaties furseals te vinden is. Dat hebben we geroken, voor de mensen die niet bekend zijn met de stank van een kolonie zeehonden: het is bijna ziekmakend. Toen door naar Spitzkoppe, een gebergte met spitse toppen, vandaar ook de naam. Onderweg naar Spitzkoppe kregen we nog wat problemen met de truck, niets ernstigs gelukkig want het begon al donker te worden. De volgende dag hebben we rondgelopen tussen de bergen en zelfs een wat kleinere beklommen.
Door naar Swakopmund, ook wel de adventure stad van Namibië genoemd. Hier kan je van alles doen, maar wij hebben het gehouden bij sandboarding (met je snowboard van een zandduin af) en quadbiking in de zandduinen (supergaaf). Gelukkig bleven een aantal dagen zodat we ons na twee bushcamps ook weer een beetje konden opfrissen en ook wat meer onze eigen gang gaan. De groep hebben we bewust vermeden, gewoon omdat we iedereen een beetje zat waren en het ook wel lekker vonden om met z’n tweeën wat te doen.
zaterdag 14 juni 2008
Thoughts on Africa
Travelling across Africa brings up a lot of questions about poverty, local politics and foreign aid. Everywhere you go, people are asking you for something. Giving money to children, became giving sweets 'because we don't want to encourage them to beg’, and then developed into giving useful things like pens and paper. But begging is still begging, although it has evolved accordingly – as demonstrated by the children that shouted at us: "Hey Mzungu, give me pen!" Sometimes it seems that the whole of Africa is holding out their hand. Children ask tourists for money, pens and sweets, adults approach local charities or white business people, and African governments are appealing to Western governments for more foreign aid.
But what is the effect of all this giving and are we really doing them a favour? I was reading Paul Theroux's 'Dark Star Safari'in which he describes his oruney from Cairo to Cape Town, as we were travelling through Malawi and Zambia. His conclusion was that many charities do more harm than good, especially in the long run. A number of African economists argue the same, claiming that for Africa to escape poverty, foreign aid has to cease. And you cannot help but wonder what positive effect decades of giving have had. According to Theroux, Africa has only changed for the worst since he lived there 40 years ago.
I guess you could compare it to parents who are willing to give money every time their offspring ask for it - their children have difficulty become fully self-reliant and responsible when it comes to finances, knowing that there is always something they can fall back onto. Many African governments, in turn, are not dependent on their citizens to generate money through business or personal tax. Instead, they rely on foreign aid to fund their mansions, expensive cars and extravagant holidays. Some politicians, it is claimed, even try to make their countries poorer so that they receive more foreign aid. Why would they care whether the economy is booming and business if flourishing. It only means less power for them.
"Africans..." I have heard several times "...don't think about the long term effects of their actions". They rather make money now, charging exorbitant prices, than think about the effect this will have on future business. But who can blame them? In order to think about the future, to take a short term hit for a long term gain, you need to have some sort of security that your investment will pay off. And with so many insecurities - unstable governments, dictators, wars, famine, floods and AIDS - who wants to think about the future? Who wants to work their ass off today to make money for tomorrow? It's much easier to just hold up your hand.
And that is the sad thing about these charities, many of them, I'm sure, well meant, that there is no longevity. What's the point of setting up a school when there is no one willing or able to run it when you leave? Most of these initiatives are run by white people, and as long as there is no transfer of skills or people that are willing to take over, their efforts relatively futile. And even if you dedicate your life to working as a doctor or a nurse in some remote village, curing the sick and improving the lifespan of locals, what effect have you really had when there is no one to replace you when you die?
Africa, more than any other continent, is flooded with western rejects: second hand clothes, cars that are written off, mobile phones that are out of fashion. Most of it donated or sold to them by rich, first world countries. But if these items continue to be given at little or no cost, how can they ever by stimulated to produce on their own. How can a local textile manufacturer ever compete with free second hand T-shirts?
If disasters and misfortune generate aid, then who can blame the African people that perversely hope for these to occur? Theroux writes how the government of Mozambique gave people money after the floods to rebuild their house. As a result, locals starting praying for another flood. The owner of a campsite that we stayed at in Malawi told us a similar story. After paying his employees redundancy money when the campsite had to be temperarily closed, he found out after re-opening, that his employees were scheming
another shut down so they could receive a second pay out. It took the owner a long time to explain that if this happened, he could not afford to re-open again and they would loose their jobs.
During the day, we often park beside to the road to prepare and eat our lunch. Most of the time, the local community has gathered around us within less than 10 minutes. Sometimes they just watch and wait, sometimes they play and talk to us, sometimes they as for money, sweets, pens or food. And what do you do when you have leftover food. Do you throw it away, knowing that there are people that might be hungry? Or do you give them the leftovers, knowing that next time a trucks pulls up on the same spot there will be even more people hoping to get something, again relying on westerners to help them out?
“Every little helps”, I used to think, but now I’m not so sure. Dependency is not a good thing. Theroux describes how, perversely, those African countries that were boycotted by the west, became more self-reliant, developed more succescful industries and economies, and, ultimately, less poor than those countries who relied heavily on first world aid and donations.
As long as corrupt goverments are uninterested in the plight of their people, ignoring their responsibilties and instead leaving it to foreign aid workers to teach, feed and cure their citizens, I don’t think anything is going to change.
But what is the effect of all this giving and are we really doing them a favour? I was reading Paul Theroux's 'Dark Star Safari'in which he describes his oruney from Cairo to Cape Town, as we were travelling through Malawi and Zambia. His conclusion was that many charities do more harm than good, especially in the long run. A number of African economists argue the same, claiming that for Africa to escape poverty, foreign aid has to cease. And you cannot help but wonder what positive effect decades of giving have had. According to Theroux, Africa has only changed for the worst since he lived there 40 years ago.
I guess you could compare it to parents who are willing to give money every time their offspring ask for it - their children have difficulty become fully self-reliant and responsible when it comes to finances, knowing that there is always something they can fall back onto. Many African governments, in turn, are not dependent on their citizens to generate money through business or personal tax. Instead, they rely on foreign aid to fund their mansions, expensive cars and extravagant holidays. Some politicians, it is claimed, even try to make their countries poorer so that they receive more foreign aid. Why would they care whether the economy is booming and business if flourishing. It only means less power for them.
"Africans..." I have heard several times "...don't think about the long term effects of their actions". They rather make money now, charging exorbitant prices, than think about the effect this will have on future business. But who can blame them? In order to think about the future, to take a short term hit for a long term gain, you need to have some sort of security that your investment will pay off. And with so many insecurities - unstable governments, dictators, wars, famine, floods and AIDS - who wants to think about the future? Who wants to work their ass off today to make money for tomorrow? It's much easier to just hold up your hand.
And that is the sad thing about these charities, many of them, I'm sure, well meant, that there is no longevity. What's the point of setting up a school when there is no one willing or able to run it when you leave? Most of these initiatives are run by white people, and as long as there is no transfer of skills or people that are willing to take over, their efforts relatively futile. And even if you dedicate your life to working as a doctor or a nurse in some remote village, curing the sick and improving the lifespan of locals, what effect have you really had when there is no one to replace you when you die?
Africa, more than any other continent, is flooded with western rejects: second hand clothes, cars that are written off, mobile phones that are out of fashion. Most of it donated or sold to them by rich, first world countries. But if these items continue to be given at little or no cost, how can they ever by stimulated to produce on their own. How can a local textile manufacturer ever compete with free second hand T-shirts?
If disasters and misfortune generate aid, then who can blame the African people that perversely hope for these to occur? Theroux writes how the government of Mozambique gave people money after the floods to rebuild their house. As a result, locals starting praying for another flood. The owner of a campsite that we stayed at in Malawi told us a similar story. After paying his employees redundancy money when the campsite had to be temperarily closed, he found out after re-opening, that his employees were scheming
another shut down so they could receive a second pay out. It took the owner a long time to explain that if this happened, he could not afford to re-open again and they would loose their jobs.
During the day, we often park beside to the road to prepare and eat our lunch. Most of the time, the local community has gathered around us within less than 10 minutes. Sometimes they just watch and wait, sometimes they play and talk to us, sometimes they as for money, sweets, pens or food. And what do you do when you have leftover food. Do you throw it away, knowing that there are people that might be hungry? Or do you give them the leftovers, knowing that next time a trucks pulls up on the same spot there will be even more people hoping to get something, again relying on westerners to help them out?
“Every little helps”, I used to think, but now I’m not so sure. Dependency is not a good thing. Theroux describes how, perversely, those African countries that were boycotted by the west, became more self-reliant, developed more succescful industries and economies, and, ultimately, less poor than those countries who relied heavily on first world aid and donations.
As long as corrupt goverments are uninterested in the plight of their people, ignoring their responsibilties and instead leaving it to foreign aid workers to teach, feed and cure their citizens, I don’t think anything is going to change.
donderdag 5 juni 2008
dinsdag 3 juni 2008
Livingstone to Bushmen
On Saturday 12 April, the last day of our first overland trip and René's 32nd birthday we got up reasonably early. After breakfast with French toast, we said goodbye to Kim and Maarten, who were flying to Jo'burg later that morning, and headed to Mosi-O-Tunya (The Smoke That Thunders) National Park, gateway to the Zambian side of the Victoria Falls. With a height of 111 metres and a width of 1,7 km, the Victoria Falls are one of the world's most impressive waterfalls and an amazing sight. At its peak at the end of March about 900 million liters of water flows over the falls per second, dropping into a narrow chasm before continuing its journey through a series of gorges. Because the subsequent spray has nowhere else to go but up, a huge cloud of mist hangs in front of and above the falls. This mist, or smoke - as the locals call it - obscures the view of the actual falls, but can be seen from miles away.
Rather then donning a raincoat which doesn't really offer protection from spray that comes from every direction, we decided to walk around in our swimming gear, and were treated to the best natural shower you can imagine when crossing the footbridge to Knife Edge Point, a tall rock island directly in front of the falls. Next stop was the top of the falls, where you can get within meters of the edge. When the water is lower, it is even possible to lay in the Zambezi and look down the falls, but the time of year we were there the current was much too strong for that. We then descended towards the Boiling Pot, the first rapid after the falls. After climbing over rocks and crossing a couple of streams, we enjoyed a close view of the amazing power of the rapid and could fully appreciate the force of the water as it winds down through the gorgres. When the water is lower, the Zambezi offers some of the best white water rafting in the world, but unfortunately for us, it was still closed because the river was too dangerous. What we were able to do though is take a helicopter ride over the falls, which we did the next day. After visiting the National Park, we had some fun bartering for souvenirs at the locals curio market, trading some items that had become obsolete, such as an unreliable headtorch, fishing line and hooks and a spare headset.
Back at the campsite, we met the new group of people that had joined us for the second part of the tour to Capetown. It is always strange to say goodbye to people after bonding with them for a period of time and welcoming a group of strangers simultaneously, especially as the first impression isn't the greatest. The new group seemed to lack some proactivity, which, with the exception of some, turned out to be quite a theme in the next leg of the trip. Joining us were Brett and Ashleigh, a nice young couple from New Zealand who had just started their round the world tour; Rose and Georgia, 2 English highschool graduates from rather priviliged backgrounds; Lorraine, a middleaged woman from the UK, who started off by complaining a lot, but also displayed a lots of guts and a wicked sense of humour; Mark, an English bloke of 35; Sam, a young English chef; and Sheri, a Canadian girl, who had been travelling around Africa for 3 months by herself. Louka, Annie and Sara also stayed with us.
After 2 days of everyone doing their own thing, we set off on Monday morning towards Botswana and Chobe National Park. The next day we were booked in for a morning game drive and and afternoon river cruise in the park, which is famous for its huge herds of elephants. Unfortunately I missed the first activity due to a vicious attack of 'squirtybum' - or diarrhoea, as it is more commonly known. I was able to do the river cruise though, which offered wonderful views of drinking and bathing elephant, as well as hippos, birds and crocodiles . The next day we continued our journey across the Namibian border and into the Caprivi Strip, where we stayed for 2 night at Ngepi campsite, home to many artistic and interesting open air toilets and showers. The latter included the 'Garden of Eden', a toilet set in the middle of a garden surrounded by reeds, and 'The Throne', a royal contraption which looked out over the river. The second day in Ngepi, we just relaxed by the river, fishing, sunbathing and talking and even spotted a couple of elephants on the opposite bank.
