Heimwee op het zuider eiland - Nieuw Zeeland

Na 5 maanden onderweg, is de lol van het reizen er af en toe wel een beetje van af. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar inmiddels verlangen we regelmatig terug naar huis. Het zuidereiland is een stuk drukker en touristischer dan we verwacht, en we irriteren ons geregeld aan de clueless touristen met hun veel te grote Britz en Maui campyers die ze maar te pas en te onpas neerzetten. Het weer helpt ook niet echt mee: we hebben we laatste 1.5 week veel regen gehad en het is vooral 's nachts erg koud. Door het slechte weer is er ook niet veel meer te doen dan autorijden, eten, TV kijken en slapen. En zo zijn er toch soms momenten dat we wilden dat we weer gewoon thuis waren:

- Als we 's nachts rilled van de kou met fleeces, lange broeken en sokken aan in ons tentje liggen. Zelfs met al deze kleren aan is het moeilijk warm te blijven, zeker omdat ons onbedekte hoofd nog steeds boven de slaapzak uitsteekt. Misschien moeten we maar alletwee een bivakmuts aanschaffen...

- Als we de TV lounge binnenkomen en maar moeten hopen dat de andere mensen hetzelfde willen zien als wij op de TV, die toch vaak nauwelijks te verstaan is omdat iemand in de keuken zeer luidruchtig staat af en wassen.

- Als we in de zoveelste onbekende supermarkt na een lange tijd zoeken naar de ingredienten voor het avondeten er achter komen dat deze niet op voorraad of veel te duur zijn.

- Als we 's nachts als het regent onze trip naar het toilet maar blijven uitstellen omdat we liever wakker liggen met een volle blaas dan zeiknat regenen.

- Als we ons in rare S-bochten moeten wringen onder een veel te lage douche om onze haren een beetje te kunnen wassen.

Het concept roadtrip klinkt na 15,000 km ook lang niet zo aantrekkelijk en opwindend meer als een paar maanden geleden, en 'scenic route' betekent nu met name lange, bochtige weggetjes die heel veel tijd kosten.

Maar we realiseren ons wel dat we tijdens een reis van 8.5 maand niet alleen maar kunnen genieten en dat afzien er ook gewoon bij hoort. En zo leren we een hoop over onszelf en elkaar. Zo hebben we geleerd dat we het thuis helemaal niet zo slecht hebben. We hebben een lieve familie, een leuke vriendenkring, gezellige buren, een mooi huis voorzien van alle gemakken en (hadden) alletwee eigenlijk best wel een leuke baan.

Om de sfeer van het reizen een beetje te doorbreken, proberen we wat meer activiteiten te plannen, en we zijn nu ook van plan om wat langer op bepaalde plaatsen te blijven. Zo hebben we een paar dagen geleden een 'glacier walk' gedaan. Gewapend met crampons (schoenen met grote ijzeren spikes) en onder begleiding van een gids hebben we een deel van de Franz Josef gletsjer beklommen. Een geweldige ervaring om zo tussen al die ijsformatieste wandelen en door een ijstunnel te kruipen. Op die dagen hebben we er wel weer heel veel lol in, en hoewel langer op bepaalde plekken blijven betekent dat we niet alles te zien krijgen, hopen we zo wel wat meer rust en plezier te vinden.

'Verandering van spijs doet eten' zeggen ze, en we hopen dat verandering van omgeving ook weer doet genieten. Zo verwachten we dat we in Afrika het enthousiasme van het begin van de reis weer een beetje terug krijgen. We laten dan het westerse van Australie en Nieuw Zeeland achter voor een heel andere cultuur, en ruilen de self-drive met z'n tweeen om voor een tour, waar we lekker rondgereden worden en niet zelf hoeven te beslissen waar we heen gaan, waar we overnachten en wat we die avond eten.

Natuurlijk is het zo dat we ons leven in Nederland nu wel een beetje idealiseren, net zoals we voordat we weggingen het reizen idealiseerden. Maar, zoals we laatst tegen elkaar zeiden: we kunnen ons beter naar 5 maanden reizen realiseren dat we thuis toch wel missen, dan dat we eigenlijk nooit meer terug willen gaan.