Dubai - 9 to 14 March

Na een vlucht van 19 uur kwamen we op zondag 9 maart om 4:45 (’s ochtends) aan in Dubai. Een bezoek aan de Emirates office een paar dagen voor vertrek om nooduitgang plaatsen te verzoeken was succesvol gebleken, en dit in combinatie met potente slaappillen en een uitgebreid personal entertainment system hadden ervoor gezorgd dat de vlucht redelijk snel en comfortabel verliep. Aangezien we nog steeds enigzins achterlopen op budget vanwege Australie hadden we besloten het dure luxe hotel wat we vantevoren geboekt hadden om te ruilen voor de veel goedkopere YHA. Dit scheelde ons 120 euro per nacht, een hoop geld, zeker omdat we vanwege de situatie in Nairobi nu 5 nachten in Dubai zouden verblijven. Uiteindelijk bleek trouwens dat na al die nachten in de tent of in Australie/Nieuw-Zeeland hostels, de YHA Dubai voor ons dezelfde allure had als een vier sterren hotel: comfortabele bedden, meubels die bij elkaar pasten, badkamer en TV!

De eerste dag in Dubai besloten we maar meteen op onderzoek uit te gaan en pakten we na het ontbuijt de bus naar de Gold Souk, in het oude gedeelte van Dubai. Dubai is een interessante mix van nieuw en oud, rijk en arm en van eerste en derde wereld-stad. Aan de ene kant supermoderne winkelcentra waar de nieuwste technologische snufjes verkocht worden, aan de andere kant een wirwar van vieze stoffige steegjes waar opdringerige kooplui ’de duvel en zijn oude moer’ verkopen. Boven dit alles hangt een vieze laag bruine smog. Want autorijden, dat kunnen ze hier wel. Door heel Dubai lopen brede 4-, 6- en 8- baanswegen die op ieder tijdstip van de dag vol staan met gloednieuwe, met gouden emblemen behangen Toyota Landcruisers en Nissan Patrols.

En dat brengt me tot de volgende paradox in Duba: het openbaar vervoer. Het enige type openbaar vervoer in Dubai is de bus. Ze zijn wel bezig om het openbaar vervoer te upgraden naar de 21ste eeuw: een metro systeem is in aanleg en op diverse plaatsen worden airconditioned bushokjes neergezet. Momenteel echter is het openbaar vervoer alleen nog maar bijzonder inefficient en onbetrouwbaar te noemen. De eerste dag hebben we meer dan de helft van onze tijd doorgebracht met het zoeken naar de juiste bushalte, wachten op de bus, of in de bus, wachtend voor het stoplicht of in de file (5 uur in totaal!). Wat het nog erger maakt is dat de buschauffeurs, in tegenstelling tot de meeste andere landen, een stricte ’no standing’ policy hanteren, wat betekent dat als er dan eindelijk eens een bus aankomt, de kans groot is dat hij gewoon voorbij rijdt omdat hij vol is.

Dit inefficiente vervoerssyteem, in combinatie met relatief dure taxi-ritjes maakten dat we misschien niet zoveel van Dubai gezien hebben als we gehoopt hadden. Het hostel lag redelijk buiten het centrum, maar gelukkig was het vlakbij de Lulu Hypermarkt, waar we uren doorbrachten in het internet café, de elektronica zaak (wat een goede prijzen!), de geweldige spuermarkt (wat een enorm assortiment aan groente, vlees, vis, delicatessen en versgebakken zoetigheid!) en het warenhuis (nogmaals wat een goede prijzen!). Verder moesten we al onze kleren met de hand wassen, wat een halve dag in beslag nam, want van wasserettes hebben ze hier blijkbaar nog nooit gehoord.

Ook zijn we een dagje op woestijn safari geweest. Deze trip begon met 30 minuten ‘dune bashing’ in een gloednieuwe Landcruiser - met een 4 wheel drive de duinen op en af scheuren. Erg leuk! Vervolgens kregen we de mogelijkheid om een kameel te rijden, de locale kledij uit te proberen (Rene in jelaba en ik in Burka), een henna tatouage te laten plaatsen, van een BBQ te genieten en een buikdanseres te aanschouwen. Al met al een leuk dagje uit!

Daarnaast moeten we iedere dag een uitstapje naar het lokale geldwisselkantoor om daar net gepinde Dirhams om te wisselen voor een flinke hoeveelheid US dollar voor Afrika. Onze specifieke eisen leveren voor sommige medewerkers nogal wat frustraties op: alleen maar nieuw biljetten, onbeschadigd en een mix van grote en kleine coupures. Zo hebben we momenteel een enorme pak geld in de kluis van het hostel liggen.

Morgenochtend vliegen we door naar Nairobi waar we aan het eind van de middag aankomen. We hoeven in ieder geval niet bang te zijn dat we ons verslapen – onze jetlag na een tijdsverschil van 9 uur en de stem van een enthousiaste iman die iedere dag meerdere keren oproept tot gebed vanuit een naburige moskee (zo dichtbij dat het lijkt alsof hij in de kamer zelf staat), zorgt ervoor dat we iedere ochtend tussen 5 en 6 uur wakker worden.