The next day we went back into Botswana for one of the absolute highlights of our Africa trip, a 2 day Mokoro (dugout canoo) safari through the Okavango Delta. We met our polers at midday, and after a relaxing 1.5 hour trip through reeds and past hundreds of waterlillies we arrived at the island where we would bushcamp that night. The Delta is an incredibly beautiful place, lush, green and so peaceful. Whilst on the water, we did have a rather exciting encounter with a couple of hippos. Hippos are extremely territorial and when you get too close they can become very dangerous. In fact, more people are killed by hippos in Africa every year than by any other animal. That afternoon, we went for a short bushwalk, during which Meshak, our poler and the group leader, explained to us the various uses of plants and trees and showed us the footprints of vairous animals. So exciting to be standing at a spot where hippo, elephant, hyena, zebra and impala have all passed within the last 24 hour.
The next morning, we got up early for another, longer bushwalk, this time with the goal to find some wildlife. After 1 hour of walking, we had just spotted some zebra and impala, when Meshak heard the trumpeting of an elephant further away and proceeded to take us in the direction of the noise by following the elephant tracks. It is so exciting to be walking in the bush and notice that the tracks - footprints, dung and damaged plants and trees - are getting fresher. As Meshak started walking slower and his movements became more and more careful, the tension was palpable. And then, behind a couple of trees... three elephant bulls about 30 metres away from us. "Don't move, don't make a sound and stay in a single file", Meshack whispered to us, as one of the bulls stared into our direction. After about 5 minutes of staring, the bull decided to give up and continued to eating. As we all breathed a sigh of relief, Meshack explained that elephants have a bad eyesight, but if they spot you there is a realistic chance that they charge at you. On the way back, we had another encounter with an elephant. This time he was so close that we had to stop in our tracks, move backwards and wait for him to pass before we could continue down the path. After the walk, we packed up our gear and got into the mokoro again for a tranfer to the Umvuvu campsite, where we enjoyed hot, open air showers and a lovely traditional meal in the evening. That night, they had organised a little party for us and locals from the island and surrounding villages treated us to African song and dance. We were all encouraged to join in and René entertained and surprised all of us with his bootie shaking antics, whilst wearing a traditional reed skirt.
The next day and the day after we just drove, but the day after that we visited a community of San Bushmen. Bushmen are one of the older tribes in South Western Africa, but a decrease of their habitat, relocation and a ban on hunting have meant the loss of their culture and subsequent depression, unemployment and alcoholism.In order to keep their culture alive and make some money, the community we visited offer tourists an opportunity to learn about their old ways of living. During a walk through the bush a couple of bushmen showed us how they used to hunt with bow and poisoned arrow or by setting traps, how they used to dig up roots to drink their moisture and how they created fire. The bushmen, made famous by the film, 'The Gods Must Be Crazy' are small, friendly people with tiny frames and disproportionally big arses. The children were particularly excited about our visit and came running to us as soon as the truck parked, asking to be picked up, swung around or sit on our laps. In the evening we treated them to cordial and popcorn whilst sitting around the campfire.
After a very cold night during which we all decided a top priority was to buy extra blankets, we said goodbye to the bushmen and continued toward Etosha National Park, where we would be spending the next 2 days.
Rather then donning a raincoat which doesn't really offer protection from spray that comes from every direction, we decided to walk around in our swimming gear, and were treated to the best natural shower you can imagine when crossing the footbridge to Knife Edge Point, a tall rock island directly in front of the falls. Next stop was the top of the falls, where you can get within meters of the edge. When the water is lower, it is even possible to lay in the Zambezi and look down the falls, but the time of year we were there the current was much too strong for that. We then descended towards the Boiling Pot, the first rapid after the falls. After climbing over rocks and crossing a couple of streams, we enjoyed a close view of the amazing power of the rapid and could fully appreciate the force of the water as it winds down through the gorgres. When the water is lower, the Zambezi offers some of the best white water rafting in the world, but unfortunately for us, it was still closed because the river was too dangerous. What we were able to do though is take a helicopter ride over the falls, which we did the next day. After visiting the National Park, we had some fun bartering for souvenirs at the locals curio market, trading some items that had become obsolete, such as an unreliable headtorch, fishing line and hooks and a spare headset.
Back at the campsite, we met the new group of people that had joined us for the second part of the tour to Capetown. It is always strange to say goodbye to people after bonding with them for a period of time and welcoming a group of strangers simultaneously, especially as the first impression isn't the greatest. The new group seemed to lack some proactivity, which, with the exception of some, turned out to be quite a theme in the next leg of the trip. Joining us were Brett and Ashleigh, a nice young couple from New Zealand who had just started their round the world tour; Rose and Georgia, 2 English highschool graduates from rather priviliged backgrounds; Lorraine, a middleaged woman from the UK, who started off by complaining a lot, but also displayed a lots of guts and a wicked sense of humour; Mark, an English bloke of 35; Sam, a young English chef; and Sheri, a Canadian girl, who had been travelling around Africa for 3 months by herself. Louka, Annie and Sara also stayed with us.
After 2 days of everyone doing their own thing, we set off on Monday morning towards Botswana and Chobe National Park. The next day we were booked in for a morning game drive and and afternoon river cruise in the park, which is famous for its huge herds of elephants. Unfortunately I missed the first activity due to a vicious attack of 'squirtybum' - or diarrhoea, as it is more commonly known. I was able to do the river cruise though, which offered wonderful views of drinking and bathing elephant, as well as hippos, birds and crocodiles . The next day we continued our journey across the Namibian border and into the Caprivi Strip, where we stayed for 2 night at Ngepi campsite, home to many artistic and interesting open air toilets and showers. The latter included the 'Garden of Eden', a toilet set in the middle of a garden surrounded by reeds, and 'The Throne', a royal contraption which looked out over the river. The second day in Ngepi, we just relaxed by the river, fishing, sunbathing and talking and even spotted a couple of elephants on the opposite bank.
The next day we went back into Botswana for one of the absolute highlights of our Africa trip, a 2 day Mokoro (dugout canoo) safari through the Okavango Delta. We met our polers at midday, and after a relaxing 1.5 hour trip through reeds and past hundreds of waterlillies we arrived at the island where we would bushcamp that night. The Delta is an incredibly beautiful place, lush, green and so peaceful. Whilst on the water, we did have a rather exciting encounter with a couple of hippos. Hippos are extremely territorial and when you get too close they can become very dangerous. In fact, more people are killed by hippos in Africa every year than by any other animal. That afternoon, we went for a short bushwalk, during which Meshak, our poler and the group leader, explained to us the various uses of plants and trees and showed us the footprints of vairous animals. So exciting to be standing at a spot where hippo, elephant, hyena, zebra and impala have all passed within the last 24 hour.
The next morning, we got up early for another, longer bushwalk, this time with the goal to find some wildlife. After 1 hour of walking, we had just spotted some zebra and impala, when Meshak heard the trumpeting of an elephant further away and proceeded to take us in the direction of the noise by following the elephant tracks. It is so exciting to be walking in the bush and notice that the tracks - footprints, dung and damaged plants and trees - are getting fresher. As Meshak started walking slower and his movements became more and more careful, the tension was palpable. And then, behind a couple of trees... three elephant bulls about 30 metres away from us. "Don't move, don't make a sound and stay in a single file", Meshack whispered to us, as one of the bulls stared into our direction. After about 5 minutes of staring, the bull decided to give up and continued to eating. As we all breathed a sigh of relief, Meshack explained that elephants have a bad eyesight, but if they spot you there is a realistic chance that they charge at you. On the way back, we had another encounter with an elephant. This time he was so close that we had to stop in our tracks, move backwards and wait for him to pass before we could continue down the path. After the walk, we packed up our gear and got into the mokoro again for a tranfer to the Umvuvu campsite, where we enjoyed hot, open air showers and a lovely traditional meal in the evening. That night, they had organised a little party for us and locals from the island and surrounding villages treated us to African song and dance. We were all encouraged to join in and René entertained and surprised all of us with his bootie shaking antics, whilst wearing a traditional reed skirt.
The next day and the day after we just drove, but the day after that we visited a community of San Bushmen. Bushmen are one of the older tribes in South Western Africa, but a decrease of their habitat, relocation and a ban on hunting have meant the loss of their culture and subsequent depression, unemployment and alcoholism.In order to keep their culture alive and make some money, the community we visited offer tourists an opportunity to learn about their old ways of living. During a walk through the bush a couple of bushmen showed us how they used to hunt with bow and poisoned arrow or by setting traps, how they used to dig up roots to drink their moisture and how they created fire. The bushmen, made famous by the film, 'The Gods Must Be Crazy' are small, friendly people with tiny frames and disproportionally big arses. The children were particularly excited about our visit and came running to us as soon as the truck parked, asking to be picked up, swung around or sit on our laps. In the evening we treated them to cordial and popcorn whilst sitting around the campfire.
After a very cold night during which we all decided a top priority was to buy extra blankets, we said goodbye to the bushmen and continued toward Etosha National Park, where we would be spending the next 2 days.
zaterdag 12 april 2008
Nairobi to Livingstone - 15 March to 10 April
The first 10 days of our Africa trip turned out to be exciting, tiring, amazing, uncomfortable, touching, frustrating, hot, dirty and wet. On Saturday 15 March, at the colonial Hotel Boulevard, we met the other people that we would be spending the next 4 (and in some cases even 8) weeks with in Nairobi: our tour leader/driver Blair, a chilled New Zealander who always walks around on bare feet and has hair that sticks up in all directions; Emma and Nick, a lovely English couple in their early thirties who have been traveling for a while, just like us; Maarten en Kim, a really nice Dutch couple who traveled to Africa especially for the first 4 weeks of the trip; English graduate Louka, who had just finished a couple of months volunteering in Uganda; Sarah, a small Icelandic girl with a great sense of humor; and Matthias, a tall and strange German guy. The latter, we would soon find out, would cause a fair bit of problems with his strange ways. Later on that day, when we had moved to a campsite out of town, we also met Annie, a New Zealander who has decided to go traveling for 1 year after her husband of 10 years announced that he was gay, and Dawn, Blair’s bubbly English girlfriend. The two of them met when she did the same tour 6 months ago, he asked her to stay and she had been traveling with him and staying in Uganda since.
The first day of the tour was purely spent on getting to know each other and the routines associated with traveling on an overland truck, such as setting up for breakfast, dinner and lunch, maintaining hygiene (as Blair says: “Dettol is our friend”), and setting up the tents. The next day, we set off early towards the Tanzanian border and got our first taste of what it is really like to travel on an overland truck. The set up of the trucks (no windows, just canvas that is rolled up when it’s hot and rolled down when it’s raining) means that we are fully exposed to the elements: wind, sun, rain and dust, lots of dust. It also allows us lots of interaction with fellow roadusers and the locals, most of them have a good look and then return our wave with a big smile.
On Sunday we drove to Arusha, just across the border of Tanzania, where we arrived dirty and dusty with very windswept hair. We stayed at Snakepark, a popular stop for overland trucks. When you stay on the campsite, you get free access to the park, which features most of Africa’s venomous and non-venemous snakes, including the Black Mamba and the Spitting Cobra, as well as a number of crocodiles, a few large turtles and some birds. René rose to the occasion when he was offered to put a (not so venomous) snake around his neck, and scared the shit out of me when he suddenly turned around with this thing hanging off him. In the evening at the bar, we met a couple of Masai warriors, who were practicing for the London marathon. Their aim was to raise enough money to build a water pump in their village. The girls of our group challenged them to a game of darts, and despite the Masai’s previous practice in throwing spears, the end result was pretty close.
The next day, we visited the local Masai village and museum, our first real contact with local adults and children. The latter were especially happy to see us and within minutes of arriving we all had a couple of children hanging off our arms, wanting to be picked up and spun around. One of the most aspiring moment for me was meeting a teacher at the local school, which is open to anyone who wants to learn, young and old alike. She told me stories of students who had come back to her to tell her how they had managed to find a job after attending and passing her computer classes. We discussed how it wasn’t just the new skills that her students learned but also the self belief that came with it, that gave them the confidence to go out and find work, in order to improve their lives. The way she spoke about her work and her students, and how gratifying it was to her, reminded me a lot of what I like so much about training – helping people grow, in knowledge, but also in confidence and self-belief.
After the morning Masai visit we headed to the Ngorongoro Crater, where we were going on a wildlife safari the next day. When we got into the pop top bus the next morning, we were all pretty excited and had some high expectations. We were not disappointed. The Ngrongoro Crater was formed after a huge volcanic explosion and is surrounded by pretty steep walls. Because of these steep walls, and the continuous supply of water, most animals do not migrate out of the crater, which means the wildlife concentration is unbelievable and the highest in Africa. Within the first 20 minutes we were less than 15 meters away from two elephant bulls that crossed the road in front of us and that was only the beginning. Ostriches, buffalos, hippos, zebras, wildebeest, warthogs, hyenas, gazelles, cheetahs, rhinoceros, flamingos and baboons – we spotted them all, some from far away but most of them at only a couple of meters distance. The absolute highlight was being able to park only a few meters away from a mating lion couple. At some point they walked past our bus and got so close that we could have stroked them. The whole mating spectacle, although short (about 15 seconds) was so impressive that we stayed to watch it happening four times (with 15-20 minutes interval).
The next day we drove back to Arusha and camped at a lodge just outside of the Arusha National Park. Unfortunately that night it started to rain and didn’t stop. When we woke up the campsite had turned into one big mud pool and we had a nice puddle of water inside our tent. Fortunately the rain stopped midmorning, although by that time our tent, airbed, sleeping bags, pillow and the clothes we had kept in the tent were already pretty wet. That day, we continued to the Usambara Mountains, a beautiful spot with an amazing view over the plains of Tanzania. We stayed there for 2 nights, which gave us time the next day to do a walk. A local guide took us around the village and showed us how local sugarcane spirit was made, how local herbs were used as medicine and also got a couple of local children to sing and dance for us.
That night, just before we were about to go to bed, it started raining again with such force that within minutes the campsite was covered in a layer of water and the path up to the toilets had turned into a waterfall. We were forced to stay in the truck until midnight until it rained slightly less heavy, and got a huge scare when lighting struck only meters away. So much for dry, famished Africa. The place is greener than the grass in Holland!
The next day we packed up our wet tent (again - this seems to have become quite a theme since we left Sydney in the beginning of January!) to head to Dar Es Salam. Because of all the rain from the night before, the unsealed road down the mountain had turned into a muddy, soggy path. On more than once occasion, we had to get out of the truck and put down a couple of steel plates under the wheels to create some traction before we could continue our journey. The entire village turned out to witness this spectacle and it all turned into quite a festive occasion. In the end, it took us 2½ hours to get down the mountain, which meant a very long day of driving before we got to Dar.
At Dar Es Salam, we had the option to go on a 4 day trip to the famous spice island of Zanzibar. Despite the extra costs involved in this, we decided to go along, particularly because it would be a good break from sitting in the truck and sleeping in (wet) tents. The Zanzibar experience turned out to be full of contrast: beautiful beaches with fine sand and warm water, but also lots of seaweed and the occasional turd left by the locals (both in the water and on the beach – ugh, and the Lying Planet had promised the most beautiful beach in Zanzibar!). A chilled atmosphere and a pretty nice exotic room, but also appalling food and cold showers. An amazing snorkeling trip followed by my laundry being returned damp and smelly, with 2 pairs of knickers and a t-shirt missing.
The whole trip was relaxing and fun at times, but also frustrating and stressful due to group dynamics (we had opted to stay together to save money on taxi fees and accommodation). What didn’t improve things was that after being assured on the phone that there would be enough rooms, it turned out the owner of the (pretty remote) resort we had decided to stay at hadn’t been completely honest with us. This meant that Annie, Louka and Sarah ended up sleeping in an open room above the bar which had no shower or toilet facilities, and Nick and Emma (who drew the short straw) ended up in a room next door which wasn’t half as nice. Not feeling a 100% safe their only other option was to pay a lot more money for a more up market hotel. At times like those, we realize how much easier it is to be traveling by ourselves. Even though we really like the group, it can be difficult to spend so much time with virtual strangers and have to continuously comprise, discuss and take each other into account.
After 2 nights on the beach, 6 of us went back to Stonetown where we found a pretty nice hotel and a great place to eat (very important after nearly starving ourselves for 2 days because the food at the beach was so disgusting). Although worn down and dirty, Stonetown is a beautiful place, a labyrinth of little alleys with lots of souvenir shops. We walked around the town, bought a couple of knickknacks and just generally enjoyed the freedom of being able to be just the two of us. On day 13 of the trip, we caught the ferry back to the mainland, and met Blair, Dawn and Matthias (who had thankfully stayed in Dar – more about that later) back on the campsite. The following day we got back in the truck and drove to a lovely place called the Farmhouse, where we had a traditional meal and spend our last night in Tanzania.
Travelling in Africa on an overland trucks has completely redefined our concept of dirt, and René and I are possibly covered in even more grime than during our outback tour of Australia, despite the fact that we have a (cold) shower nearly every day. It has also taken away a lot of shame and the entire group has very openly been discussing their bowel movements from day 1. Comments like ‘I have had 4 shits today already’ or ‘I haven’t had a poo for 6 days now’ make up daily conversation. During a roadside pee stop, all the girls go out to find a spot together, preferably peeing simultaneously and in a row, often watched by a couple of locals who run out to see our truck wherever we stop.
I have already mentioned a few times that we had some problems with Matthias, the tall German guy that was in our group. Already on the first day his strangeness and weird behavior became apparent when he mentioned to Rene that he ‘wanted to see something dangerous in Africa, such as a murder’, threw his dirty socks on the table, put sugar in Sara’s bottle of Fanta to show how it effected carbon dioxide, and turned out to be traveling without a bag, toiletries, spare clothes or a wallet, carrying around his money in a mathematics book and sleeping with nothing but the blanket he had taken from his plane to Africa. Although this behavior is rather quirky but nevertheless pretty harmless, the situation quickly became worse over the next couple of days. He was chewing glass, walking around in the middle of the night touching the other tents, gave the finger to a couple of locals whilst we were driving past and even threw a glass bottle out of the truck which exploded close to a couple of people that we walking on the road. In addition, he did not participate in any of the group activities or responsibilities, such as cooking, clearing up or doing the washing up. Moreover, when confronted with his behavior, he became very defensive and very abstract asking questions like ‘Who are you?’, ‘Who is the group?’, ‘Why are you telling me what to do?’, ‘What do you want?’ etc etc. When there was little improvement and he ended up assaulting Nick by grabbing his shirt collar and shouting in his face we all had enough. Matthias made us feel incredibly uncomfortable and created a lot of stress of anxiety, had spend several days harassing other group members by touching them, following them around, asking them the same question many times or making inappropriate sexual comments. So when we left the first campsite in Malawi, Blair told him that he wanted him to leave the tour. Again, Matthias responded very strangely and everyone was seriously worried that he would do something to harm us, especially as he kept on talking about car accidents as we were driving to Mzuzu, the town where we would drop him off. The last trick he pulled was one that could potentially have had horrible consequences. During a quick stop for shopping at the Mzuzu market, he flagged down a policeman and told him we were smuggling drugs on the truck. We had to go to the police station where the entire truck was searched. In hindsight, this caused some funny moments with us trying to explain and mime the use of the various pills we all had with us such as laxatives, anti-diarrhea, sleeping pills and so on. Fortunately the police were very nice and reasonable and quickly understood that Matthias was in fact rather deranged. We were let off without any problems and left him there. The relief was enormous and the effect on the atmosphere was very noticeable. For the first time in nearly 2½ weeks, we could really start to relax.
The first day of the tour was purely spent on getting to know each other and the routines associated with traveling on an overland truck, such as setting up for breakfast, dinner and lunch, maintaining hygiene (as Blair says: “Dettol is our friend”), and setting up the tents. The next day, we set off early towards the Tanzanian border and got our first taste of what it is really like to travel on an overland truck. The set up of the trucks (no windows, just canvas that is rolled up when it’s hot and rolled down when it’s raining) means that we are fully exposed to the elements: wind, sun, rain and dust, lots of dust. It also allows us lots of interaction with fellow roadusers and the locals, most of them have a good look and then return our wave with a big smile.
On Sunday we drove to Arusha, just across the border of Tanzania, where we arrived dirty and dusty with very windswept hair. We stayed at Snakepark, a popular stop for overland trucks. When you stay on the campsite, you get free access to the park, which features most of Africa’s venomous and non-venemous snakes, including the Black Mamba and the Spitting Cobra, as well as a number of crocodiles, a few large turtles and some birds. René rose to the occasion when he was offered to put a (not so venomous) snake around his neck, and scared the shit out of me when he suddenly turned around with this thing hanging off him. In the evening at the bar, we met a couple of Masai warriors, who were practicing for the London marathon. Their aim was to raise enough money to build a water pump in their village. The girls of our group challenged them to a game of darts, and despite the Masai’s previous practice in throwing spears, the end result was pretty close.
The next day, we visited the local Masai village and museum, our first real contact with local adults and children. The latter were especially happy to see us and within minutes of arriving we all had a couple of children hanging off our arms, wanting to be picked up and spun around. One of the most aspiring moment for me was meeting a teacher at the local school, which is open to anyone who wants to learn, young and old alike. She told me stories of students who had come back to her to tell her how they had managed to find a job after attending and passing her computer classes. We discussed how it wasn’t just the new skills that her students learned but also the self belief that came with it, that gave them the confidence to go out and find work, in order to improve their lives. The way she spoke about her work and her students, and how gratifying it was to her, reminded me a lot of what I like so much about training – helping people grow, in knowledge, but also in confidence and self-belief.
After the morning Masai visit we headed to the Ngorongoro Crater, where we were going on a wildlife safari the next day. When we got into the pop top bus the next morning, we were all pretty excited and had some high expectations. We were not disappointed. The Ngrongoro Crater was formed after a huge volcanic explosion and is surrounded by pretty steep walls. Because of these steep walls, and the continuous supply of water, most animals do not migrate out of the crater, which means the wildlife concentration is unbelievable and the highest in Africa. Within the first 20 minutes we were less than 15 meters away from two elephant bulls that crossed the road in front of us and that was only the beginning. Ostriches, buffalos, hippos, zebras, wildebeest, warthogs, hyenas, gazelles, cheetahs, rhinoceros, flamingos and baboons – we spotted them all, some from far away but most of them at only a couple of meters distance. The absolute highlight was being able to park only a few meters away from a mating lion couple. At some point they walked past our bus and got so close that we could have stroked them. The whole mating spectacle, although short (about 15 seconds) was so impressive that we stayed to watch it happening four times (with 15-20 minutes interval).
The next day we drove back to Arusha and camped at a lodge just outside of the Arusha National Park. Unfortunately that night it started to rain and didn’t stop. When we woke up the campsite had turned into one big mud pool and we had a nice puddle of water inside our tent. Fortunately the rain stopped midmorning, although by that time our tent, airbed, sleeping bags, pillow and the clothes we had kept in the tent were already pretty wet. That day, we continued to the Usambara Mountains, a beautiful spot with an amazing view over the plains of Tanzania. We stayed there for 2 nights, which gave us time the next day to do a walk. A local guide took us around the village and showed us how local sugarcane spirit was made, how local herbs were used as medicine and also got a couple of local children to sing and dance for us.
That night, just before we were about to go to bed, it started raining again with such force that within minutes the campsite was covered in a layer of water and the path up to the toilets had turned into a waterfall. We were forced to stay in the truck until midnight until it rained slightly less heavy, and got a huge scare when lighting struck only meters away. So much for dry, famished Africa. The place is greener than the grass in Holland!
The next day we packed up our wet tent (again - this seems to have become quite a theme since we left Sydney in the beginning of January!) to head to Dar Es Salam. Because of all the rain from the night before, the unsealed road down the mountain had turned into a muddy, soggy path. On more than once occasion, we had to get out of the truck and put down a couple of steel plates under the wheels to create some traction before we could continue our journey. The entire village turned out to witness this spectacle and it all turned into quite a festive occasion. In the end, it took us 2½ hours to get down the mountain, which meant a very long day of driving before we got to Dar.
At Dar Es Salam, we had the option to go on a 4 day trip to the famous spice island of Zanzibar. Despite the extra costs involved in this, we decided to go along, particularly because it would be a good break from sitting in the truck and sleeping in (wet) tents. The Zanzibar experience turned out to be full of contrast: beautiful beaches with fine sand and warm water, but also lots of seaweed and the occasional turd left by the locals (both in the water and on the beach – ugh, and the Lying Planet had promised the most beautiful beach in Zanzibar!). A chilled atmosphere and a pretty nice exotic room, but also appalling food and cold showers. An amazing snorkeling trip followed by my laundry being returned damp and smelly, with 2 pairs of knickers and a t-shirt missing.
The whole trip was relaxing and fun at times, but also frustrating and stressful due to group dynamics (we had opted to stay together to save money on taxi fees and accommodation). What didn’t improve things was that after being assured on the phone that there would be enough rooms, it turned out the owner of the (pretty remote) resort we had decided to stay at hadn’t been completely honest with us. This meant that Annie, Louka and Sarah ended up sleeping in an open room above the bar which had no shower or toilet facilities, and Nick and Emma (who drew the short straw) ended up in a room next door which wasn’t half as nice. Not feeling a 100% safe their only other option was to pay a lot more money for a more up market hotel. At times like those, we realize how much easier it is to be traveling by ourselves. Even though we really like the group, it can be difficult to spend so much time with virtual strangers and have to continuously comprise, discuss and take each other into account.
After 2 nights on the beach, 6 of us went back to Stonetown where we found a pretty nice hotel and a great place to eat (very important after nearly starving ourselves for 2 days because the food at the beach was so disgusting). Although worn down and dirty, Stonetown is a beautiful place, a labyrinth of little alleys with lots of souvenir shops. We walked around the town, bought a couple of knickknacks and just generally enjoyed the freedom of being able to be just the two of us. On day 13 of the trip, we caught the ferry back to the mainland, and met Blair, Dawn and Matthias (who had thankfully stayed in Dar – more about that later) back on the campsite. The following day we got back in the truck and drove to a lovely place called the Farmhouse, where we had a traditional meal and spend our last night in Tanzania.
Travelling in Africa on an overland trucks has completely redefined our concept of dirt, and René and I are possibly covered in even more grime than during our outback tour of Australia, despite the fact that we have a (cold) shower nearly every day. It has also taken away a lot of shame and the entire group has very openly been discussing their bowel movements from day 1. Comments like ‘I have had 4 shits today already’ or ‘I haven’t had a poo for 6 days now’ make up daily conversation. During a roadside pee stop, all the girls go out to find a spot together, preferably peeing simultaneously and in a row, often watched by a couple of locals who run out to see our truck wherever we stop.
I have already mentioned a few times that we had some problems with Matthias, the tall German guy that was in our group. Already on the first day his strangeness and weird behavior became apparent when he mentioned to Rene that he ‘wanted to see something dangerous in Africa, such as a murder’, threw his dirty socks on the table, put sugar in Sara’s bottle of Fanta to show how it effected carbon dioxide, and turned out to be traveling without a bag, toiletries, spare clothes or a wallet, carrying around his money in a mathematics book and sleeping with nothing but the blanket he had taken from his plane to Africa. Although this behavior is rather quirky but nevertheless pretty harmless, the situation quickly became worse over the next couple of days. He was chewing glass, walking around in the middle of the night touching the other tents, gave the finger to a couple of locals whilst we were driving past and even threw a glass bottle out of the truck which exploded close to a couple of people that we walking on the road. In addition, he did not participate in any of the group activities or responsibilities, such as cooking, clearing up or doing the washing up. Moreover, when confronted with his behavior, he became very defensive and very abstract asking questions like ‘Who are you?’, ‘Who is the group?’, ‘Why are you telling me what to do?’, ‘What do you want?’ etc etc. When there was little improvement and he ended up assaulting Nick by grabbing his shirt collar and shouting in his face we all had enough. Matthias made us feel incredibly uncomfortable and created a lot of stress of anxiety, had spend several days harassing other group members by touching them, following them around, asking them the same question many times or making inappropriate sexual comments. So when we left the first campsite in Malawi, Blair told him that he wanted him to leave the tour. Again, Matthias responded very strangely and everyone was seriously worried that he would do something to harm us, especially as he kept on talking about car accidents as we were driving to Mzuzu, the town where we would drop him off. The last trick he pulled was one that could potentially have had horrible consequences. During a quick stop for shopping at the Mzuzu market, he flagged down a policeman and told him we were smuggling drugs on the truck. We had to go to the police station where the entire truck was searched. In hindsight, this caused some funny moments with us trying to explain and mime the use of the various pills we all had with us such as laxatives, anti-diarrhea, sleeping pills and so on. Fortunately the police were very nice and reasonable and quickly understood that Matthias was in fact rather deranged. We were let off without any problems and left him there. The relief was enormous and the effect on the atmosphere was very noticeable. For the first time in nearly 2½ weeks, we could really start to relax.
dinsdag 8 april 2008
Dubai - 9 to 14 March
Na een vlucht van 19 uur kwamen we op zondag 9 maart om 4:45 (’s ochtends) aan in Dubai. Een bezoek aan de Emirates office een paar dagen voor vertrek om nooduitgang plaatsen te verzoeken was succesvol gebleken, en dit in combinatie met potente slaappillen en een uitgebreid personal entertainment system hadden ervoor gezorgd dat de vlucht redelijk snel en comfortabel verliep. Aangezien we nog steeds enigzins achterlopen op budget vanwege Australie hadden we besloten het dure luxe hotel wat we vantevoren geboekt hadden om te ruilen voor de veel goedkopere YHA. Dit scheelde ons 120 euro per nacht, een hoop geld, zeker omdat we vanwege de situatie in Nairobi nu 5 nachten in Dubai zouden verblijven. Uiteindelijk bleek trouwens dat na al die nachten in de tent of in Australie/Nieuw-Zeeland hostels, de YHA Dubai voor ons dezelfde allure had als een vier sterren hotel: comfortabele bedden, meubels die bij elkaar pasten, badkamer en TV!
De eerste dag in Dubai besloten we maar meteen op onderzoek uit te gaan en pakten we na het ontbuijt de bus naar de Gold Souk, in het oude gedeelte van Dubai. Dubai is een interessante mix van nieuw en oud, rijk en arm en van eerste en derde wereld-stad. Aan de ene kant supermoderne winkelcentra waar de nieuwste technologische snufjes verkocht worden, aan de andere kant een wirwar van vieze stoffige steegjes waar opdringerige kooplui ’de duvel en zijn oude moer’ verkopen. Boven dit alles hangt een vieze laag bruine smog. Want autorijden, dat kunnen ze hier wel. Door heel Dubai lopen brede 4-, 6- en 8- baanswegen die op ieder tijdstip van de dag vol staan met gloednieuwe, met gouden emblemen behangen Toyota Landcruisers en Nissan Patrols.
En dat brengt me tot de volgende paradox in Duba: het openbaar vervoer. Het enige type openbaar vervoer in Dubai is de bus. Ze zijn wel bezig om het openbaar vervoer te upgraden naar de 21ste eeuw: een metro systeem is in aanleg en op diverse plaatsen worden airconditioned bushokjes neergezet. Momenteel echter is het openbaar vervoer alleen nog maar bijzonder inefficient en onbetrouwbaar te noemen. De eerste dag hebben we meer dan de helft van onze tijd doorgebracht met het zoeken naar de juiste bushalte, wachten op de bus, of in de bus, wachtend voor het stoplicht of in de file (5 uur in totaal!). Wat het nog erger maakt is dat de buschauffeurs, in tegenstelling tot de meeste andere landen, een stricte ’no standing’ policy hanteren, wat betekent dat als er dan eindelijk eens een bus aankomt, de kans groot is dat hij gewoon voorbij rijdt omdat hij vol is.
Dit inefficiente vervoerssyteem, in combinatie met relatief dure taxi-ritjes maakten dat we misschien niet zoveel van Dubai gezien hebben als we gehoopt hadden. Het hostel lag redelijk buiten het centrum, maar gelukkig was het vlakbij de Lulu Hypermarkt, waar we uren doorbrachten in het internet café, de elektronica zaak (wat een goede prijzen!), de geweldige spuermarkt (wat een enorm assortiment aan groente, vlees, vis, delicatessen en versgebakken zoetigheid!) en het warenhuis (nogmaals wat een goede prijzen!). Verder moesten we al onze kleren met de hand wassen, wat een halve dag in beslag nam, want van wasserettes hebben ze hier blijkbaar nog nooit gehoord.
Ook zijn we een dagje op woestijn safari geweest. Deze trip begon met 30 minuten ‘dune bashing’ in een gloednieuwe Landcruiser - met een 4 wheel drive de duinen op en af scheuren. Erg leuk! Vervolgens kregen we de mogelijkheid om een kameel te rijden, de locale kledij uit te proberen (Rene in jelaba en ik in Burka), een henna tatouage te laten plaatsen, van een BBQ te genieten en een buikdanseres te aanschouwen. Al met al een leuk dagje uit!
Daarnaast moeten we iedere dag een uitstapje naar het lokale geldwisselkantoor om daar net gepinde Dirhams om te wisselen voor een flinke hoeveelheid US dollar voor Afrika. Onze specifieke eisen leveren voor sommige medewerkers nogal wat frustraties op: alleen maar nieuw biljetten, onbeschadigd en een mix van grote en kleine coupures. Zo hebben we momenteel een enorme pak geld in de kluis van het hostel liggen.
Morgenochtend vliegen we door naar Nairobi waar we aan het eind van de middag aankomen. We hoeven in ieder geval niet bang te zijn dat we ons verslapen – onze jetlag na een tijdsverschil van 9 uur en de stem van een enthousiaste iman die iedere dag meerdere keren oproept tot gebed vanuit een naburige moskee (zo dichtbij dat het lijkt alsof hij in de kamer zelf staat), zorgt ervoor dat we iedere ochtend tussen 5 en 6 uur wakker worden.
De eerste dag in Dubai besloten we maar meteen op onderzoek uit te gaan en pakten we na het ontbuijt de bus naar de Gold Souk, in het oude gedeelte van Dubai. Dubai is een interessante mix van nieuw en oud, rijk en arm en van eerste en derde wereld-stad. Aan de ene kant supermoderne winkelcentra waar de nieuwste technologische snufjes verkocht worden, aan de andere kant een wirwar van vieze stoffige steegjes waar opdringerige kooplui ’de duvel en zijn oude moer’ verkopen. Boven dit alles hangt een vieze laag bruine smog. Want autorijden, dat kunnen ze hier wel. Door heel Dubai lopen brede 4-, 6- en 8- baanswegen die op ieder tijdstip van de dag vol staan met gloednieuwe, met gouden emblemen behangen Toyota Landcruisers en Nissan Patrols.
En dat brengt me tot de volgende paradox in Duba: het openbaar vervoer. Het enige type openbaar vervoer in Dubai is de bus. Ze zijn wel bezig om het openbaar vervoer te upgraden naar de 21ste eeuw: een metro systeem is in aanleg en op diverse plaatsen worden airconditioned bushokjes neergezet. Momenteel echter is het openbaar vervoer alleen nog maar bijzonder inefficient en onbetrouwbaar te noemen. De eerste dag hebben we meer dan de helft van onze tijd doorgebracht met het zoeken naar de juiste bushalte, wachten op de bus, of in de bus, wachtend voor het stoplicht of in de file (5 uur in totaal!). Wat het nog erger maakt is dat de buschauffeurs, in tegenstelling tot de meeste andere landen, een stricte ’no standing’ policy hanteren, wat betekent dat als er dan eindelijk eens een bus aankomt, de kans groot is dat hij gewoon voorbij rijdt omdat hij vol is.
Dit inefficiente vervoerssyteem, in combinatie met relatief dure taxi-ritjes maakten dat we misschien niet zoveel van Dubai gezien hebben als we gehoopt hadden. Het hostel lag redelijk buiten het centrum, maar gelukkig was het vlakbij de Lulu Hypermarkt, waar we uren doorbrachten in het internet café, de elektronica zaak (wat een goede prijzen!), de geweldige spuermarkt (wat een enorm assortiment aan groente, vlees, vis, delicatessen en versgebakken zoetigheid!) en het warenhuis (nogmaals wat een goede prijzen!). Verder moesten we al onze kleren met de hand wassen, wat een halve dag in beslag nam, want van wasserettes hebben ze hier blijkbaar nog nooit gehoord.
Ook zijn we een dagje op woestijn safari geweest. Deze trip begon met 30 minuten ‘dune bashing’ in een gloednieuwe Landcruiser - met een 4 wheel drive de duinen op en af scheuren. Erg leuk! Vervolgens kregen we de mogelijkheid om een kameel te rijden, de locale kledij uit te proberen (Rene in jelaba en ik in Burka), een henna tatouage te laten plaatsen, van een BBQ te genieten en een buikdanseres te aanschouwen. Al met al een leuk dagje uit!
Daarnaast moeten we iedere dag een uitstapje naar het lokale geldwisselkantoor om daar net gepinde Dirhams om te wisselen voor een flinke hoeveelheid US dollar voor Afrika. Onze specifieke eisen leveren voor sommige medewerkers nogal wat frustraties op: alleen maar nieuw biljetten, onbeschadigd en een mix van grote en kleine coupures. Zo hebben we momenteel een enorme pak geld in de kluis van het hostel liggen.
Morgenochtend vliegen we door naar Nairobi waar we aan het eind van de middag aankomen. We hoeven in ieder geval niet bang te zijn dat we ons verslapen – onze jetlag na een tijdsverschil van 9 uur en de stem van een enthousiaste iman die iedere dag meerdere keren oproept tot gebed vanuit een naburige moskee (zo dichtbij dat het lijkt alsof hij in de kamer zelf staat), zorgt ervoor dat we iedere ochtend tussen 5 en 6 uur wakker worden.
vrijdag 7 maart 2008
donderdag 6 maart 2008
zaterdag 23 februari 2008
Wanaka to Dunedin - The tide is turning
After a couple of not so happy days (see our last posting) the tide fortunately turned when we arrived in the lovely town of Wanaka. We got there pretty tired after a very scenic, but long and exhausting drive from Franz Josef glacier and found a campsite not far from the town centre. Wanaka is a small and relaxing town at the bottom of a large lake, with awesome views over the Mount Aspiring national park. The place reminded me a little of Annecy, although of course with a lot less history and old buildings then its French counterpart. I guess it was the relaxed atmosphere, the bars and cafe's overlooking the lake, and the many tourist shops. Just like our spirits, the weather had also changed from cloudy and cold in Frannz Josef, to dry, clear and sunny. We decided to stay a couple of nights and do very little, so we just walked around the town, browsed in the shops, enjoyed fish&chips and a milkshake and went out to a nice Indian restaurant in the evening. Rene also took the opportunity to brush up his shooting skills by doing a round of claypidgeons at a shooting range nearby and visited the Fighter Pilots Museum. In the meantime I visited an internet cafe to arrange some changes to our original travel plan - because of the situation in Kenya we want to keep our stay there as short as possible, so we have arranged to stay an extra 2 nights in Dubai, and only fly into Nairobi the day before our tour leaves. We are staying at a decent hotel on the outskirts of the city and they will arrange for a taxi to pick us up from the airport.
After 2 full days in Wanaka, we continued our journey to Queenstown. With over 900 adventure tour operators, the city is sometimes dubbed Adventure Capital of the World. Bungyjumping, kayaking, skydiving, helicopter flying, rafting, jetboating - you name it and there will be multiple tour operators in Queenstown that provide you with the thrill you're looking for. In our case, we came to Queenstown for a ride on that fantastic New Zealand invention - the jetboat. We had been recommended a particular company that operated in the Skippers Canyon and we were not disappointed! After a hairraising 1 hour busride over unsealed winding roads along steep cliffs, we arrived at the Skippers Canyon, set in the wild and rugged scenary where many goldseekers used to find their fortune. We then jumped in the jetboat, which sped with speeds upto 85 km/hour into a narrow gorge. And that in water that in some places was only 10 cm deep! After an exhilirating ride of 30 minutes and about 10 360 degree spins, we went back into the bus to visit the second place in New Zealand where they used to do bungy jumping. The whole trip was just fantastic and definitely one of the highlights of our travels.
Queenstown itself was full full full and very touristy so the next day we set off towards Dunedin on the south east coast of the South Island. In the evening we drove to a secluded beach on the Otago Peninsula for some penguin spotting. We had to descend some very steep sanddunes to get to the beach, where they had built a special shelter so they penguins wouldn't be scared off. To watch one of those funny little creatures wobble up the beach and then climb into the dunes is just wicked. They are so cute! The climb back was pretty exhausting, but it was all worth it, even when we found out our normal headlights weren't working and we had to drive back in the mist over dark and windy roads with a combination of city lights and head beams.
Today we managed to get our lights fixed and are now just enjoying being in a big city again.
After 2 full days in Wanaka, we continued our journey to Queenstown. With over 900 adventure tour operators, the city is sometimes dubbed Adventure Capital of the World. Bungyjumping, kayaking, skydiving, helicopter flying, rafting, jetboating - you name it and there will be multiple tour operators in Queenstown that provide you with the thrill you're looking for. In our case, we came to Queenstown for a ride on that fantastic New Zealand invention - the jetboat. We had been recommended a particular company that operated in the Skippers Canyon and we were not disappointed! After a hairraising 1 hour busride over unsealed winding roads along steep cliffs, we arrived at the Skippers Canyon, set in the wild and rugged scenary where many goldseekers used to find their fortune. We then jumped in the jetboat, which sped with speeds upto 85 km/hour into a narrow gorge. And that in water that in some places was only 10 cm deep! After an exhilirating ride of 30 minutes and about 10 360 degree spins, we went back into the bus to visit the second place in New Zealand where they used to do bungy jumping. The whole trip was just fantastic and definitely one of the highlights of our travels.
Queenstown itself was full full full and very touristy so the next day we set off towards Dunedin on the south east coast of the South Island. In the evening we drove to a secluded beach on the Otago Peninsula for some penguin spotting. We had to descend some very steep sanddunes to get to the beach, where they had built a special shelter so they penguins wouldn't be scared off. To watch one of those funny little creatures wobble up the beach and then climb into the dunes is just wicked. They are so cute! The climb back was pretty exhausting, but it was all worth it, even when we found out our normal headlights weren't working and we had to drive back in the mist over dark and windy roads with a combination of city lights and head beams.
Today we managed to get our lights fixed and are now just enjoying being in a big city again.
dinsdag 19 februari 2008
Heimwee op het zuider eiland - Nieuw Zeeland
Na 5 maanden onderweg, is de lol van het reizen er af en toe wel een beetje van af. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar inmiddels verlangen we regelmatig terug naar huis. Het zuidereiland is een stuk drukker en touristischer dan we verwacht, en we irriteren ons geregeld aan de clueless touristen met hun veel te grote Britz en Maui campyers die ze maar te pas en te onpas neerzetten. Het weer helpt ook niet echt mee: we hebben we laatste 1.5 week veel regen gehad en het is vooral 's nachts erg koud. Door het slechte weer is er ook niet veel meer te doen dan autorijden, eten, TV kijken en slapen. En zo zijn er toch soms momenten dat we wilden dat we weer gewoon thuis waren:
- Als we 's nachts rilled van de kou met fleeces, lange broeken en sokken aan in ons tentje liggen. Zelfs met al deze kleren aan is het moeilijk warm te blijven, zeker omdat ons onbedekte hoofd nog steeds boven de slaapzak uitsteekt. Misschien moeten we maar alletwee een bivakmuts aanschaffen...
- Als we de TV lounge binnenkomen en maar moeten hopen dat de andere mensen hetzelfde willen zien als wij op de TV, die toch vaak nauwelijks te verstaan is omdat iemand in de keuken zeer luidruchtig staat af en wassen.
- Als we in de zoveelste onbekende supermarkt na een lange tijd zoeken naar de ingredienten voor het avondeten er achter komen dat deze niet op voorraad of veel te duur zijn.
- Als we 's nachts als het regent onze trip naar het toilet maar blijven uitstellen omdat we liever wakker liggen met een volle blaas dan zeiknat regenen.
- Als we ons in rare S-bochten moeten wringen onder een veel te lage douche om onze haren een beetje te kunnen wassen.
Het concept roadtrip klinkt na 15,000 km ook lang niet zo aantrekkelijk en opwindend meer als een paar maanden geleden, en 'scenic route' betekent nu met name lange, bochtige weggetjes die heel veel tijd kosten.
Maar we realiseren ons wel dat we tijdens een reis van 8.5 maand niet alleen maar kunnen genieten en dat afzien er ook gewoon bij hoort. En zo leren we een hoop over onszelf en elkaar. Zo hebben we geleerd dat we het thuis helemaal niet zo slecht hebben. We hebben een lieve familie, een leuke vriendenkring, gezellige buren, een mooi huis voorzien van alle gemakken en (hadden) alletwee eigenlijk best wel een leuke baan.
Om de sfeer van het reizen een beetje te doorbreken, proberen we wat meer activiteiten te plannen, en we zijn nu ook van plan om wat langer op bepaalde plaatsen te blijven. Zo hebben we een paar dagen geleden een 'glacier walk' gedaan. Gewapend met crampons (schoenen met grote ijzeren spikes) en onder begleiding van een gids hebben we een deel van de Franz Josef gletsjer beklommen. Een geweldige ervaring om zo tussen al die ijsformatieste wandelen en door een ijstunnel te kruipen. Op die dagen hebben we er wel weer heel veel lol in, en hoewel langer op bepaalde plekken blijven betekent dat we niet alles te zien krijgen, hopen we zo wel wat meer rust en plezier te vinden.
'Verandering van spijs doet eten' zeggen ze, en we hopen dat verandering van omgeving ook weer doet genieten. Zo verwachten we dat we in Afrika het enthousiasme van het begin van de reis weer een beetje terug krijgen. We laten dan het westerse van Australie en Nieuw Zeeland achter voor een heel andere cultuur, en ruilen de self-drive met z'n tweeen om voor een tour, waar we lekker rondgereden worden en niet zelf hoeven te beslissen waar we heen gaan, waar we overnachten en wat we die avond eten.
Natuurlijk is het zo dat we ons leven in Nederland nu wel een beetje idealiseren, net zoals we voordat we weggingen het reizen idealiseerden. Maar, zoals we laatst tegen elkaar zeiden: we kunnen ons beter naar 5 maanden reizen realiseren dat we thuis toch wel missen, dan dat we eigenlijk nooit meer terug willen gaan.
- Als we 's nachts rilled van de kou met fleeces, lange broeken en sokken aan in ons tentje liggen. Zelfs met al deze kleren aan is het moeilijk warm te blijven, zeker omdat ons onbedekte hoofd nog steeds boven de slaapzak uitsteekt. Misschien moeten we maar alletwee een bivakmuts aanschaffen...
- Als we de TV lounge binnenkomen en maar moeten hopen dat de andere mensen hetzelfde willen zien als wij op de TV, die toch vaak nauwelijks te verstaan is omdat iemand in de keuken zeer luidruchtig staat af en wassen.
- Als we in de zoveelste onbekende supermarkt na een lange tijd zoeken naar de ingredienten voor het avondeten er achter komen dat deze niet op voorraad of veel te duur zijn.
- Als we 's nachts als het regent onze trip naar het toilet maar blijven uitstellen omdat we liever wakker liggen met een volle blaas dan zeiknat regenen.
- Als we ons in rare S-bochten moeten wringen onder een veel te lage douche om onze haren een beetje te kunnen wassen.
Het concept roadtrip klinkt na 15,000 km ook lang niet zo aantrekkelijk en opwindend meer als een paar maanden geleden, en 'scenic route' betekent nu met name lange, bochtige weggetjes die heel veel tijd kosten.
Maar we realiseren ons wel dat we tijdens een reis van 8.5 maand niet alleen maar kunnen genieten en dat afzien er ook gewoon bij hoort. En zo leren we een hoop over onszelf en elkaar. Zo hebben we geleerd dat we het thuis helemaal niet zo slecht hebben. We hebben een lieve familie, een leuke vriendenkring, gezellige buren, een mooi huis voorzien van alle gemakken en (hadden) alletwee eigenlijk best wel een leuke baan.
Om de sfeer van het reizen een beetje te doorbreken, proberen we wat meer activiteiten te plannen, en we zijn nu ook van plan om wat langer op bepaalde plaatsen te blijven. Zo hebben we een paar dagen geleden een 'glacier walk' gedaan. Gewapend met crampons (schoenen met grote ijzeren spikes) en onder begleiding van een gids hebben we een deel van de Franz Josef gletsjer beklommen. Een geweldige ervaring om zo tussen al die ijsformatieste wandelen en door een ijstunnel te kruipen. Op die dagen hebben we er wel weer heel veel lol in, en hoewel langer op bepaalde plekken blijven betekent dat we niet alles te zien krijgen, hopen we zo wel wat meer rust en plezier te vinden.
'Verandering van spijs doet eten' zeggen ze, en we hopen dat verandering van omgeving ook weer doet genieten. Zo verwachten we dat we in Afrika het enthousiasme van het begin van de reis weer een beetje terug krijgen. We laten dan het westerse van Australie en Nieuw Zeeland achter voor een heel andere cultuur, en ruilen de self-drive met z'n tweeen om voor een tour, waar we lekker rondgereden worden en niet zelf hoeven te beslissen waar we heen gaan, waar we overnachten en wat we die avond eten.
Natuurlijk is het zo dat we ons leven in Nederland nu wel een beetje idealiseren, net zoals we voordat we weggingen het reizen idealiseerden. Maar, zoals we laatst tegen elkaar zeiden: we kunnen ons beter naar 5 maanden reizen realiseren dat we thuis toch wel missen, dan dat we eigenlijk nooit meer terug willen gaan.
maandag 11 februari 2008
Auckland to Wellington
After a long and tiring journey, which included a 5.5 hour wait at Cairns airport, a 2.5 hour delay, a flight which didn’t leave until 1:30 in the morning, a warm meal served at 4 in the morning and no sleep, we arrived in Auckland on the morning of Monday 28 January. Whilst waiting for our baggage, we saw a dog being led around by two immigration officers to sniff the bags and suitcases. I got a little worried that someone had been trying to use my backpack to smuggle drugs when the dog started to take a particular interest in my bag. Thankfully it turned out the dog was no drugs hound, but a fruit and vegetable hound that had smelled the peaches and apple that I had had in my bag.. These dogs are specifically trained to uphold New Zealand’s strict quarantine regulations to avoid pests and diseases being introduced to the country.
We spent the majority of our first day in Auckland catching up on some sleep and the next day to explore the city and sort things out for our trip around the country. Our first impression of Auckland was positive, and although in many ways it reminded us a lot of the cities we had visited in Australia, we noticed the atmosphere was more relaxed, the people more friendly and the climate a whole lot more pleasant and much more like home. We also took advantage of cheap Tuesday (apparently an institution in New Zealand with lots of places offering special discounts) to visit the cinema to see American Gangster, a great film! At the cinema we also had another chance encounter with Frank, a Dutch guy that we had met at the hostel from where we visited Fraser Island. It’s a small world!
On Wednesday 30 January we received our rental car (this time hand delivered by the rental company, no Travellers Autobarn episodes here!) and set off for our first destination, the beautiful peninsula of Coromandel, east of Auckland. We first made a couple of stops at Foodland, K-Mart and the Warehouse to buy all necessary camping gear as we were planning to continue our camping tradition of Australia. After a, not so long but very tiring, drive over lots of winding roads, we stopped at a lovely campsite in Whitianga. It seems that the friendliness and openness of the New Zealanders really rubs off on the tourists, and everywhere we go, people are always happy to have a chat with you. The fact that there is camp kitchen and TV/games room on nearly every campsite only contributes to this, as this is a central place for people to meet and chat whilst they are cooking, eating or doing the washing up. As soon as we had set up our tent, we were invited to join a retired Canadian couple for a couple of glasses of wine and by the time we left two days later, we had made friends with half the campsite. During the time at the Coromandel we visited Cathedral Cove, Shakespeare’s point, tried (unsuccessfully) to catch some fish and enjoyed hot water beach, where an underground thermal hot water reserve can be accessed by digging a shallow hole in the beach during low tide.
On Saturday we continued our journey to Te Kuiti, just south of the famous Waitomo glowworm caves. On the way, we stopped for lunch at Te Aroha to visit at world’s only soda geyser. As luck would have it, the site was currently under construction and the geyser wasn’t working, which left us wondering how you just stop a natural phenomena like that. Te Kuiti turned out a pretty horrible place, a little bit like New Zealand’s answer to Halls Creek in Australia. Our impression wasn’t really improved when the caretaker at the campsite told us how a few days previously he had had to call in the police to remove one of the permanent residents because the latter was completely intoxicated, rowdy and throwing up all over the place. The glowworms in Waitomo were pretty good though, although we felt slightly out of place crammed into a boat with lots of elderly, young families and Japanese to visit the cave. The glowworms reside in wet, dark places and light up to attract insects to catch them in the fine treats that are hanging off their body. I guess we should have gone for the more adventurous option of black water rafting to visit the caves, but I was slightly deterred by the price and the claustrophobic notion of walking around in a dark cave with nothing but a torch on our head for more than 2 hours.
After Te Kuiti and the Waitomo caves we decided to spend the next couple of days in the rotten egg smell of Rotorua, New Zealand’s geothermal centre. With lots of bubbling mud, boiling water and the occasional geyser, it really is a place like no other, although the continuous sulphur smell really does make you feel a little sick from time to time. We visited Hells Gate, one of the most active geothermal sites, where we also got the opportunity to make a traditional Maori wood carving (which will definitely not be my next profession if I want to make any money!) and soak our feet in a mineral mud bath – I also managed to rub some on my face, legs and arms, photos will follow!
During the previous days the heat had been building up, so it was no big surprise that that night, for the first time, it started to rain. What we hadn’t expected is that by morning, half the campsite would be under water. Thankfully, our tent was set on a slope, but some less fortunate people had had to abandon theirs in the middle of the night, as there was more than 20 centimeters of water in it. It had also cooled down considerable, and after all that water during the night we were maybe not looking forward so much anymore to the rafting trip that we had planned for that day. As it turned out, there was no rafting trip that morning as the river had been closed because there wasn’t enough water in it. Slightly relieved that we wouldn’t have to go down the 7 meter waterfall, we got the option to go to another river that afternoon. As it turned out, we were probably lucky. Rather than doing the 1.8 km we originally planned, we now got to raft 14 km through some beautiful forest in the middle of nowhere. A really nice trip and so much fun! We had a couple of bum cheek-clenching moments (as Rene would call it) in the beginning when our trainee guide (who was thankfully accompanied by a much more experienced guide) managed to steer us towards two big rocks and we got stuck. There was no way we could get through, so all six of us had to climb on this tiny slippery rock in the middle of the rapids, so that the guides could move the raft. It the meantime, the more experienced guide kept on shouting to us “Whatever you do, don’t fall off!”. But we didn’t fall off, survived the trip and were rewarded with greasy, but tasty fish and chips on the bus ride back.
The day after we set off for Taupo, but not without making a detour to Off-Road NZ, an adventure company that offers a number of thrill rides that involve vehicles. New Zealand really is the country to go to if you want to do adventure sports and need an adrenaline shot. Think of something crazy, seemingly dangerous and exciting and they’ll probably offer it. And if you do some research and choose carefully, for some pretty decent prices as well. In this case, Rene wanted to go sprint car racing, which involves driving a race buggy around a small track as fast as possible. I got to be the passenger for free, which meant a couple bum clenching moments for me, especially as Rene managed numerous 360-s as he went through the bends too fast.
Taupo is a lovely place which offer a number of free attraction such as the impressive Huka Falls, where tons and tons of water per second is pushed through this small channel before thundering down a waterfall of a couple of meters high. We also walked around the Craters of the Moon, another geothermal area, but completely different to Hells Gate because of all the different vegetation that had adapted to the extreme conditions.
After two nights in Taupo, we drove further down south, along Lake Taupo and into the Tongariro National Park, made famous by the Lord of the Ring films as Mount Doom and the Plains of Gorgoroth. One of the aims of this journey was to explore new experiences and go beyond our boundaries, and what better way to do that than to do the Tongariro Crossing, New Zealand’s most popular one day walk, an 18,5 km Alpine Crossing through spectacular volcanic landscapes. We got up Saturday morning at 5:30, put on our walking boots and backpacks and were picked up by the bus at 6, which took us to the start of the crossing. By 7am we were ready to set off, and with the sun still on the other side of the mountains and the wind blowing across the plains, it was freezing. At some point we were contemplating using our extra pair of socks to warm our hands, or even sticking them under our caps to hang them over our ears, Russian hat style. After 1 hour of moderate climbing, we got to the first steep ascent, which took just under an hour and had us clambering over rocks. With Mount Doom towering over us we then crossed the plains of the South Crater, before we got to the next steep ascent. Although not as steep, the slippery surface of loose gravel made this part maybe even worse than the first one. The fact that there were lots of other people in front and behind us didn’t help either, as someone stopping just before you, whilst you are stuck on a particularly steep and slippery piece of rock, makes you completely loose your momentum and increases the chances of sliding down. But we made it to the top. Descending past the Red Crater and down to the Emerald Lake was fun although scary, as it basically consisted of sliding down 300 meters of deep and loose gravel at a high speed, covering our boots and legs completely in dust. The rest of the decent was pretty easy and by the time we arrived at the hut for lunch, we were both pretty pleased with ourselves and still reasonably fit. At the hut, we had another chance encounter. The same South African couple that we had met 2 months earlier during our wine tour in Perth and had freakily turned up on our NYE’s photos from Sydney! They had been travelling around New Zealand for about 1 week and like us, were liking it more than the East Coast of Australia. We exchanged email addresses and agreed to stay in touch, and hopefully meet up again in Capetown in a couple of months. The last 1.5 hours of the walk was probably the worst, as our legs were tired and the continuous descending was taking its toll on our knees. By 14:20 we were at the carpark at the end of the track. We made it and only had a few small blisters. The night that followed, it started raining again, but when we woke up on Sunday morning and heard the raindrops ticking on our tent our first thought was not, as it usually was, ‘Shit! It rains.’ but ‘Thank god we are not doing the crossing today!’
The next day we drove straight from Turangi to Wellington. We had a short stop at ‘The Windmill’, where they sold all kinds of Dutch produce, ranging from Delfts Blauw pottery to liquorice and Albert Heijn peanut butter. The shop was run my one of the moodiest Dutch people I have ever met, possibly caused by the loud Andre van Duijn carnival music blearing out of the speakers. Enjoying a wonderful bag of pick-‘n-mix liquorice we continued our journey. Just before Wellington we turned off the main highway for a shortcut towards Upper Hutt, where we were planning to stay the night. We quickly realized that this route was maybe shorter, but definitely not quicker. What had looked a perfectly straight on the map, turned out to be a very narrow, winding road with lots of blind corners. With a blearing horn to warn approaching traffic, we made our way into the hills. This experience was not made any better by the other roadusers, which didn't adjust their speed or position as they passed us. As a fellow traveller had remarked earlier 'New Zealanders are very nice people, but put them behind the wheel and they turn into speeddevils with road rage.' When we finally arrived on the campsite, it was still pouring down with rain, so we decided to treat ourselves to a nice cabin. The rest of the afternoon and evening was spent enjoying the dry surroundings, the comfortable bed and our own private TV.
We spent the majority of our first day in Auckland catching up on some sleep and the next day to explore the city and sort things out for our trip around the country. Our first impression of Auckland was positive, and although in many ways it reminded us a lot of the cities we had visited in Australia, we noticed the atmosphere was more relaxed, the people more friendly and the climate a whole lot more pleasant and much more like home. We also took advantage of cheap Tuesday (apparently an institution in New Zealand with lots of places offering special discounts) to visit the cinema to see American Gangster, a great film! At the cinema we also had another chance encounter with Frank, a Dutch guy that we had met at the hostel from where we visited Fraser Island. It’s a small world!
On Wednesday 30 January we received our rental car (this time hand delivered by the rental company, no Travellers Autobarn episodes here!) and set off for our first destination, the beautiful peninsula of Coromandel, east of Auckland. We first made a couple of stops at Foodland, K-Mart and the Warehouse to buy all necessary camping gear as we were planning to continue our camping tradition of Australia. After a, not so long but very tiring, drive over lots of winding roads, we stopped at a lovely campsite in Whitianga. It seems that the friendliness and openness of the New Zealanders really rubs off on the tourists, and everywhere we go, people are always happy to have a chat with you. The fact that there is camp kitchen and TV/games room on nearly every campsite only contributes to this, as this is a central place for people to meet and chat whilst they are cooking, eating or doing the washing up. As soon as we had set up our tent, we were invited to join a retired Canadian couple for a couple of glasses of wine and by the time we left two days later, we had made friends with half the campsite. During the time at the Coromandel we visited Cathedral Cove, Shakespeare’s point, tried (unsuccessfully) to catch some fish and enjoyed hot water beach, where an underground thermal hot water reserve can be accessed by digging a shallow hole in the beach during low tide.
On Saturday we continued our journey to Te Kuiti, just south of the famous Waitomo glowworm caves. On the way, we stopped for lunch at Te Aroha to visit at world’s only soda geyser. As luck would have it, the site was currently under construction and the geyser wasn’t working, which left us wondering how you just stop a natural phenomena like that. Te Kuiti turned out a pretty horrible place, a little bit like New Zealand’s answer to Halls Creek in Australia. Our impression wasn’t really improved when the caretaker at the campsite told us how a few days previously he had had to call in the police to remove one of the permanent residents because the latter was completely intoxicated, rowdy and throwing up all over the place. The glowworms in Waitomo were pretty good though, although we felt slightly out of place crammed into a boat with lots of elderly, young families and Japanese to visit the cave. The glowworms reside in wet, dark places and light up to attract insects to catch them in the fine treats that are hanging off their body. I guess we should have gone for the more adventurous option of black water rafting to visit the caves, but I was slightly deterred by the price and the claustrophobic notion of walking around in a dark cave with nothing but a torch on our head for more than 2 hours.
After Te Kuiti and the Waitomo caves we decided to spend the next couple of days in the rotten egg smell of Rotorua, New Zealand’s geothermal centre. With lots of bubbling mud, boiling water and the occasional geyser, it really is a place like no other, although the continuous sulphur smell really does make you feel a little sick from time to time. We visited Hells Gate, one of the most active geothermal sites, where we also got the opportunity to make a traditional Maori wood carving (which will definitely not be my next profession if I want to make any money!) and soak our feet in a mineral mud bath – I also managed to rub some on my face, legs and arms, photos will follow!
During the previous days the heat had been building up, so it was no big surprise that that night, for the first time, it started to rain. What we hadn’t expected is that by morning, half the campsite would be under water. Thankfully, our tent was set on a slope, but some less fortunate people had had to abandon theirs in the middle of the night, as there was more than 20 centimeters of water in it. It had also cooled down considerable, and after all that water during the night we were maybe not looking forward so much anymore to the rafting trip that we had planned for that day. As it turned out, there was no rafting trip that morning as the river had been closed because there wasn’t enough water in it. Slightly relieved that we wouldn’t have to go down the 7 meter waterfall, we got the option to go to another river that afternoon. As it turned out, we were probably lucky. Rather than doing the 1.8 km we originally planned, we now got to raft 14 km through some beautiful forest in the middle of nowhere. A really nice trip and so much fun! We had a couple of bum cheek-clenching moments (as Rene would call it) in the beginning when our trainee guide (who was thankfully accompanied by a much more experienced guide) managed to steer us towards two big rocks and we got stuck. There was no way we could get through, so all six of us had to climb on this tiny slippery rock in the middle of the rapids, so that the guides could move the raft. It the meantime, the more experienced guide kept on shouting to us “Whatever you do, don’t fall off!”. But we didn’t fall off, survived the trip and were rewarded with greasy, but tasty fish and chips on the bus ride back.
The day after we set off for Taupo, but not without making a detour to Off-Road NZ, an adventure company that offers a number of thrill rides that involve vehicles. New Zealand really is the country to go to if you want to do adventure sports and need an adrenaline shot. Think of something crazy, seemingly dangerous and exciting and they’ll probably offer it. And if you do some research and choose carefully, for some pretty decent prices as well. In this case, Rene wanted to go sprint car racing, which involves driving a race buggy around a small track as fast as possible. I got to be the passenger for free, which meant a couple bum clenching moments for me, especially as Rene managed numerous 360-s as he went through the bends too fast.
Taupo is a lovely place which offer a number of free attraction such as the impressive Huka Falls, where tons and tons of water per second is pushed through this small channel before thundering down a waterfall of a couple of meters high. We also walked around the Craters of the Moon, another geothermal area, but completely different to Hells Gate because of all the different vegetation that had adapted to the extreme conditions.
After two nights in Taupo, we drove further down south, along Lake Taupo and into the Tongariro National Park, made famous by the Lord of the Ring films as Mount Doom and the Plains of Gorgoroth. One of the aims of this journey was to explore new experiences and go beyond our boundaries, and what better way to do that than to do the Tongariro Crossing, New Zealand’s most popular one day walk, an 18,5 km Alpine Crossing through spectacular volcanic landscapes. We got up Saturday morning at 5:30, put on our walking boots and backpacks and were picked up by the bus at 6, which took us to the start of the crossing. By 7am we were ready to set off, and with the sun still on the other side of the mountains and the wind blowing across the plains, it was freezing. At some point we were contemplating using our extra pair of socks to warm our hands, or even sticking them under our caps to hang them over our ears, Russian hat style. After 1 hour of moderate climbing, we got to the first steep ascent, which took just under an hour and had us clambering over rocks. With Mount Doom towering over us we then crossed the plains of the South Crater, before we got to the next steep ascent. Although not as steep, the slippery surface of loose gravel made this part maybe even worse than the first one. The fact that there were lots of other people in front and behind us didn’t help either, as someone stopping just before you, whilst you are stuck on a particularly steep and slippery piece of rock, makes you completely loose your momentum and increases the chances of sliding down. But we made it to the top. Descending past the Red Crater and down to the Emerald Lake was fun although scary, as it basically consisted of sliding down 300 meters of deep and loose gravel at a high speed, covering our boots and legs completely in dust. The rest of the decent was pretty easy and by the time we arrived at the hut for lunch, we were both pretty pleased with ourselves and still reasonably fit. At the hut, we had another chance encounter. The same South African couple that we had met 2 months earlier during our wine tour in Perth and had freakily turned up on our NYE’s photos from Sydney! They had been travelling around New Zealand for about 1 week and like us, were liking it more than the East Coast of Australia. We exchanged email addresses and agreed to stay in touch, and hopefully meet up again in Capetown in a couple of months. The last 1.5 hours of the walk was probably the worst, as our legs were tired and the continuous descending was taking its toll on our knees. By 14:20 we were at the carpark at the end of the track. We made it and only had a few small blisters. The night that followed, it started raining again, but when we woke up on Sunday morning and heard the raindrops ticking on our tent our first thought was not, as it usually was, ‘Shit! It rains.’ but ‘Thank god we are not doing the crossing today!’
The next day we drove straight from Turangi to Wellington. We had a short stop at ‘The Windmill’, where they sold all kinds of Dutch produce, ranging from Delfts Blauw pottery to liquorice and Albert Heijn peanut butter. The shop was run my one of the moodiest Dutch people I have ever met, possibly caused by the loud Andre van Duijn carnival music blearing out of the speakers. Enjoying a wonderful bag of pick-‘n-mix liquorice we continued our journey. Just before Wellington we turned off the main highway for a shortcut towards Upper Hutt, where we were planning to stay the night. We quickly realized that this route was maybe shorter, but definitely not quicker. What had looked a perfectly straight on the map, turned out to be a very narrow, winding road with lots of blind corners. With a blearing horn to warn approaching traffic, we made our way into the hills. This experience was not made any better by the other roadusers, which didn't adjust their speed or position as they passed us. As a fellow traveller had remarked earlier 'New Zealanders are very nice people, but put them behind the wheel and they turn into speeddevils with road rage.' When we finally arrived on the campsite, it was still pouring down with rain, so we decided to treat ourselves to a nice cabin. The rest of the afternoon and evening was spent enjoying the dry surroundings, the comfortable bed and our own private TV.
maandag 4 februari 2008
Wat we wel en niet gaan missen
Inmiddels zijn we al weer 4.5 maanden onderweg en over de helft van onze reis. Een mooi moment dus op de balans op te maken:
10 dingen die we absoluut gaan missen
1) De hoeveelheid slaap (Gemiddeld 9 uur per nacht. Heerlijk!)
2) Veel buiten zijn in de natuur
3) Het mooie weer
4) Niet iedere dag op dezelfde tijd te hoeven opstaan
5) De tijd om te lezen, te lanterfanteren en na te denken
6) De vriendelijkheid en openheid van mensen die we onderweg leren kennen en waarmee we gezellig een tijdje praten, om ze vervolgens nooit meer te zien
7) Alle tijd die we voor ons samen hebben
8) Makkelijke kleren en korte broeken (Geen hoge hakken of pakken!)
9) De vrijheid om iedere dag te besluiten wat we willen gaan doen
10) Spectaculaire zonsondergangen en de sterrenhemel bij heldere nacht
10 dingen die we niet gaan missen
1) Vieze hostel keukens en overvolle koelkasten
2) De benauwde, vochtige hitte van de tropen
3) Muggen, vliegen, bloedzuigers, cane toads en ander ongedierte (Zeker 's nachts als we naar het toilet moeten.)
4) Water dat naar chloor smaakt
5) Internetten met tikkende klok en slechte verbinding
6) Ons eerst moeten aankleden als we 's nachts naar het toilet gaan
7) Gebrek aan varieteit in kookmogelijkheden, beperkt kookgerei en botte messen
8) In de regen de tent inpakken
9) Quick dry handdoeken, die wel snel drogen, maar niet goed afdrogen
10) Op een klein budget leven en constant de uitgaven in de gaten moeten houden.
10 dingen die we absoluut gaan missen
1) De hoeveelheid slaap (Gemiddeld 9 uur per nacht. Heerlijk!)
2) Veel buiten zijn in de natuur
3) Het mooie weer
4) Niet iedere dag op dezelfde tijd te hoeven opstaan
5) De tijd om te lezen, te lanterfanteren en na te denken
6) De vriendelijkheid en openheid van mensen die we onderweg leren kennen en waarmee we gezellig een tijdje praten, om ze vervolgens nooit meer te zien
7) Alle tijd die we voor ons samen hebben
8) Makkelijke kleren en korte broeken (Geen hoge hakken of pakken!)
9) De vrijheid om iedere dag te besluiten wat we willen gaan doen
10) Spectaculaire zonsondergangen en de sterrenhemel bij heldere nacht
10 dingen die we niet gaan missen
1) Vieze hostel keukens en overvolle koelkasten
2) De benauwde, vochtige hitte van de tropen
3) Muggen, vliegen, bloedzuigers, cane toads en ander ongedierte (Zeker 's nachts als we naar het toilet moeten.)
4) Water dat naar chloor smaakt
5) Internetten met tikkende klok en slechte verbinding
6) Ons eerst moeten aankleden als we 's nachts naar het toilet gaan
7) Gebrek aan varieteit in kookmogelijkheden, beperkt kookgerei en botte messen
8) In de regen de tent inpakken
9) Quick dry handdoeken, die wel snel drogen, maar niet goed afdrogen
10) Op een klein budget leven en constant de uitgaven in de gaten moeten houden.
maandag 28 januari 2008
maandag 21 januari 2008
Sydney to Cairns
The Sydney to Cairns trip wasn't completely what we had hoped it would be. It already started on the first day. We arrived nicely on time to pick up our rental car at 10am, only to be informed that because of peak season and a late hand in, the car would not be ready until 1pm. After a lot of annoyance and delays, we finally got it at 1:45, so we didn't set off for the beautiful Blue Mountains until 2pm.
After exploring the Wentworth Falls, we arrived at the campsite looking for a spot to set up our tent (which came with the rental car) and were informed that all campsites in the Blue Mountains were completely full, so we ended up in a motel for the night. The next day, the weather wasn't looking very promising, with lots of clouds, so after a quick stop at another stunning lookout, we continued further up north. We ended up spending the night at a pretty nice campsite at Lake Macquarie, a beautiful lake between Sydney and Newcastle.
And then it started to rain...and rain...and rain. Packing up a soaking tent in the rain wasn't fun, but we just threw everything into a binbag and headed further up north hoping for better weather. After checking out a couple of campsites and driving through the rain all day, we finally settled for a campsite in Port Macquarie, which was completely full as well, but the kind owner allowed us a spot on a spare piece of grass (about 3mx3m) for a slightly discounted price. Whilst making dinner in the camp kitchen (thank god for those, because our tent isn't that big and it was raining way too hard to cook outsite), we met a really nice English couple which we spent the rest of the evening chatting to, jointly complaining about the weather, the inflated prices and the business of the East Coast.
The next day we managed to get a break from the overcrowded campsites full of permanent residents and found a lovely campsite at Corindi Beach, just north of Coffs Harbour. The campsite was only open to tourists, which meant no permanent residents with their horrible contraptions and big dirty caravans. Although... judging by the amount of stuff Australians take with them when they are camping, just could easily think that they were permanent moving there: portable airconditioning units, large wooden tabels, full size matrasses for the entire family, huge tarpaulins, small motorbikes, baseball bats, surfboards, complete fridge-freezer combinations, and to top it all off: building site lights - it is amazing what these people take with them on holiday. In comparison to that, our dome tent, tiny table, 2 camp chairs and 1 pit gas cooker looked very primitive.
Fortunately, we got a break from the rain later on that afternoon, which allowed us to go for a swim in the sea in front of the campsite. Or actually, more like a dip. The waves and current were still so strong as a result of the huge storms they had had a few days earlier that it just simply looked to dangerous to go fully into the water.
The next day, thankfully, the sun was out again, and because we liked the campsite so much, we decided to stay an extra day, which allowed us to finally wash our dirty clothes. But the next day it was raining again, so we headed further up north towards the Gold Coast, which was more like the Gray Coast. After a couple of failed attempts we finally managed to find a campsite, which had three tourists spots (the rest was all for permanent residents again!), and we even managed to cook outside and have dinner before it started raining again.
The next day we decided to explore the beautiful Sprongbrook National Park, part of the World Heritage listed Queensland rainforest. Because of bad weather and landslides, certain walks, roads and viewpoints were closed, but the waterfalls were just spectacular, which made more than up for it. Armed with raincoats and walking shoes, we walked the wet, but fun 2 hour track around the Twin Falls, which was really good, until we had another encounter with our old friends from Malaysia, the leeches. We had to remove several from our boots and legs and René even found one in his loin, which must have crawled all the up his shorts. Yuk! We then headed to Brisbane, where we found an ok camp spot, in a huge holiday resort right next to the highway (nice!).
The next day we took the bus into Brisbane to sort out the rest of our trip up north and pick up a parcel from my family at the Post Office, which hadn't arrived yet (bugger!) and ended up booking a 3 day self drive tour on Fraser Island and a 3 day dive snorkling trip of the Great Barrier Reef. We then headed further up north later in the afternoon, and ended up staying at a showground, which allowed people to camp there for only $10 a night. Around 9 in the evening it started raining again, continuing all the way through the night and the next day, which again meant packing up a tent which was completely soaked. We drove to Rainbow Beach where we were staying in a hostel to leave for Fraser Island the next day, and spend the rest of the day, sorting out our stuff, drying our tent and preparing for Fraser.
Fraser Island, the biggest sand island in the world, was a really cool trip, with lots of exciting 4 wheel driving for the both of us. I say the both of us because, despite the fact it was a self drive trip, it turned out that, of the 10 people in our group, we were the only ones that could drive. Add to that the fact that the rest of the group was all around 20 years old, rather passive, and pretty unexperienced in camping, and we ended up getting a taste of what it would be like to be the mum and dad of 8 teenagers. We had a lot of fun though and thankfully had 2days of beautiful weather allowed us to swim in the beautiful lakes and cook and eat outside.
The last day of Fraser the rain started again and went on pretty much continuously for the next 2 days, so we just drove and drove and drove, stopping overnight in cabins in Rockhampton (or Rocky as the Ozzies call it) and Bowen, as the humidity and the rain were just too much for camping. We did camp out on Mission Beach at the YHA though, but with lots of mosquitos, all sorts of scary other junngle insects, lots and lots of horrible cane toads (which even sat in the bathroom) and a humidity of 95% at temperatures of around 35 degrees, this was no real break either. We finally arrived in Cairns on Friday 18th, after driving through beautiful green tropical scenary and stopping at a lovely waterfalls.
The 3 day live aboard diving/snorkling trip that we left on on Saturday and just returned from was simply fantastic. Although the scenery was not as good as Malaysia, we still saw a couple of turtles, a few reef sharks, plenty off fish and beautiful coral and Rene even saw a whale shark from the boat - to his huge annoyance he had just come out of the water 1 minute before and wasn't allowed back in because of headcount and safety. The group of 30 odd people we were with was really nice and relaxed, the food was fantastic, the rooms and bed comfortable (after a little seasickness in the beginning) and the staff really professional. Such a nice break from all the hassle we've had not to worry about anything, and all we had to do was get up, dive/snorkle, eat, relax and sleep. We now just have a few more days to explore the area around Cairns (although most will probably be done from an airconditioned car), before we fly to New Zealand on Sunday night.
After exploring the Wentworth Falls, we arrived at the campsite looking for a spot to set up our tent (which came with the rental car) and were informed that all campsites in the Blue Mountains were completely full, so we ended up in a motel for the night. The next day, the weather wasn't looking very promising, with lots of clouds, so after a quick stop at another stunning lookout, we continued further up north. We ended up spending the night at a pretty nice campsite at Lake Macquarie, a beautiful lake between Sydney and Newcastle.
And then it started to rain...and rain...and rain. Packing up a soaking tent in the rain wasn't fun, but we just threw everything into a binbag and headed further up north hoping for better weather. After checking out a couple of campsites and driving through the rain all day, we finally settled for a campsite in Port Macquarie, which was completely full as well, but the kind owner allowed us a spot on a spare piece of grass (about 3mx3m) for a slightly discounted price. Whilst making dinner in the camp kitchen (thank god for those, because our tent isn't that big and it was raining way too hard to cook outsite), we met a really nice English couple which we spent the rest of the evening chatting to, jointly complaining about the weather, the inflated prices and the business of the East Coast.
The next day we managed to get a break from the overcrowded campsites full of permanent residents and found a lovely campsite at Corindi Beach, just north of Coffs Harbour. The campsite was only open to tourists, which meant no permanent residents with their horrible contraptions and big dirty caravans. Although... judging by the amount of stuff Australians take with them when they are camping, just could easily think that they were permanent moving there: portable airconditioning units, large wooden tabels, full size matrasses for the entire family, huge tarpaulins, small motorbikes, baseball bats, surfboards, complete fridge-freezer combinations, and to top it all off: building site lights - it is amazing what these people take with them on holiday. In comparison to that, our dome tent, tiny table, 2 camp chairs and 1 pit gas cooker looked very primitive.
Fortunately, we got a break from the rain later on that afternoon, which allowed us to go for a swim in the sea in front of the campsite. Or actually, more like a dip. The waves and current were still so strong as a result of the huge storms they had had a few days earlier that it just simply looked to dangerous to go fully into the water.
The next day, thankfully, the sun was out again, and because we liked the campsite so much, we decided to stay an extra day, which allowed us to finally wash our dirty clothes. But the next day it was raining again, so we headed further up north towards the Gold Coast, which was more like the Gray Coast. After a couple of failed attempts we finally managed to find a campsite, which had three tourists spots (the rest was all for permanent residents again!), and we even managed to cook outside and have dinner before it started raining again.
The next day we decided to explore the beautiful Sprongbrook National Park, part of the World Heritage listed Queensland rainforest. Because of bad weather and landslides, certain walks, roads and viewpoints were closed, but the waterfalls were just spectacular, which made more than up for it. Armed with raincoats and walking shoes, we walked the wet, but fun 2 hour track around the Twin Falls, which was really good, until we had another encounter with our old friends from Malaysia, the leeches. We had to remove several from our boots and legs and René even found one in his loin, which must have crawled all the up his shorts. Yuk! We then headed to Brisbane, where we found an ok camp spot, in a huge holiday resort right next to the highway (nice!).
The next day we took the bus into Brisbane to sort out the rest of our trip up north and pick up a parcel from my family at the Post Office, which hadn't arrived yet (bugger!) and ended up booking a 3 day self drive tour on Fraser Island and a 3 day dive snorkling trip of the Great Barrier Reef. We then headed further up north later in the afternoon, and ended up staying at a showground, which allowed people to camp there for only $10 a night. Around 9 in the evening it started raining again, continuing all the way through the night and the next day, which again meant packing up a tent which was completely soaked. We drove to Rainbow Beach where we were staying in a hostel to leave for Fraser Island the next day, and spend the rest of the day, sorting out our stuff, drying our tent and preparing for Fraser.
Fraser Island, the biggest sand island in the world, was a really cool trip, with lots of exciting 4 wheel driving for the both of us. I say the both of us because, despite the fact it was a self drive trip, it turned out that, of the 10 people in our group, we were the only ones that could drive. Add to that the fact that the rest of the group was all around 20 years old, rather passive, and pretty unexperienced in camping, and we ended up getting a taste of what it would be like to be the mum and dad of 8 teenagers. We had a lot of fun though and thankfully had 2days of beautiful weather allowed us to swim in the beautiful lakes and cook and eat outside.
The last day of Fraser the rain started again and went on pretty much continuously for the next 2 days, so we just drove and drove and drove, stopping overnight in cabins in Rockhampton (or Rocky as the Ozzies call it) and Bowen, as the humidity and the rain were just too much for camping. We did camp out on Mission Beach at the YHA though, but with lots of mosquitos, all sorts of scary other junngle insects, lots and lots of horrible cane toads (which even sat in the bathroom) and a humidity of 95% at temperatures of around 35 degrees, this was no real break either. We finally arrived in Cairns on Friday 18th, after driving through beautiful green tropical scenary and stopping at a lovely waterfalls.
The 3 day live aboard diving/snorkling trip that we left on on Saturday and just returned from was simply fantastic. Although the scenery was not as good as Malaysia, we still saw a couple of turtles, a few reef sharks, plenty off fish and beautiful coral and Rene even saw a whale shark from the boat - to his huge annoyance he had just come out of the water 1 minute before and wasn't allowed back in because of headcount and safety. The group of 30 odd people we were with was really nice and relaxed, the food was fantastic, the rooms and bed comfortable (after a little seasickness in the beginning) and the staff really professional. Such a nice break from all the hassle we've had not to worry about anything, and all we had to do was get up, dive/snorkle, eat, relax and sleep. We now just have a few more days to explore the area around Cairns (although most will probably be done from an airconditioned car), before we fly to New Zealand on Sunday night.
woensdag 2 januari 2008
New Years Eve in Sydney
New Years Eve in Sydney is definitely one to remember, although I don’t think anything will ever come close to the excitement we used to feel when we were kids. We work up on the last day of the year at 10:30 from speaker announcements in the hostel that they would be leaving to secure a spot for the midnight fireworks in half an hour. Not wanting to spend 13 hours waiting for the big event near the Opera House, we had decided to go to a different spot, a little further from the city centre, later on in the day, which left us with a lot of time to explore the city. After a slow start we headed for the Harbour Bridge to walk across it, which offered some great views of the crowds gathering in the parks on both sides of the bridge. After getting some food and alcohol for later in the evening, we went back to the hostel to relax, whilst the TV news was showing regular updates of the shores of the Sydney Harbour getting busier and busier. At around 6pm, we left the hostel to catch a bus to Balmain, a peninsula west of the city centre, where we were meeting Garrett and Andrea (the two Canadians we also celebrate x-mas with) and their friend Becca. Having arrived a little earlier they managed to secure a pretty good spot, in a crowded little park on the shore, which offered great view of the Harbour Bridge. The atmosphere in the park was brilliant, and as the alcohol kept flowing people were getting very chatty with each other, leading to most ‘interesting’ conversations. However, it wasn’t until this morning when we were looking at the pictures that we realised we had missed the most coincidental encounter we could have had – René’s random shot of the crowds featured the South African couple we met on our wine tour in Perth! Time passed quite quickly as we were playing cards, watching the 9pm kiddies fireworks, drinking wine, eating bread & dips, queuing for the toilet and talking to each other and strangers and before long it was midnight. The fireworks display was pretty spectecular with 6 barges along the harbour that held the same display, plus special action on the bridge. After wishing everyone a happy new year, we headed back with the crowds to the buses which were packed with people. Not wanting to wait for a bus for hours, we decided to walk back into the city, which took just over an hour and turned out to be a pretty heavy exercise to start the new year with. Tired but happy, we arrived back at the hostel at 2 where we concluded the night by watching some obscure music videos (Wat is it with tv channels broadcasting weird music videos on NYE? The Belgium channels last year had lots of dodgy 80 disco stuff going on as well.)
Abonneren op:
Posts (Atom)